Γράφει η Μαρία Σκαμπαρδώνη
Είμαι πεπεισμένη ότι οι μεγάλες κοινωνικές αλλαγές δεν πραγματοποιήθηκαν κάτω από την αποδοχή της πλειοψηφίας, αλλά από την τόλμη λίγων ανθρώπων.
Ο Ζαν Καρμπονιέ αποτελεί κομβική μορφή στη νομική και εισαγγελική ιστορία της σύγχρονης Γαλλίας.
Έχοντας την ευρεία πλέον αποδοχή ενός εκ των κορυφαίων νομικών της Γαλλίας του 20ου αιώνα, υπήρξε άριστος γνώστης του αστικού δικαίου και καθηγητής ιδιωτικού δικαίου.
Ο Καρμπονιέ αποτελεί πρότυπο άσκησης δικαίου και τόλμης στην ενθάρρυνση της κοινωνικής αλλαγής. Αυτό αποδεικνύεται από την Προτεσταντική του πίστη, η οποία ακόμα και αν διαφαίνεται σε κείμενα και στον τρόπο σκέψης του, δεν ματαίωσε την εξίσου δυνατή άποψή του ότι το Κράτος οφείλει να διατηρήσει την κοσμικότητά του.
Με σπουδές νομικής στο Πανεπιστήμιο του Μπορντό, θα ακολουθούσε ο τίτλος του καθηγητή στη Νομική σχολή του Παρισιού και του διδάσκοντα Γαλλικού αστικού δικαίου στο πανεπιστήμιο Poitier από το 1937 ως το 1955.
Πολυδιάστατη προσωπικότητα, κέρδισε τον τίτλο του Προέδρου το 1964 για το περιοδικό L’Année Sociologique και παρέμεινε για δεκαπέντε χρόνια.
Επιπροσθέτως, υπήρξε διαπρύσιος υποστηρικτής δημιουργίας της επιτροπής έρευνας για την Κοινωνιολογία του Δικαίου, έχοντας εντυφήσει στα συστήματα δικαίου χωρών όπως η Ιταλία και η Γερμανία.
Η προτεσταντική και ρεαλιστική του θέαση, προσπάθησε να εναρμονιστεί με τις απαιτήσεις τις σύγχρονης κοινωνίας.
Έχοντας αντιληφθεί ότι η εξέλιξη της κοινωνίας απαιτεί πιο σύγχρονες θεωρίες και όχι προσκόλληση σε ένα αυστηρό δογματισμό, πραγματοποίησε μία σειρά τομών για το οικογενειακό δίκαιο.
Το δίκαιο είναι ευέλικτο και τα συστήματα δικαίου ακολουθούν την κοινωνία; δεν την κατευθύνουν τα ίδια.
Η προοδευτική ματιά του δημιουργεί την νομική κοινωνιολογία και για εκείνον ο Νομοθέτης πρέπει να εναρμονίζεται με τις αλλαγές και τις μεταμορφώσεις που παρουσιάζουν κυρίαρχοι κοινωνικοί θεσμοί, όπως η οικογένεια.
Η σε βαθμό τελειότητας γνώση του στο Οικογενειακό Δίκαιο οδήγησε σε μία σειρά εξελίξεων που αφορούν το διαζύγιο, την αυθεντία της οικογένειας και την εξουσία, όπως και πολλά άλλα ζητήματα που αφορούσαν το θεσμό της οικογένειας στη Γαλλία εκείνης της εποχής.
Για τον Καρμπονιέ, ο νομοθέτης δεν πρέπει να φοβάται την αλλαγή. Ούτε να επιλέγει αν θα την ακολουθήσει ή όχι, σφυγμομετρώντας τον παλμό και τη στάση της κοινωνίας. Τα δικαιώματα δεν είναι κτήμα της πλειοψηφίας, διότι ούτε ο πολιτικός γάμος, η αποποινικοποίηση της μοιχείας ή η ανδρική υπεροχή στην οικογένεια θα είχαν συμβεί με βάση την κοινωνική θέληση της εποχής.
Οι νομοθέτες τολμούν, πιάνουν εκείνοι τους ανθρώπους από το χέρι και τους πάνε παρακάτω. Λειτουργούν σαν γλύπτες, πλάθουν τους ανθρώπους και εξοικειώνουν την κοινωνία με αυτό που φοβάται και της μοιάζει ξένο.
Ο νομοθέτης λειτουργεί παιδαγωγικά, λαμβάνοντας υπόψη του τις ανάγκες όλων.
Τα δικαιώματα είναι κτήμα κάθε ανθρώπου ξεχωριστά και η κατάκτηση της εγγενούς αξιοπρέπειας προάγει την ευζωία του συνόλου.
Ο Καρμπονιέ είναι ο νομικός και ο νομοθέτης που οφείλει να έχει κάθε χώρα. Εκείνος ο νομοθέτης που δεν περιμένει την κατανόηση της προόδου. Αλλά που σε παίρνει από το χέρι και σε οδηγεί σε αυτή.
