Συνέντευξη της Τίνας Κωτσιοπούλου με αφορμή την κυκλοφορία της νέας της συλλογής διηγημάτων «Είναι κανείς εδώ;» από τις Εκδόσεις Παρέμβαση
Το βιβλίο της Τίνας Κωτσιοπούλου με τίτλο «Είναι κανείς εδώ;» αποτελείται από μια συλλογή μικροδιηγημάτων, τα οποία φωτίζουν με ευαισθησία και λογοτεχνική δύναμη τις αθέατες όψεις της καθημερινότητας και τους ανθρώπους που συχνά παραμένουν αόρατοι μέσα στον θόρυβο της εποχής μας. Με λιτό, ουσιαστικό και διεισδυτικό λόγο, η Τίνα Κωτσιοπούλου κατορθώνει να μετατρέψει το καθημερινό σε λογοτεχνικό γεγονός. Τα σύντομα κείμενά της διαθέτουν έντονη αφηγηματική πυκνότητα, ευρηματικούς συμβολισμούς και μια ιδιαίτερη συναισθηματική ένταση, αφήνοντας στον αναγνώστη χώρο να αναμετρηθεί με τις δικές του μνήμες, φόβους και προσδοκίες.
Στη συνέντευξη που ακολουθεί, η συγγραφέας μιλά αναλυτικότερα για το έργο της και τον τρόπο συγγραφής αυτού.
Ερωτήσεις: Βασιλική Φαρμάκη
Πώς γεννήθηκε η ιδέα της συγγραφής της νέας σας συλλογής διηγημάτων «Είναι κανείς εδώ;»
Η ιδέα γεννήθηκε από την ανάγκη που είχα να αποτυπώσω στο χαρτί τις εντυπώσεις που μου δημιουργούν καθημερινά οι λέξεις, οι φράσεις, οι εικόνες και οι αφηγήσεις περιστατικών από τη ζωή συγγενών και φίλων.
Ο τίτλος «Είναι κανείς εδώ;» έχει έναν ιδιαίτερο συμβολισμό. Τι σας οδήγησε στην επιλογή του;
Ναι. Ο τίτλος του βιβλίου, που είναι και ο τίτλος ενός από τα διηγήματα, έχει διττό συμβολισμό. Από τη μια αναζητά τις μνήμες του παρελθόντος και από την άλλη απευθύνεται στους σημερινούς ανθρώπους σε μια προσπάθεια αφύπνισης της ευθύνης που έχει ο καθένας μας σ’ αυτή την κοινωνία.
Πολλά από τα κείμενά σας ξεκινούν από πολύ οικείες εικόνες: μια στάση λεωφορείου, ένα σπίτι, ένα περίπτερο, ένα τραπέζι, έναν κινηματογράφο. Πιστεύετε ότι η καθημερινότητα κρύβει περισσότερες ιστορίες απ’ όσες είμαστε σε θέση να αντιληφθούμε;
Η καθημερινότητα είναι θησαυρός ιστοριών αρκεί να παρατηρούμε περισσότερο τι συμβαίνει γύρω μας και να μην προσπερνάμε μηχανικά και αδιάφορα τα αντικείμενα και τους συνανθρώπους μας.
Ένα από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των κειμένων σας είναι ότι το χιούμορ συχνά συνυπάρχει με τη θλίψη. Είναι ένας τρόπος αυτός με τον οποίο επιλέγετε συνειδητά να μιλάτε για δύσκολα θέματα;
Ωραία ερώτηση! Είναι αλήθεια πως πάντα μέσα σε μια δύσκολη κατάσταση ψάχνω την διασκεδαστική της πλευρά και πολλές φορές αναρωτιέμαι ποια στεναχώρια να καλύπτει ένα πλατύ χαμόγελο.
Σε πολλά διηγήματά σας φαίνεται να αποτυπώνεται ο σύγχρονος τρόπος ζωής. Πόσο σημαντικό είναι για εσάς η λογοτεχνία να συνομιλεί με την κοινωνία και την πραγματικότητα της εποχής μας;
Η λογοτεχνία ανέκαθεν συμβάδιζε με την κοινωνία και την εκάστοτε εποχή. Για μένα δεν είναι απλά σημαντικό, θα έλεγα πως είναι επιβεβλημένο για την διαμόρφωση ιδεών και σκεπτόμενων ανθρώπων.
Ποιο θα θέλατε να είναι το συναίσθημα που θα μείνει στον αναγνώστη μετά την τελευταία σελίδα του βιβλίου σας;
Πρώτα απ’ όλα θα ήθελα να σταθεί σε κάθε λέξη και φράση των διηγημάτων και να τα διαβάσει όσες φορές χρειάζεται μέχρι να κλείσει αυτό το βιβλίο με ένα ευχάριστο και συνάμα νοσταλγικό συναίσθημα, που ίσως τον παροτρύνει να αναλογισθεί τα δικά του βιώματα. Εάν αυτό το συναίσθημα ακολουθήσει ένα όμορφο χαμόγελο, τότε θα έχουμε καταφέρει να επικοινωνήσουμε!
