Γράφει η Μαρία Σκαμπαρδώνη

Ικαρία, το νησί της μακροζωίας, της ανεμελιάς και της χαράς.

Το πρώτο μέρος που μας έρχεται στο μυαλό όταν θέλουμε να δούμε πώς ένας τόπος απολαμβάνει τόσο τόσο γενναιόδωρα τις ομορφιές της ζωής.

Όμως, η Ικαρία έχει και μία διαφορετική πτυχή.

Στις 17 Ιουλίου του 1912, οι Ικαριώτες εξεγείρονται και αναγκάζουν την Οθωμανική φρουρά να εγκαταλείψει το νησί τους.

Μία σημαντική σελίδα στην Ελληνική ιστορία, όπου αποδεικνύει για ακόμα μία φορά την αγάπη και το πάθος των Ικαριωτιών για ελευθερία.

Μέχρι το νησί να ενωθεί με την Ελλάδα, στις 4 Νοεμβρίου του 1912, λειτούργησε για 110 ημέρες ως αυτόνομο Κράτος.

Για 110 ημέρες, το νησί είχε δική της Κυβέρνηση, προσωρινό Σύνταγμα, στρατό, γραμματόσημο, ακόμα και Εθνικό Ύμνο.

Ο ύμνος της Ελευθέρας πολιτείας Ικαρίας, είχε στιχουργό τον Φραγκίσκο Καρρέρ και μουσικό τον Κωνσταντίνο Ψάχο.

Διαβάζοντας μερικούς από τους στίχους του:

“Απ’το δώμα του Πλάστη σταλμένη

Η Θεά η γλυκειά, κατεβαίνει

Με ρομφαία στο ένα της χέρι

Και στο άλλο αναμμένο δαδί

Τη χαρά και το φως για να φως για να φέρει,

στο μικρό αλλά ανδρείο νησί..”

Ο εμβληματικός στίχος με τον οποίο τελειώνει ο ύμνος αναφέρει τους εμβληματικούς στίχους:

“Είσαι αθάνατη, ναι Ικαρία, και στεφάνια σου πρέπουν πολλά..”

Οι Ικαριώτες δεν είναι μόνο άρχοντες του κεφιού και εξυμνητές της απλής ζωής.

Ξέρουν να βγάζουν δόντια και μην επιτρέπουν σε κανέναν κατακτητή να πατά την αξιοπρέπεια και τα χώματά τους..