Ο συγγραφέας Κωνσταντίνος Γιάντσιος απαντά στις 10+1 Ερωτήσεις που του θέτει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, με αφορμή την κυκλοφορία του μυθιστορήματος “Μία Ατλαντίδα ίσον καμία”.
- Κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά σας «Μία Ατλαντίδα ίσον καμία» από τις εκδόσεις Άνω Τελεία. Πώς θα το περιγράφατε συνοπτικά;
Σαν ένα μακροβούτι. Με μάσκα και βατραχοπέδιλα. Με βαρίδια σαν αυτά που χρησιμοποιούν οι δύτες, αλλά χωρίς φιάλες.
- Γιατί επιλέξατε τον συγκεκριμένο τίτλο;
Από κάπου τον έκλεψα. Δε θυμάμαι ακριβώς από πού. Το μόνο που θυμάμαι, σαν σε όνειρο, είναι να μου τον ψιθυρίζει μία Κασσάνδρα. Για κάποιον λόγο την πίστεψα. Λένε κι οι Γερμανοί κάτι παραπλήσιο: «Μία φορά ίσον καμία». Δεν έχουν όμως Ατλαντίδες!
- Μιλήστε μας για τους βασικούς ήρωές σας. Ποιοι είναι οι στόχοι και τα κίνητρά τους;
Ήξερα, από πριν ξεκινήσω να γράφω, την αρχή και το τέλος της ιστορίας. Μου έλειπε το ανάμεσα. Ανακατεύτηκε στην υπόθεση ο Ντύλαν -ο γνωστός Ντύλαν- και τα έκανε όλα άνω-κάτω. Για λεπτομέρειες θα πρέπει να ρωτήσετε τον ίδιο.
- Η Ατλαντίδα προφέρει έναν ξεχωριστό συμβολισμό. Τι ρόλο παίζει ως έννοια στο βιβλίο;
Οι ήρωές μου όλο κάτι ψάχνουν. Την προσωπική τους Ατλαντίδα, ας πούμε. Ή του γείτονα. Άλλοτε τη βρίσκουν κι άλλοτε όχι.
- Η πραγματικότητα ανατρέπει τα θέλω και τις βλέψεις μας. Αντέχουμε να την αντιμετωπίσουμε ή υπεκφεύγουμε;
Το μεγάλο στοίχημα είναι με τα μικρά πράγματα. Εκεί κρινόμαστε. Τα μεγάλα κάνουν παιχνίδι από μόνα τους. Όσο για την υπεκφυγή, θα πρέπει να αναγνωριστεί ως κανονική τέχνη. Ποταπή, αλλά πάντως τέχνη.
- Τι πιστεύετε ότι θα αποκομίσει ως απόσταγμα ο αναγνώστης;
Για να πετύχει ένα βιβλίο, ειδικά εμπορικά, πρέπει να αντανακλά την εποχή του. Άρα, στις μέρες μας, καλό είναι να καταπιάνεται με κάτι ακραίο, άγριο και διεστραμμένο. Όσο πιο πρωτότυπα διεστραμμένο τόσο καλύτερα. Σ’ αυτόν τον τομέα θεωρώ ότι έχω αποτύχει παταγωδώς.
- Ποιο ήταν το ερέθισμα για να ασχοληθείτε με τη συγγραφή;
Στην περίπτωσή μου, φρόντισαν ερήμην τους η μάνα μου κι ο πατέρας μου. Μεγαλώνοντας, τους είμαι όλο και πιο ευγνώμων. Και για τα καλά και για τα δύσκολα. Πήρα μπόλικα κι απ’ τα δύο.
- Ποιον ορισμό θα δίνατε στην έννοια της λογοτεχνίας;
Έχουμε ανάγκη από κάθε λογής ιστορίες, και γι’ αυτό γράφουμε πεζό. Έχουμε ανάγκη από ήχους με συναίσθημα και νόημα (δηλαδή λέξεις), και γι’ αυτό γράφουμε ποίηση.
- Τι ρόλο έχει πλέον το βιβλίο στην ψηφιακή εποχή μας;
Αν το βιβλίο καλύπτει -γιατί όντως καλύπτει- μια πραγματική ανάγκη, θα αντέξει. Έστω και μέσα από άλλες μορφές, πέρα από την κλασική. Ο ξάδερφός μου σπάνια διαβάζει βιβλία. Προτιμάει να τα ακούει στο αυτοκίνητο. Ευτυχώς οδηγεί αργά.
- Ένας μήνας «καραντίνα». Ποια είναι τα πέντε βιβλία που θα θέλατε μαζί σας;
Πάνω που είχα διαλέξει τι θα έπαιρνα μαζί μου, κάποιος μου χάρισε τους στίχους των τραγουδιών του Ντύλαν απ’ το 1961 ως το 2020. Χοντρό βιβλίο. Κάνει για πέντε.
- Χρειαζόμαστε περισσότερο ρομαντισμό ή ρεαλισμό στην εποχή μας;
Μόνο ο Τραμπ θα μπορούσε να απαντήσει με επάρκεια σε ένα τόσο δύσκολο ερώτημα. Το θέμα είναι ότι θα έδινε άλλη απάντηση το πρωί, άλλη το μεσημέρι κι άλλη το βράδυ, χωρίς να είναι προφανές τι εννοεί και πώς προτίθεται να δράσει. Έχοντας γεννηθεί στην Αμερική, κι έχοντας κατά συνέπεια δικαίωμα ψήφου στις προεδρικές εκλογές, καταλαβαίνετε πόσο άχαρη είναι κι εμένα η θέση μου.
