Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, συγγραφέας
Η φετινή Eurovision είχε πολύ ξεχωριστή εξέλιξη. Τα βασικά φαβορί καταποντίστηκαν κι ένα κομμάτι που μετά βίας αναμένονταν να καταλήξει στη δεκάδα πήρε τη νίκη με ομοφωνία κοινού και επιτροπών.
Ο Ακύλας βρέθηκε στο διαγωνισμό με τόσο θετικές προοπτικές για κάτι εξαιρετικό που η δέκατη θέση όντως φαντάζει ως αποτυχία.
Για κάποιον απροσδιόριστο λόγο οι εξαρχής εγχώριοι υποστηρικτές της συμμετοχής του Ακύλα που του χάρισαν την πρωτιά στον ελληνικό τελικό, ύψωσαν πολύ ψηλά τον πήχη, πάνω από τις πραγματικές δυνατότητες του τραγουδιού.
Ίσως το γεγονός ότι πέρσι επιλέξαμε ενσ τραγούδι πολύ παραδοσιακό ή συντηρητικό για κάποιους το οποίο πήγε πολύ καλά, να τους έσπρωξε σε μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Πέρα από το να πιστέψουν στην εδώ επικράτηση ενός πιο χορευτικού και “gay friendly” τραγουδιού, αποφάσισαν προκαταβολικά ότι το act με αυτά τα χαρακτηριστικά αρκούσε για να παρασύρει ολόκληρη την Ευρώπη..
Ο Ακύλας ένα παιδί με πολύ θετική αύρα έδωσε τον καλύτερο εαυτό του και υπηρέτησε εξαιρετικά το concept. Όμως αν πσρακολουθούσαμε με ψυχραιμία τις φετινές συμμετοχές θα βλέπαμε ότι υπήρχαν μοναδικά δείγματα διαφορών μουσικών ειδών. Αυτό επιβεβαιώθηκε κι από το γεγονός ότι ένα από τα καλύτερα φετινά τραγούδια, όπως ήταν της Γαλλίας, κατέληξε στην 11η θέση παρά την αποδοχή από τις κριτικές επιτροπές. Το αουτσάιντερ της Βουλγαρίας ήταν σαφώς μια καλύτερη χορευτική πρόταση από τη δική μας.
Η υπεραισιοδοξία λοιπόν υπήρξε το κακό νέο για τον Ακύλα. Από την άλλη, ακριβώς η σύνθλιψη της είναι το καλό νέο. Και είναι καλό για δύο λόγους. Ο πρώτος αφορά τον ίδιο, επειδή μια πρώιμη ήττα συχνά λειτουργεί ως έναυσμα συνειδητοποίησης και ρεαλισμού. Ο δεύτερος αφορά όλους εμάς, γιατί δεχθήκαμε ένα καλό μάθημα για το τι είναι και πώς λειτουργεί η Eurovision και πώς πρέπει να προκύπτουν οι προσδοκίες μας.
Αυτό που θα είχε νόημα για ένα παιδί που έχει περάσει πολύ δύσκολα και παλεύει σε ένα αντίξοο περιβάλλον νσ βρει τον καλλιτεχνικό δρόμο του, είναι να βοηθηθεί πλέον ουσιαστικά να αποκτήσει ταυτότητα και στίγμα στο μουσικό και γιατί όχι στον υποκριτικό χώρο.
Εύχομαι η στήριξη να μη μείνει στα πλαίσια του διαγωνισμού, όπου στρεβλά προσβλήθηκε ένα τραγούδι, κραυγή απελπισίας για την ανέχεια του, ως αντικαταναλωτικό μανιφέστο. Μια κραυγή που οι υποστηρικτές του θα χαρακτήριζαν ως μίζερη αν προερχόταν από αλλού. Κι αν θέλουν έστω και τώρα να του σταθούν ουσιαστικά, θα περιμένω να δω την υποστήριξη τους μόλις πέσουν τα φώτα.
