Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, συγγραφέας

Είναι πολύ συνηθισμένο πλέον να εκδίδονται βιβλία με σαφείς αναφορές στην κακοποίηση τών γυναικών και τη γυναικοκτονία. Συνήθως τα περισσότερα από αυτά εξαντλούνται σε μια στείρα αναπαραγωγή της βίαιης συμπεριφοράς και μια αφοριστική προσέγγιση περί τοξικής αρρενωπότητας και τον ρόλο της ανατροφής, κυρίως της μητρικής επιρροής ή τη μίμηση μιας αντίστοιχης πατρικής στάσης. Αρκεί όμως αυτό όταν μοιάζει να στέκει μετέωρο σε σχέση με το υπόλοιπο κοινωνικό περιβάλλον και τις επιλογές που οδηγούν μαθηματικά σε αυτή την κατάληξη.

Τα “Αχαρτογράφητα νερά” της Άννας Γαλανού από τις Εκδόσεις Διόπτρα, ενώ διατηρούν τον πυρήνα της ιστορίας γύρω από τη ζωή μιας κακοποιημένης γυναίκας, επεκτείνεται στη λεπτομερή χαρτογράφηση της σημερινής κοινωνικής και οικονομικής ζωής.

Ο σύζυγος που από τρυφερός σύντροφος μετατρέπεται σε σκληρό δυνάστη δεν είναι απλώς ένας ακόμη λάτρης της μείωσης της γυναικείας υπόστασης. Αποτελεί έναν σημαντικό παράγοντα στο παιχνίδι της διαφθοράς και μέσα από τα πλοκάμια της διαπλοκής, όπως περιγράφονται, αναδεικνύεται όλη η σαθρότητα της επίπλαστης σύγχρονης κοινωνικής ευμάρειας και της υποπτης οικονομικής δραστηριότητας.

Η γραφή παραμένει ικανή να προσδώσει την απαραίτητη ευαισθησία στον πόνο και το αδιέξοδο της βασικής ηρωίδας αλλά και να τονίσει τον βούρκο της δύναμης της εικόνας κατακεραυνώνοντας μια ψεύτικη αριστοκρατία που νιώθει αλώβητη, απρόσβλητη από κάθε στόχευση.

Κι όμως, ίσως πάντα κάπου να υπάρχει το βαθύ συναίσθημα, η άδολη αγάπη που ξεσκεπάζει το βέλο του ψέματος και φέρνει στο προσκήνιο την αλήθεια.

Ακόμη κι αν αυτή δεν είναι κάθε φορά η κατάληξη μιας ιστορίας καταπίεσης και διαπλοκής, χρειαζόμαστε μια τέτοια λύτρωση ως υπενθύμιση ενός υπαρκτού διεξόδου. Κι η Γαλανού στο νέο της μυθιστόρημα μας το προσφέρει με τον απόλυτο τρόπο που μόνο η μυθοπλασία μπορεί.