Η ποιήτρια Ρεβέκκα Μπεκιάρη απαντά στις ερωτήσεις που της θέτει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, με αφορμή την κυκλοφορία της ποιητικής συλλογής “Αβίαστα”.

Το νέο βιβλίο σας «Αβίαστα» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ιωλκός. Πώς θα το περιγράφατε συνοπτικά;

Το συγκεκριμένο βιβλίο λειτουργεί ως καθρέφτης της ψυχής όλων των παιδιών, κυρίως των εφήβων. Αναλύει φόβους, απωθημένα και αντιλήψεις που δύσκολα εισακούγονται πλέον. Συνοπτικά, θα το χαρακτήριζα «φωνή των εφήβων», που συχνά βρίσκονται στο στόχαστρο της κοινωνίας.

Ποια ζητήματα επιθυμείτε να θίξετε με το έργο σας και πώς προέκυψε η ιδέα του;

Μέσω του βιβλίου θίγονται υπαρξιακά ερωτήματα, ανεκπλήρωτες επιθυμίες και πρώτοι εφηβικοί έρωτες. Η συγγραφή του προέκυψε σχεδόν αβίαστα, μετά από τη σκέψη να ακολουθήσω το παιδικό μου όνειρο και το κίνητρο να καταφέρω κάτι μόνη μου.

Τι θα θέλατε να αποκομίσει ο αναγνώστης από αυτό;

Εύχομαι μέσα από την καρδιά μου, αφού ολοκληρώσει την ανάγνωση να αισθανθεί πάνω από όλα ασφαλής μέσα στις ανασφάλειές του, ξέροντας πως δεν είναι μόνος του και να αποκομίσει θάρρος και κυρίως ελπίδα πως ακόμη κι αν όλα πάνε στραβά, θα έρθει η στιγμή που η ζωή του θα καλυτερέψει αισθητά. Επίσης θα αισθανόμουν περήφανη αν το βιβλίο μου παρακινούσε τους νέους να αποτυπώνουν γραπτά ό,τι τους απασχολεί.

Ποιο ήταν το ερέθισμα για να ασχοληθείτε με τη συγγραφή;

Νομίζω πως ο ελεύθερος χρόνος μου το καλοκαίρι σε συνδυασμό με το ενδιαφέρον που είχα ανέκαθεν για την ανθρώπινη ύπαρξη, με βιώματα που με στιγμάτισαν και συναισθήματα που με μετέτρεψαν σε μια εντελώς διαφορετική εκδοχή του εαυτού μου λειτούργησαν ως παρότρυνση να εξωτερικεύσω όσα σκέφτομαι και να κάνω τον αναγνώστη να ταυτιστεί, έστω και ελάχιστα μαζί μου.

Τι ρόλο έχει σήμερα το βιβλίο στον ψηφιακό μας κόσμο; Πώς επηρεάζεται από τις εξελίξεις στην τεχνητή νοημοσύνη;

Σίγουρα έχει ελαττωθεί σε μεγάλο βαθμό η ανάγνωση έντυπων βιβλίων, εφόσον υπάρχει πλέον η δυνατότητα να διαβαστούν ηλεκτρονικά. Θεωρείται πιο βολικό να διαβάζει κάποιος κατευθείαν από το σπίτι του, ό,τι θελήσει και όποια ώρα το θελήσει, παρά να μπει στη χρονοβόρα διαδικασία να αναζητήσει ένα βιβλίο στα ράφια των καταστημάτων. Βέβαια σε έναν κόσμο γεμάτο τεχνολογία, λίγοι επιλέγουν να ασχοληθούν με το διάβασμα γενικότερα. Πιστεύω πως με τη ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης εκλείπει σταδιακά η ανθρώπινη φαντασία. Η πλειοψηφία προτιμά την εύκολη, πρακτική λύση, σπάνια τη δημιουργική. Ο ρόλος του βιβλίου σε μια τέτοια εποχή είναι να προσφέρει κριτική σκέψη και καλλιέργεια του μορφωτικού επιπέδου ενός ατόμου.

