Η ποιήτρια Κατερίνα Γιαννακοπούλου απαντά στις ερωτήσεις που της θέτει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, με αφορμή την κυκλοφορία της ποιητικής συλλογής “Φωτεινά σκοτάδια”.

Κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Ιωλκός το νέο βιβλίο σας «Φωτεινά σκοτάδια». Πώς θα το περιγράφατε συνοπτικά;

Θα το περιέγραφα ως μια διαδρομή μέσα από αντιθέσεις που τελικά συνυπάρχουν. Μια ποιητική συλλογή που κινείται από το σκοτάδι προς το φως, περνώντας από ενδιάμεσες καταστάσεις όπου τίποτα δεν είναι απόλυτο. Στο επίκεντρο βρίσκονται οι ανθρώπινες σχέσεις και τα συναισθήματα που τις συνοδεύουν.

Ποια ζητήματα επιθυμείτε να θίξετε με αυτό σας το έργο και πώς προέκυψε η συγκεκριμένη έμπνευση;

Με απασχόλησαν κυρίως ζητήματα όπως η απόρριψη, η υποτίμηση, η συναισθηματική σύγχυση, αλλά και η ανάγκη για σύνδεση και ασφάλεια. Η έμπνευση δεν προέκυψε από ένα συγκεκριμένο γεγονός, αλλά από τη συσσώρευση εμπειριών και συναισθημάτων που χρειάστηκαν έναν τρόπο έκφρασης.

Τι πιστεύετε ότι θα αποκομίσει ως απόσταγμα ο αναγνώστης;

Δεν θα έλεγα ένα συγκεκριμένο μήνυμα. Περισσότερο μια αίσθηση αναγνώρισης. Την αίσθηση ότι κάποια πράγματα που βιώνει δεν είναι μόνο δικά του. Αν μέσα από τα ποιήματα βρει κάτι που τον εκφράζει ή τον ηρεμεί, αυτό είναι το πιο ουσιαστικό.

Ποιο ήταν το ερέθισμα για να ασχοληθείτε με τη συγγραφή;

Η ανάγκη να μετατρέψω σκέψεις και συναισθήματα σε κάτι πιο συγκεκριμένο. Ξεκίνησε ως παιχνίδι με τις λέξεις, αλλά εξελίχθηκε σε έναν τρόπο να κατανοώ τον εαυτό μου και όσα συμβαίνουν γύρω μου.

Τι ρόλο έχει πλέον το βιβλίο, στον ψηφιακό μας κόσμο; Πόσο επηρεάζεται από τις εξελίξεις στην τεχνητή νοημοσύνη;

Το βιβλίο εξακολουθεί να έχει έναν πιο εσωτερικό και συγκεντρωμένο ρόλο, σε αντίθεση με την ταχύτητα της ψηφιακής πληροφορίας. Η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να επηρεάσει τη διαδικασία παραγωγής ή πρόσβασης, αλλά η προσωπική εμπειρία της ανάγνωσης και της ταύτισης παραμένει κάτι βαθιά ανθρώπινο.

Ποιον ορισμό θα δίνατε στην έννοια της λογοτεχνίας;

Η λογοτεχνία είναι ένας τρόπος να ειπωθούν πράγματα που δύσκολα λέγονται άμεσα. Είναι ένας χώρος όπου η γλώσσα ξεφεύγει από την απλή επικοινωνία και γίνεται εμπειρία.

Γιατί οι Έλληνες διαβάζουν λογοτεχνία λιγότερο από τον μέσο Ευρωπαίο;

Ίσως γιατί δεν καλλιεργείται πάντα ως καθημερινή συνήθεια. Η ανάγνωση χρειάζεται χρόνο και συγκέντρωση, στοιχεία που συχνά περιορίζονται από τον σύγχρονο τρόπο ζωής.

Πιστεύετε στη μοίρα ή στην τύχη;

Πιστεύω σε έναν συνδυασμό. Υπάρχουν πράγματα που δεν ελέγχουμε, αλλά και επιλογές που καθορίζουν την πορεία μας. Το πού θα οδηγηθούμε είναι συχνά αποτέλεσμα και των δύο.

Ένας μήνας «καραντίνα». Ποια είναι τα πέντε βιβλία που θα θέλατε μαζί σας;

Θα επέλεγα βιβλία που να με ηρεμούν, αλλά και να μου κρατούν συντροφιά ουσιαστικά. Μια ποιητική συλλογή της Κική Δημουλά, ένα βιβλίο ψυχολογίας, ένα βιβλίο εκμάθησης ξένης γλώσσας και δύο μυθιστορήματα. Θα ήθελα δηλαδή έναν συνδυασμό ανάμεσα στο συναίσθημα, τη σκέψη και την εξέλιξη.

Χρειαζόμαστε περισσότερο ρομαντισμό ή ρεαλισμό στην εποχή μας;

Ίσως χρειαζόμαστε και τα δύο, αλλά σε ισορροπία. Ο ρεαλισμός μας κρατάει συνειδητούς, ενώ ο ρομαντισμός μας επιτρέπει να αντέχουμε και να ελπίζουμε.