Γιάννης Τσιαντής
Πετροκάραβα
ISBN: 978-618-5963-18-7, σελίδες: 268 μέγεθος: 14×21εκ.
Κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Μετρονόμος το νέο μυθιστόρημα του Γιάννη Τσιαντή, «Πετροκάραβα», ένα έργο που κινείται ανάμεσα στο παρόν και το παρελθόν, στην προσωπική μνήμη και τη συλλογική Ιστορία, φωτίζοντας ανθρώπους και γεγονότα που εξακολουθούν να ζητούν δικαίωση.
Μια παλιά, φθαρμένη επιστολή, γραμμένη το 1948, γίνεται η αφορμή για ένα ταξίδι στο παρελθόν. Ο πατήρ Ισίδωρος, ορφανός από παιδί, αναζητά τις ρίζες της ζωής του, τη μητέρα του Αθανασία και τις ιστορίες των ανθρώπων που σημάδεψαν την Ελλάδα του πολέμου, του Εμφυλίου και των δύσκολων μεταπολεμικών χρόνων.
Στα «Πετροκάραβα», ο Γιάννης Τσιαντής συνθέτει ένα μυθιστόρημα μνήμης, όπου η προσωπική ιστορία συναντά την Ιστορία. Από τις παιδουπόλεις και το Αναμορφωτήριο Κηφισιάς μέχρι τη Μακρόνησο, τη Χίο, το παλιό Τρίκερι και το Παρίσι, οι ήρωες αναζητούν απαντήσεις, κουβαλώντας ο καθένας τα δικά του τραύματα και τις δικές του σιωπές.
Κεντρικός άξονας της αφήγησης είναι η αναζήτηση της ταυτότητας και της αλήθειας: ένα παιδί του πολέμου επιστρέφει, μέσα από τη μνήμη, στα πρόσωπα και στα γεγονότα που διαμόρφωσαν τη ζωή του.
Δημήτρης Μανιάτης
Άπαντα Διηγήματα
2014–2026
Τη νύχτα πατάνε τους αχινούς
ISBN: 978-618-5963-49-1, σελίδες: 200 μέγεθος: 14×21εκ.
Οι Εκδόσεις Μετρονόμος παρουσιάζουν τα «Άπαντα Διηγήματα 2014–2026» του Δημήτρη Μανιάτη, μια συγκεντρωτική, βελτιωμένη και ξανακοιταγμένη έκδοση που περιλαμβάνει την άτυπη τριλογία των συλλογών «Εγώ είμαι ένας άλλος» (2014), «Μπρούντζινος» (2021) και «Η Καγκέλω» (2024), μαζί με δύο νέες ιστορίες. Μία από αυτές, «Τη νύχτα πατάνε τους αχινούς», δίνει και τον τίτλο της στην παρούσα έκδοση.
Σαράντα τέσσερα μικρά διηγήματα σε διάρκεια δώδεκα χρόνων. Σαράντα τέσσερις στιγμές σε διαφορετικά σκηνικά. Κυρίως σε Αθήνα και Μύκονο. Μα και αλλού. Μικρά πεζά που ρευστοποιούν την αλήθεια και το ψέμα. Μοναξιά, ματαίωση, πίκρα, γέλιο, υπερβολή. Παπάδες τραγουδιστές και παπάδες μυρωδάτοι. Παλιοί λαϊκοί βάρδοι που ξεπέσανε μα δεν το κάνανε θέμα. Άγγελοι και διάβολοι που παίρνουν τη μορφή περαστικών. Στρίπερς και υπαλληλάκια. Ακέφαλοι από απώλειες και φτηνά ξενοδοχεία ετεροχρονισμένων ερώτων. Υπόγεια στο Μεταξουργείο που φιλοξενούν τον παράδεισο. Λαϊκά στέκια στην Πάτρα και διανυκτερεύοντα στην Λεωφόρο Συγγρού που μπορείς να δεις τον γνωστό σκηνοθέτη. Μέρα, νύχτα, τσοντοσινεμά και Ομόνοιες. Μια ζωή στο μεταίχμιο της ψηφιακότητας και των παλιών ηθών που δεν διεκδικεί τίποτε. Απλώς αποκαλύπτεται για λίγο και ξανατρυπώνει στο ημίφως.
