Γράφει η Κωνσταντίνα Μόσχου, συγγραφέας
Διαβάζοντας το βιβλίο του Στέλιου Χαλκίτη «Οι Απαράφθορες», εκτός από την απόλαυση της ροής της πλοκής με την ιδιαίτερη ανατροπή του τέλους, ανακαλύπτεις ότι το πιο σημαντικό του πλεονέκτημα είναι τα νοήματα που έχει να δώσει, κρυφά ή φανερά. Απομονώνεις φράσεις που εντυπώνονται με ένταση στη σκέψη σου, και διαπιστώνεις πως σίγουρα το βιβλίο αυτό επιδέχεται και δεύτερες αναγνώσεις. «Χρειάζεται άνοιγμα ο νους», όπως γράφει και ο ίδιος ο συγγραφέας.
«Οι άνθρωποι μπορούν να φτάσουν ψηλά στη σκέψη και στις αξίες, αρκεί να εκπαιδευτούν»
Γνωρίσαμε τον Στέλιο Χαλκίτη, μέσα από το επιτυχημένο πρώτο του βιβλίο με τον παράξενο τίτλο «Μάργκινους Μόριους», και ακολούθησαν «Ο Λούσηρος», «Ante Tractatum Φιλοσοφικές σημειώσεις», «De profundis, Αναμάρτητοι Έρωτες», φτάνοντας στο πιο πρόσφατο «Οι Απαράφθορες». Όλα τα παραπάνω με εκ βαθέων υπαρξιακή αναζήτηση και λατινογενή ή και τεχνητή γλώσσα στους τίτλους. Βεβαιότατα ο συγγραφέας, ποιητής, φιλόσοφος και γλωσσοπλάστης ταυτόχρονα, μας παραδίδει ένα ιδιαίτερο στυλ στη γραφή του, που όμως δεν φαίνεται ανοίκειο στον αναγνώστη, αντιθέτως ασκεί μια γοητευτική επίδραση.
Σε τούτο το βιβλίο, ποιες είναι «Οι Απαράφθορες», ποιο είναι το μυστικό τους, είναι η μαγιά που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας για να μας προκαλέσει το ενδιαφέρον της αναζήτησής τους μέσα από τις σελίδες. Άλλωστε και η ίδια η λέξη «απαράφθορες» δεν υπάρχει στο λεξικό, αποτελεί και αυτό μέρος του μυστικού τους. Με αυτό τον τρόπο της παραφθοράς της λέξης, μας δημιουργεί συνειρμούς, ανάμεσα στις «αδιάφθορες» και στις «παράφορες» σχέσεις που διαδραματίζονται στο βιβλίο.
Με αφορμή μια ιστορία αγάπης ανάμεσα στην εξηντάχρονη ψυχίατρο, Δαυίνα Δελμούζου, με τον πολύ νεότερό της τρόφιμο κέντρου αποκατάστασης ψυχικά νοσούντων, Ρωμανό Δοξιάδη, οδηγούμαστε στο νησί της Καλύμνου: Σε ένα σκηνικό μαγευτικής ομορφιάς που μας αποκαλύπτει ότι «οι άνθρωποι της πόλης απλά επιβιώνουν, δεν ζουν».
Η άφιξη του ζευγαριού στο νησί και τελικά η παραμονή τους ως μόνιμοι κάτοικοι είναι στην πραγματικότητα το όχημα ώστε να ξεδιπλωθούν και άλλες ιστορίες όσων αποτελούν πλέον τον περίγυρό τους. Μέσα από αυτές αναδεικνύεται το ηθογραφικό στοιχείο, με τον κοινωνικό ιστό του νησιού, άλλοτε ευχάριστο και παραδοσιακό, αλλά και με προβλήματα που υποβόσκουν και βγαίνουν στην επιφάνεια τελικά, οικογενειακές συγκρούσεις, εφηβικά διλήμματα, ανίερες σχέσεις.
Σε αντίθεση όλων των παραπάνω, αντιπαραβάλλονται οι μυστηριώδεις γυναίκες της Καλύμνου: Μια μικρή ομάδα που δρα μυστικά προκειμένου να διαφυλάξει τις αξίες και την αυτοβελτίωση του ανθρώπινου είδους. Είναι οι απαράφθορες. Είναι οι γυναίκες με τις οποίες θα συγχρωτιστεί η ψυχίατρος και για τις οποίες προσπαθούμε ως το τέλος να καταλάβουμε αν όντως υπάρχουν. Είναι τόσο αληθοφανής η αφήγηση, τόσο πειστικός ο συγγραφέας, ώστε δεν θα ήθελα να πιστέψω ότι δεν υπάρχουν! Και αν δεν υπάρχουν, θα πρέπει να τις εφεύρουμε!
Ο συγγραφέας Στέλιος Χαλκίτης έχει ένα πολύ ισχυρό κίνητρο για να μας πείσει. Την ελπίδα πως οι άνθρωποι μπορούν να φτάσουν ψηλά στη σκέψη και στις αξίες, αρκεί να εκπαιδευτούν. Και ποιος είναι ο καταλληλότερος για να το πράξει; Προφανέστατα οι γυναίκες. «Οι απαράφθορες» είναι ασφαλώς ένα βιβλίο ύμνος στις γυναίκες, σε εκείνες που στέκονται δυνατές, ανεξαρτήτως των χτυπημάτων της ζωής, γιατί είναι αυτές που την δημιούργησαν, αυτές που γνωρίζουν το μυστικό και το νόημα της ζωής.
