Η συγγραφέας Φωτεινή Παπασταματίου-Καββαδά μιλά στον Κωνσταντίνο Μανίκα, με αφορμή την κυκλοφορία του μυθιστορήματος “Ταξιδεύοντας με τις αλκυόνες”.

Κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Ιωλκός το νέο βιβλίο σας «Ταξιδεύοντας με τις αλκυόνες». Πώς θα το περιγράφατε συνοπτικά;

Είναι ένας ύμνος στο ανυπόταχτο πνεύμα στον αγώνα για την γυναικεία χειραφέτηση στον έρωτα στην φιλία στην τέχνη. Στην δύναμη της αγάπης που αν δωθεί απλόχερα στα παιδικά χρόνια γίνεται για το άτομο που την έχει δεχθεί αυτοπεποίθηση, ασπίδα στις αντιξοότητες και τις αναποδιές. Κάνει το άτομο ικανό να ζήσει και να δράσει σε οποιεσδήποτε συνθήκες. Τα άτομα που δεν αγαπήθηκαν χάνονται … « Ουδείς εκών κακός!»

Η θυσία , ο έρωτας η φιλία, η τέχνη κυριαρχούν στις σελίδες του . Η τέχνη ξεπλένει από την ψυχή τη σκόνη της καθημερινότητας.. Η ζωή που επιστρέφει συμπεριφορές και ενίοτε είναι δίκαιη ,για ορισμένα τραγικά γεγονότα που έχει στείλει χαρίζει αναπάντεχες μεγάλες χαρές.

Κάποια πουλιά όταν φεύγουν από τη φωλιά τους πέφτουν, αλλά δεν πρέπει να φοβηθούν γιατί μπορεί να έχουν τη στόφα να πετάξουν πολύ ψηλά και θα το κάνουν.

Ποιά ζητήματα επιθυμείτε να θίξετε με αυτό σας το έργο και πως προέκυψε η συγκεκριμένη έμπνευση.

Τα ζητήματα που θίγω πρωταρχικά, είναι ότι: « κανένας άνθρωπος δεν είναι πάνω από έναν άλλο» Μπερδεύονται οι τάξεις και οι τίτλοι κατεβαίνουν από τον θρόνο τους . Όταν μία απλή γυναίκα που καθαρίζει σπίτια και ξενοπλένει είναι πιο ευτυχισμένη από μια Κόμισσα. Επίσης οι άνθρωποι που δίνουν πολλά είναι και οι πιο γαλήνιοι και ευτυχισμένοι.

Η τρυφερότητα είναι δύσκολη υπόθεση για ορισμένους, όπου όμως υπάρχει λύνει και τα πιο δύσκολα προβλήματα. Οι ήρωες σε μια εποχή πεζή , προσπαθούν να επι-κοινωνήσουν τη δύναμη της αγάπης της τέχνης της φιλίας, του φεμινισμού και της δικαιοσύνης.

Τι πιστεύετε ότι θα αποκομίσει ως απόσταγμα ο αναγνώστης :

Θα ταξιδέψει νοερά σε μέρη πρωτόγνωρα σε συμπεριφορές θαυμαστές δε θα κουραστεί, το ενδιαφέρον του θα παραμένει σε όλες τις σελίδες του βιβλίου που δούλεψα με εγνοια και αγάπη περισσή. Θα ταξιδέψει και Τολέδο και Ρώμη και Έφεσσο με τις αλκυόνες θα δεί και θα γνωρίσει ήθη και έθιμα του Παρισιού του 1930 . Θα έρθουν δάκρυα συγκίνησης στα μάτια του αρκετές φορές… γιατί τα μεγαλύτερα ταξίδια του θα τα κάνει σεριανίζοντας σε αξιοσημείωτες και θαυμαστές συμπεριφορές των ηρώων του βιβλίου .Βέβαια πάντα υπάρχουν οι συμφωνούντες και οι διαφωνούντες… Όσοι συμπάσχουν μαζί μου θα το αγαπήσουν! Άλλοι θα το δούν με ενδιαφέρον κι άλλοι θα το μισήσουν (χα χα επειδή δεν τόγραψαν οι ίδιοι) Είναι σαν το αντίδωρο στην εκκλησία Άλλοι με ευλάβεια θα το πάρουν άλλοι αδιάφορα και άλλοι θα το αρνηθούν.

Ποιο ήταν το ερέθισμα για να ασχοληθείτε με την συγγραφή;

Μια εσωτερική ανάγκη να εκφρασθούν οι σκέψεις και τα συναισθήματα … να ελευθερωθούν να μοιρασθούν και να βρουν διέξοδο!

Σε αυτόν που έχει το ταλέντο, υπάρχει μια εσωτερική ανάγκη που πιέζει ώστε οι σκέψεις οι ιδέες και το συναίσθημα να βγουν στην επιφάνεια εάν δεν εξωτερικευτούν , θα συνεχίζουν να ωθούν τον δημιουργό να τις μοιραστεί με άλλους ανθρώπους που έχουν τις ίδιες σκέψεις και τις ίδιες ανάγκες.Παρθενογέννηση στην λογοτεχνία δεν υπάρχει. Οι λογοτέχνες λατρεύουν τις λέξεις . Όποια λέξη εύηχη ακούσουν ή διαβάσουν και τους γοητεύσει την φυλακίζουν στο μυαλό τους και όταν έρθει η ώρα την χρησιμοποιούν. Η ώρα αυτή είναι απρόβλεπτη και ευλογημένη και όσοι δεν γράφουν την ονομάζουν: «έμπνευση»

Η έμπνευση είναι μία αυτόματη γραφή , είναι σαν κάποιος άλλος να γράφει και όχι εγώ . Μόνο που δεν ξέρεις πότε έρχεται και πότε φεύγει . Οπότε πανεύκολα και αυτόματα όποιος έχει ταλέντο γράφει. Το ταλέντο ( τάλαντο) είναι αυτό που πληρώνεις αφού έχεις καταθέσει την ψυχή σου. Αγαπώ τη ζωή και με πονεί το « πεπερασμένο» της. Ένα καλό βιβλίο μένει πίσω παρακαταθήκη άφθαρτο και αθάνατο.