Πώς θα ορίζατε τη λογοτεχνία;

Η λογοτεχνία είναι διαχρονική αξία. Αλλάζει το είδος της (σύγχρονη, εφηβική, παιδική κ.ά.) μα δε χάνει το νόημά της. Μας κρατά συντροφιά με διάφορες μορφές, όπως το ποίημα και βοηθά τους ανθρώπους να εμβαθύνουν σε υπαρξιακά, φιλοσοφικά ερωτήματα. Αυτή θεωρώ είναι και η μαγεία της, η αντοχή της στον χρόνο.

Πώς κρίνετε τη σχέση των Ελλήνων με τη λογοτεχνική ανάγνωση σε σύγκριση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες;

Πιστεύω πως οι πολίτες άλλων ευρωπαϊκών χωρών έχουν μια καλύτερη, πιο άμεση σχέση με τη λογοτεχνική ανάγνωση. Συχνά, ενδιαφέρονται να μάθουν περισσότερα για τον ελληνικό πολιτισμό διαβάζοντας βιβλία απ’ ότι οι ίδιοι οι Έλληνες κι αυτό λέει πολλά για την αντίληψη του λαού μας σχετικά με το τι είναι πραγματικά ενδιαφέρον. Οι Έλληνες θεωρούμε δεδομένο οτιδήποτε όμορφο υπάρχει, ξεκίνησε ή αναπτύχθηκε στη χώρα μας.

Πιστεύετε στη μοίρα ή στην τύχη;

Δεν είμαι σίγουρη. Κατά την άποψή μου, η έννοια της τύχης είναι αμφιλεγόμενη. Δε ξέρω αν υπάρχει πραγματικά, ή αν απλά μας συμφέρει να αποδίδουμε σ’ αυτήν οτιδήποτε άσχημο μας συμβαίνει, για να αποποιηθούμε των ευθυνών μας. Η μοίρα από την άλλη, θεωρείται στοιχείο έντονου ρομαντισμού που σαφώς δε μας βοηθάει να απομυθοποιήσουμε καταστάσεις ή ανθρώπους, όμως χάρη σ ’αυτήν διατηρούμε την ελπίδα μας.

Ένας μήνας «καραντίνα»: ποια πέντε βιβλία θα θέλατε να έχετε μαζί σας;

Σίγουρα θα χρειαζόμουν τρία βιβλία της Colleen Hoover, το «Verity», το «Τελειώνει με εμάς» και το «Όσα τον Θυμίζουν», καθώς ήταν η πρώτη συγγραφέας σύγχρονης, εφηβικής λογοτεχνίας που διάβασα. Επίσης θα είχα ανάγκη και μια ποιητική συλλογή, όπως το «Μετ’ εμποδίων» της Ειρήνης Μαθά, που θα μου έδινε τροφή για σκέψη. Τέλος, θα μου άρεσε να έχω μαζί μου και το «Twisted Love» της Ava Huang.

Με ποιους λογοτέχνες, ανεξαρτήτως εποχής, θα θέλατε να περάσετε μια ολιγοήμερη απόδραση;

Με τον Κ. Καβάφη και την Κ. Δημουλά, χωρίς αμφιβολία. Θα είχαν τόσες γνώσεις ή συνθέτες σκέψεις να μοιραστούν μαζί μου για τον κόσμο μας και θα αποτελούσαν έμπνευση για τα ποιήματά μου.

Χρειαζόμαστε περισσότερο ρομαντισμό ή ρεαλισμό στην εποχή μας;

Σε έναν κόσμο που γεμίζει τον άνθρωπο υποχρεώσεις, ο ρεαλισμός είναι αναπόφευκτος. Ωστόσο χρειαζόμαστε και μια δόση ρομαντισμού, να μας θυμίσει πως εκτός από την επιβίωση, έχουμε και το δικαίωμα να ζήσουμε, να οραματιστούμε, να σχεδιάσουμε και να ονειρευτούμε το μέλλον μας. Άλλωστε, ποιο το νόημα της ζωής χωρίς να την αξιοποιούμε;