Γράφει η Μαρία Σκαμπαρδώνη

Μπορεί το Δρομοκαϊτειο να έχει δεχθεί αμφιλεγόμενες κριτικές για τον τρόπο που προσεγγίζει τους ασθενείς του, ωστόσο υπήρξε μία επαναστατική πράξη η ίδρυσή του.

Ήταν ο συμβολισμός μίας νέας εποχής, στην οποία η ψυχική πάθηση αντιμετωπίζεται με την επιστημονική πρόοδο, δε δαιμονοποιείται και δε θεωρείται τιμωρία.

Οι μεγαλύτερες κοινωνικές αλλαγές δεν εμπνεύστηκαν από ιστορικές ή πολιτικές πιέσεις. Αλλά από ανθρώπινες τραγωδίες και προσωπικές δυσκολίες.

Ο Ζωρζής Δρομοκαϊτης πληγωμένος και εμπνευσμένος από την ψυχική πάθηση της γυναίκας του, συνέλαβε στο μυαλό του τη γέννηση ενός νοσοκομείου που θα αλλάξει την αντιμετώπιση της ψυχικής πάθησης στον ιατρικό κόσμο και στη συνέχεια, την κοινωνική αντίληψη.

Ο μεγάλος εθνικός ευεργέτης δαπάνησε 500. 000 Γαλλικά φράγκα για την ίδρυση του ψυχιατρικού ιδρύματος, το οποίο θα λειτουργήσει επίσημα την 1η Οκτωρίου του 1887.

Το νοσοκομείο πάντοτε βρίσκεται στο κέντρο των εξελίξεων σε οτιδήποτε αφορά την ψυχική υγεία στη χώρα. Έχει διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην άρση του στίγματος, ενώ στη μακραίωνη πορεία του φιλοξένησε σημαντικές προσωπικότητες της τέχνης και του πολιτισμού. Ανάμεσα σε αυτούς ο γλύπτης Γιαννούλης Χαλεπάς και ο λογοτέχνης Γεώργιος Βιζυηνός.

Το Δρομοκαϊτειο διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην αλλαγή απέναντι στην ψυχική πάθηση, η οποία μέχρι εκείνη τη στιγμή θεωρούταν τιμωρία, ντροπή, ο ψυχικά ασθενής ήταν συνώνυμος του εξορισμένου και του τιμωρημένου.

Σήμερα διαθέτει 304 κλίνες οι οποίες φιλοξενούν ασθενείς και καλύπτουν ανάγκες νοσηλείας ότι αυτό κριθεί απαραίτητο, με τα στατιστικά στοιχεία να δείχνουν ότι το νοσοκομείο εξυπηρετεί εξωνοσοκομειακά και στις κλίνες του 150. 000 ασθενείς ετησίως.

Στη συνέχεια, στο νοσοκομείο δέχθηκε πολλές δωρεές από ευεργέτες όπως ο Ανδρέας Συγγρός, αλλά ο Ζωρζής Δρομοκαϊτης παραμένει εκείνος που άνοιξε ένα καινούργιο κεφάλαιο στη χώρα μας. Ιδρύοντας ένα νοσοκομείο που επανακαθόρισε την έννοια της ψυχικής υγείας στην Ελλάδα.