Ο Στάθης Συμεωνίδης, που έγραψε το κείμενο και σκηνοθετεί την παράσταση «Παράσταση στον Πατέρα. το ντοκιμαντέρ», απαντά στις ερωτήσεις που του θέτει ο Κωνσταντίνος Μανίκας.
«Παράσταση στον Πατέρα. το ντοκιμαντέρ» στο Kukaracha Theaterspace. Πώς θα περιγράφατε συνοπτικά την παράσταση;
Θα την περιέγραφα ως μια ιστορία ενηλικίωσης.
Τι σας ενέπνευσε στα κείμενα του Κάφκα για να γράψετε το συγκεκριμένο έργο;
Μου δίνει έμπνευση η αυτοαναφορικοτητα του. Έτσι τουλάχιστον όπως την αντιλαμβάνομαι εγώ. Κάπου είχα διαβάσει ότι ο Κάφκα είχε εξομολογηθει στον Μαξ Μπροντ, ότι οι – Έντεκα γιοι – είναι απλώς έντεκα διηγήματα στα οποία εργαζόταν εκείνη τη στιγμη. Γινεται ο ίδιος έτσι ένας αυστηρός κριτής του έργου του. Αυτό σε συνδυασμό και με το – Γράμμα στον πατέρα – που παρουσιάζεται ο πατέρας του ως ένας αυστηρός κριτής και ο Κάφκα, ο γιος που δέχεται αυτή την κριτική, δημιουργεί ένα από τα ερωτήματα του έργου μας. Γιατί να πρέπει να γίνω πατέρας για να μπορώ να είμαι γιος;
Πόσο σύγχρονα είναι το θέματα που θίγει και πόση σχέση έχει το αξιακό και κοινωνικό πλαίσιο του με την ελληνική πραγματικότητα;
Εχει όση σχέση έχουμε εμείς που το δημιουργούμε με την ελληνική πραγματικότητα. Δεν μπορώ να καταλάβω πως γίνεται να δημιουργήσεις κάτι το οποίο είναι έξω από εσένα.
Η σχέση με τον πατέρα είναι αποκλειστικά μια έκφραση αγάπης ή συχνά υπερισχύει μια αίσθηση “μάχης” για την εξουσία;
Στο έργο μας, ο τρόπος που εκφράζεται η αγάπη δημιουργεί ένα πεδίο μάχης και ανταγωνισμού. Τα τρία αδέρφια δημιουργούν το δικό τους πλαίσιο για να πάρουν την εξουσία από τον πατέρα. Όμως βλέπουμε πως αυτό αποτυγχάνει, για όσο παίζουν με τους δικού του κανόνες.
Ποιες ήταν οι βασικές σκηνοθετικές οδηγίες;
Είναι η πρώτη φορά που μπαίνω στο ρόλο του σκηνοθέτη. Προσπαθούμε να δημιουργήσουμε έναν κόσμο, που το παιδί γίνεται απότομα ενήλικας. Όλες οι οδηγίες ήταν μέσα από αυτό το πρίσμα.
Ποιο πιστεύετε ότι είναι το βασικό μήνυμα που θα αποκομίσουν οι θεατές;
Ότι το να μιλήσεις, όποιον τρόπο και να διαλέξεις να γίνει μια επικοινωνία, μπορεί να σου αφαιρέσει ένα βάρος.
Λείπουν οι πρωτότυπες ιδέες από τον θεατρικό χώρο και τι χρειάζεται για να αναπτυχθεί περαιτέρω;
Νομίζω χρειάζεται χρόνος. Γίνονται όλα λίγο βιαστικά. Αυτό τουλάχιστον καταλαβαίνω σε εμένα. Εγώ θα ήθελα να είχα την δυνατότητα να δουλεύω και όταν φτάσω σε ένα σημείο να θέλω να μοιραστώ κάτι, να το κάνω.
Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας και ποιο το μεγαλύτερο καλλιτεχνικό όνειρο σας;
Αυτή τη στιγμή το μόνο σχέδιο είναι η συγκεκριμένη παράσταση. Το μεγαλύτερο όνειρο μου είναι να μπορώ να δημιουργώ σχέσεις, που δεν θα μένουν μόνο στη καλλιτεχνική συνεργασία. Θα ήθελα να βρούμε τον χώρο και τον χρόνο να δημιουργήσουμε όμορφα πράγματα. Θα ήθελα να μου επιτρέπεται να μπορώ να ονειρεύομαι.
