Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, συγγραφέας

Αν έκρινε κανείς τα βιβλία αποκλειστικά από τους τίτλους ίσως κατέληγε ότι το “Θεός όμορφος, διάβολος νόστιμος” του Ιανού Δελφινόσημου από τις Εκδόσεις Κομνηνός, αποτελεί μια μυθιστορηματική προσέγγιση στη δισυπόστατη έννοια του καλού και του κακού, μέσα από μια θεοκρατική διάσταση. Δεν πρόκειται όμως για κάτι τέτοιο. Στην ουσία όμως πρόκειται για ένα υπαρξιακό ταξίδι του συγγραφέα μέσα στον χώρο και τον χρόνο.

Η αφήγηση εσκεμμένα δεν διαθέτει γραμμική ροή. Στόχος δεν είναι η παράθεση μιας ιστορίας αλλά η ανίχνευση των προσωπικών και συλλογικών διαδρομών που καθορίζουν την προσωπικότητα του συγγραφέα,

για να είμαστε ακριβείς της περσόνας που χρησιμοποιεί με το συγκεκριμένο ψευδώνυμο. Ο Ιανός ως διαχρονική φιγούρα της έμφυτης διπολικότητας χρησιμεύει ως το μέσο αντιπαράθεσης του ατόμου με τα αιώνια διλήμματα της ζωής και της Ιστορίας.

Η πορεία καλύπτει κομβικές στιγμές της εξέλιξης του ήρωα από τα παιδικά χρόνια, από την ενήλικη ζωή και τις ερωτικές του συντρόφους, από τη σχέση με τους γονείς, από το κοινωνικοπολιτικό περιβάλλον, μια της Αλλαγής και μια της οικονομικής κρίσης. Οι αναφορές μας φέρνουν ποτέ στο παρόν, ποτέ στο παρελθόν και ολοκληρώνονται με μια σύντομη περιήγηση στο μέλλον.

Ο Ιανός, ως λογοτεχνικός χαρακτήρας, δεν επιδιώκει να γίνει σύμβολο καμιάς εποχής, ούτε να δώσει τελεσίδικες απαντήσεις σε ερωτήματα που δεν τις αποζητούν.

Φιλοσοφεί, φιλοδοξεί, ονειροπολεί, ονειρεύεται, ερωτευετα και τον ερωτεύονται, ζει και πεθαίνει την ίδια ώρα, πολλές φορές, μέσα στο βίο του.

Γι’ αυτό και στο τέλος κανένα “αξιολογητήριο” δεν μπορεί να του δώσει άφεση και άδεια μετάβασης σε ένα επόμενο στάδιο.

Η γραφή του συγγραφέα είναι πυκνή, στοχαστική και συνάμα περιπαικτική, σπέρνοντας τον άγιο σπόρο του σαρκασμού σε μια κοινωνία αντιφάσεων. Ίσως τελικά στην εποχή υμάς, ο Θεός να είναι νόστιμος κι ο Διάβολος όμορφος, ίσως και όχι.