Γράφει η Μαρία Σκαμπαρδώνη 

Θα μπορούσε, άραγε, μία καθιστική και ειρηνική διαμαρτυρία να ξυπνήσει την αστυνομική βία;

Το έχουμε δει πολλές φορές, η μαζική αντίσταση των πολλών πολιτών απέναντι σε κρατικές αδικίες δημιουργεί μαζικές αντιδράσεις αναστολής τους, ακόμα και με βίαιο τρόπο.

Ο Φαϊκ Ρετζέπι είναι ένας πολίτης που δέχτηκε τη βία της Σερβικής αστυνομίας όταν διαδήλωσε κατά του βάρβαρου καθεστώτος της Σερβίας το 1990.

Η βάναυση μεταχείριση του ίδιου θα γίνει σύμβολο αντίστασης απέναντι στην ασυδωσία της εξουσίας και της ψευδαίσθησης που πολλές φορές τρέφει η ίδια ως προν την άμετρη χρήση βίας απέναντι στους διαδηλωτές.

Περπατώντας στην Πρίστινα, πρωτεύουσα του Κοσσυφοπεδίου ή Κοσσόβου, εκεί που θα αφεθείς στις πολλές γαστρονομικές επιλογές μπορεί να προσέξεις ένα άγαλμα.

Ένα καθιστός άνδρας, συμβολίζοντας την πραότητα του ανθρώπου που απλώς εκφράζει την εναντίωσή του απέναντι σε ένα αυταρχικό καθεστώς με καθιστική διαμαρτυρία.

Αυτό το εύθραυστο κράτος που βρίσκεται αρκετά κοντά μας και αντιμετωπίζοντας τη βιαιότητα του Σέρβικου καθεστώτος, κατάφερε να θεωρηθεί αυτόνομο κράτος τον Φεβρουάριο του 2008. Ακόμα και αν οι απόψεις περί αυτού είναι αντικρουόμενες με τη Σερβία να επιμένει να διεκδικεί τα εδάφη του, το Κόσσοβο έχει στέρεη αποφασιστικότητα να παραμείνει αυτόνομο.

Το ίδιο προσπαθεί να διατηρήσει την αυτονομία του, επιχειρώντας να ευθυγραμμιστεί με τον υπόλοιπο Ευρωπαϊκό κόσμο.

Η αντίσταση απέναντι στο βάρβαρο Σερβικό κράτος σημάδεψε την πορεία του, με το παράδειγμα του Φαϊκ να είναι το αντιπροσωπευτικότερο δείγμα μίας αυταρχικότητας που αντιδρά βίαια σε κάθε προσπάθεια αντίστασης.

Ένα άγαλμα που σκοπό έχει μαζί με τη διασκέδαση, να διατηρήσει ζωντανή τη μνήμη όσων αγωνίζονται απέναντι σε βάρβαρα καθεστώτα και γίνονται δέκτες σωματικής βίας επειδή τόλμησαν να φωνάξουν για το δίκιο..