Τι ρόλο έχει πλέον το βιβλίο στον ψηφιακό μας κόσμο Πόσο επηρεάζεται από τις εξελίξεις στην τεχνητή νοημοσύνη;

Λέγεται τεχνητή διότι δεν έχει συναίσθημα . Η τέχνη και τα αισθήματα είναι συνυφασμένα. Αν κάποτε φθάσει ένα μηχάνημα να αισθάνεται να αγαπάει να συμπονεί, να μοιράζεται, να ευλογεί , να εύχεται να πιστεύει, να ελπίζει τότε ίσως. Βέβαια η ευκολία και η ημιμάθεια που χαρακτηρίζει την εποχή μας κάνει τον άνθρωπο όλο και περισσότερο να μην χρησιμοποιεί την αφή , να γυρίσει την σελίδα. Την οσμή, να μυρίσει τις σελίδες του την αγκαλιά να το βάλει πριν κοιμηθεί … Και να το καμαρώνει στην βιβλιοθήκη σαν πολύτιμη γνώση

Ποιον ορισμό θα δίνατε στην έννοια της λογοτεχνίας;

Η λογοτεχνία είναι η τέχνη του λόγου!

Μία ευγενής τέχνη!

Η λογοτεχνία σύμφωνα με την άποψη της φιλοσοφίας του αισθητισμού είναι προϊόν αυτοικανοποίησης του λογοτέχνη η οποία εκ των υστέρων εξυπηρετεί και κοινωνικούς σκοπούς.

Γιατί οι ¨ελληνες διαβάζουν λογοτεχνία λιγότερο από τον μέσο Ευρωπαίο;

Στους Ευρωπαίους , συντελεί η κουλτούρα την οποία παίρνουν από το σχολείο και το σπίτι. Οι πολλές και μεγάλες βιβλιοθήκες προσβάσιμες σε όλους που έχουν

Κάθε σπίτι έχει τα βιβλία του σε κάθε ταξίδι του ο ευρωπαίος θα πάρει μαζί του και ένα βιβλίο. Ίσως είναι και το κλίμα μας που μας κάνει πιο εξωστρεφείς… οι Ευρωπαίοι λόγω καιρικών συνθηκών μένουν περισσότερο μέσα

Πιστεύετε στη μοίρα ή στην τύχη;

Το να πιστέψω στη μοίρα είναι σαν να με καταδικάζει στο να δέχομαι στωϊκά τα πάντα δίχως να το παλέυω

Τύχη νομίζω είναι όταν κάποιες σωστές επιλογές που κάναμε συναντούν την κατάλληλη ευκαιρία.

Πιστεύω στην γλυκειά πρόνοια του Θεού . Επειδή πάντα απαντά με γενναιοδωρία στις προσευχές μου. Στη δύναμη του καλού του : « Δώσε και θα λάβεις» όχι « δώσε για να λάβεις»

Ένας μήνας καραντίνα ποια είναι τα βιβλία που θα θέλατε μαζί σας;

1. « πρωϊνό άστρο» Γιάννη Ρίτσου

2. «εκατό χρόνια μοναξιά» Γκαμπριέλ- Γκαρσία Μάρκες

3 «Αναφορά στον Γκρέκο» Νίκου Καζαντζάκη

4 « ποιήματα» Κ. Καριωτάκη

5 « Βρέχει φως» Κωστή Γκιμοσούλη.

Χρειαζόμαστε περισσότερο ρομαντισμό ή ρεαλισμό στην εποχή μας;

Ρομαντισμό. Χωρίς ρομαντισμό υπάρχει απομόνωση του ατόμου και αυτή η αποξένωση του δημιουργεί ψυχολογικά προβλήματα. Ο Ρομαντισμός είναι η σωσίβια λέμβος που θα μας βγάλει απο τον « εαυτουλισμό» Οι σχέσεις απειλούνται από την απομόνωση του καθένα πάνω από την οθόνη του κινητού που έχει γίνει προέκταση του χεριού μας , με αλόγιστη χρήση ιδιαίτερα στην νεολαία. Να περπατάμε στη φύση να βλέπουμε τους φίλους μας συχνά και όχι να επικοινωνούμε με μηνύματα. Να τους αγκαλιάζουμε. Είναι θεραπευτικές οι αγκαλιές . Να δίνουμε και να παίρνουμε αγάπη. Να χαμογελάμε … να μας κατακλύζουν θετικές σκέψεις . Με την τρυφερότητά μας σαν ένα αραχνοϋφαντο μανδύα να σκεπάζουμε ανθρώπους που περνούν δύσκολα. Γιατί το πιο αποτελεσματικό φάρμακο είναι η αγάπη. Η φροντίδα, το νοιάξιμο