«Ένα άφθαρτο ύφασμα-Οδοιπορικό στην Ινδία» Σ.Ρομέλιο Εκδόσεις Στοχαστής 2026 σελ.125 ISBN 978-960-303-306-6
Γράφει ο Κώστας Α. Τραχανάς
Τα κείμενα αυτά με τη μορφή οδοιπορικού ,είναι από τα ταξίδια του Στέφεν Ρομέλιο, σε τριάντα χρόνια ,στο Δελχί, Τζαϊπούρ, Φαριντάμπαντ και Βομβάη.
Αυτές οι σκέψεις γράφτηκαν με αφορμή τις μακρόχρονες και τακτές περιηγήσεις στην Ινδία , είναι αποσπάσματα αναμνήσεων μιας πραγματικότητας, που αντιλήφθηκε με την ιδιότητα του ταξιδιώτη-ταξιδευτή ως μια τεράστια και αδιάκοπη μουσική μελωδία ,σχεδόν πάντα παράδοξη, κάποιες φορές άγρια , άλλες φορές εξαίσια.
Όταν κανείς μιλάει για αυτή τη μυθική χώρα ,την Ινδία, μιλάει σαν να μιλούσε για έναν λαμπερό ήλιο , μιλάει για θραύσματα μνήμης που μοιάζουν με άφθαρτο ύφασμα , μιλάει για την αθάνατη ψυχή της που εγκιβωτίζει μέσα της καθετί αιώνιο και καθετί φευγαλέο…
Το να μιλάει ο συγγραφέας για την Ινδία είναι κάποιες φορές ανάλογο με το να μιλάει για την ίδια του τη ζωή.
Στην Ινδία έμαθε ο συγγραφέας να κάνει διάλογο με τη μοναξιά…
Ατέλειωτες ώρες περπάτησε , κοίταξε , μελέτησε τα πιο μικρά πράγματα σε αυτή τη χώρα , τα πιο ταπεινά και ασήμαντα. Έμαθε πολλά Χίντι της καθομιλουμένης. Για να ταξιδέψει αρκετά , χρειαζόταν χρήματα γι΄ αυτό έκανε εμπόριο υφασμάτων και μεταξωτών .
Αυτό που παρατήρησε από την αρχή σε αυτή τη χώρα ήταν η λεπτή δόνηση των πραγμάτων, η δραστηριότητα της μνήμης έμοιαζε να αναβλύζει παντού , δείχνοντας , μέσα από ανεξάντλητες μορφές , πάντα και μόνο τον εαυτό της. Για να ζήσει κανείς σε αυτή την χώρα , χρειάζεται υπομονή. Και η υπομονή είναι η πρώτη άσκηση της μνήμης.
Έμαθε παρατηρώντας την πραγματικότητα της ανέχειας, την ωμή φτώχεια, του να μπορείς «να τα καταφέρεις με λίγα» , με τον άνθρωπο πεταμένο στους δρόμους σαν ένα κουρέλι, αυτών που ζουν μέσα στη δυστυχία και τη μιζέρια και που, με κάποιον τρόπο επιβιώνουν.
Πρόκειται για μια κοινωνία φτωχή και γεμάτη κινδύνους και κοινωνική αδικία.
Πρόκειται για μια γη επικίνδυνη , όπου τα πάντα ρέουν και όπου κάθε στιγμή αισθάνεσαι την ελάχιστη πνοή που χωρίζει τη ζωή από τον θάνατο.
Στην Ινδία μια χώρα ιλιγγιώδη και απρόβλεπτη με αφάνταστη ανθρώπινη εξαθλίωση, ανακαλύπτεις την αποτρόπαια υποβάθμιση του ανθρώπου , τη συνεχή υποβάθμιση των ανθρώπινων αξιών στο παράλογο. Οι μεγάλες ουρές για τρόφιμα και νερό με δελτίο , οι επικίνδυνες διαδρομές στις υπερπλήρεις τοπικές αμαξοστοιχίες, οι παραγκουπόλεις που πλημμυρίζουν τα αστικά κέντρα , τα πεινασμένα παιδιά και οι ανυπεράσπιστες πόρνες, οι επιδημίες ασθενειών και οι επιδημίες εκλογών, οι αθετημένες υποσχέσεις και οι ουρανοξύστες που υψώνονται ψηλά ,τα συνδικάτα με τις υπερβολικές απαιτήσεις από τη μια , από την άλλη οι μαύροι εργάτες με μεροκάματα πείνας, οι άνεργοι νέοι που κατεβαίνουν στις φτωχογειτονιές των μητροπόλεων, η υπεραφθονία των ιερωμένων και των τόπων προσευχής που συνοδεύονται από αιματηρές κοινωνικές εξεγέρσεις ,οι πράσινες επαναστάσεις ,οι ξηρασίες ,τα δοχεία ελεημοσύνης, οι παραδόσεις σιταριού της αμερικανικής βοήθειας που σαπίζει ποιος ξέρει πού ξεχασμένο, οι πυρηνικές δοκιμές, ο σεβασμός στην ανικανότητα , στην ηλιθιότητα και στους συκοφάντες , η ανελέητη υποβάθμιση του περιβάλλοντος , η ακόμη πιο ανελέητη υποβάθμιση των κοινωνικών και πολιτιστικών αξιών, η ινδική κλασσική μουσική ράγκα, οι ηλικιωμένοι γονείς ξεχασμένοι σε απομακρυσμένα χωριά ή απασχολούμενοι με πλήρες ωράριο ως νταντάδες, για να ετοιμάζουν πρωινό , να πηγαίνουν τα εγγόνια στο σχολείο και να ζουν ως ξένοι στα σπίτια των παιδιών τους, η άστεγη ανθρωπότητα να κοιμάται στους δρόμους ή σε παγκάκια ,οι ακαθαρσίες στα πεζοδρόμια , τα δέντρα χωρίς πουλιά και οι δρόμοι χωρίς δέντρα, η τραγική βοή των δηλητηριασμένων ποταμών και θαλασσών, τα μεγάλα αρχαία έπη να καταντάνε τηλεοπτικές σειρές , γεμάτες από χυδαίες διαφημίσεις…
Ντέκτε χαΐν κύα χότα χάι= Και τώρα θα δούμε τι θα δούμε =Το είναι είναι, ούτε μπορεί ποτέ να μην είναι ! η φράση ενός ινδού ταξιτζή ,στην γλώσσα των Χίντι ,το κλειδί βρίσκεται στη διπλή χρήση του ρήματος σε ενεστώτα τρίτου προσώπου ενικού αριθμού, χότα χάι, έναν εντελώς συνηθισμένο γραμματικό τύπο των Χίντι για να εκφράσει το αμετάβλητο θεμέλιο ορισμένων καταστάσεων. Να λοιπόν πώς η μνήμη είναι ακριβώς αυτή, εκείνο το άφθαρτο ύφασμα , η αθάνατη ψυχή , η λεπτή αρχή σε κάθε τι το φευγαλέο!!
Ένα βιβλίο που θα ταξιδέψει νοερά στη μυθική Ινδία όλους όσους θέλουν να αφουγκραστούν κάτι από τη μαγεία της, κάτι από την παραδοξότητα, αγριότητα, αντιφατικότητα, αλλά και εξαίσια ομορφιά της, να νιώσουν τη μυσταγωγία του ουρανού και του ορίζοντά της, που λίγο πριν τη δύση του ηλίου μοιάζει «φορτωμένος» με χρυσό…
Μια συγκινητική αφήγηση ,συναρπαστική και τολμηρή.
Γραφή ώριμη , τολμηρή και καλλιεργημένη.
Διαβάστε το.
O Στέφεν Ροµέλιο γεννήθηκε το 1949 στην Ελβετία και έχει ιταλοαµερικανικές, ελβετικές και γερµανικές ρίζες. Μεγάλωσε στο Παρίσι, τη Ρώµη και τη Ζυρίχη. Είναι πολύγλωσσος µεταφραστής και επιµελητής. Γράφει ποίηση και πεζογραφία στα αγγλικά και στα ιταλικά. Άρθρα και ποιήµατά του έχουν δηµοσιευτεί σε αρκετά ινδικά λογοτεχνικά περιοδικά, ενώ έχει πραγµατοποιήσει αναγνώσεις και διαλέξεις στην Ινδία, µε πιο σηµαντικές: στη Sahitya Akademi, την Εθνική Ακαδηµία Λογοτεχνίας της Ινδίας, στο Δελχί, το 2005 και στο Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο της Πρεσβείας της Ιταλίας, στο Δελχί, το 2006. Παράλληλα, έχει κυκλοφορήσει και στην Ιταλία µετάφρασή του στα ιταλικά των ποιητικών συλλογών του Ουρντού ποιητή Μίρζα Γκάλιµπ. Έχει εκδώσει δύο ποιητικές συλλογές: Maschere d’Oro, Biblioteca Cominiana, Città di Castello και Entrò in una Perla, Hebenon-Mimesis, Ούντινε, ενώ παράλληλα είναι ένας από τους διακριθέντες νικητές του Βραβείου Χάικου Wladimir Devidé 2013, στην Οσάκα της Ιαπωνίας. Υπήρξε δια βίου φίλος του Μάνι Καούλ (1944-2011), που µνηµονεύεται ως ένας από τους σηµαντικότερους κινηµατογραφιστές της Ινδίας και µια από τις πιο επιδραστικές φωνές στον χώρο της ποιητικής, της µουσικής και της φιλοσοφίας της τέχνης. Είναι παντρεµένος και έχει δύο παιδιά. Το δεύτερο, η Βαλεντίνα Ελένη, γεννήθηκε στην Άρτα, το 1984. Ο Ροµέλιο ζει σήµερα στην Κορωνησία της Άρτας.
