Συνέντευξη του ποιητή Αιμίλιου Σαμόλη, για την κυκλοφορία της ποιητής συλλογής “Ουρανομήκεις ιαχές” από τις εκδόσεις Κέφαλος

1.Ποια προσωπικά βιώματα ή εμπειρίες σας ώθησαν να ασχοληθείτε τόσο έντονα με θέματα όπως η προσφυγιά, η κυπριακή τραγωδία και η ιστορική μνήμη;

Τα περισσότερα χρόνια της επαγγελματικής μου πορείας και συγκεκριμένα από το έτος 1990 έως το 2025 τα έζησα σε περιοχές της Κεντρικής Μακεδονίας όπου κυριαρχούσε το Ποντιακό στοιχείο και υπήρχε έντονη η παρουσία των προσφυγικών αναμνήσεων για τις αλησμόνητες πατρίδες, με ήθη, έθιμα και στοιχεία που δεν μπορούσαν να με αφήσουν αδιάφορο. Επίσης, στα φοιτητικά μου χρόνια στη Θεσσαλονίκη 1978 έως 1983 δημιούργησα δεσμούς φιλίας με Κύπριους φοιτητές και λόγω του πρόσφατου τότε γεγονότος της παράνομης εισβολής και κατοχής μεγάλου τμήματος της Μεγαλονήσου από τον «Αττίλα», το ζήτημα αυτό ήταν το κυρίαρχο στις συζητήσεις μας και είχε ως συνέπεια να συναισθανθώ τον πόνο και την αγωνία όσων εκδιώχτηκαν από τα σπίτια τους με την ελπίδα ότι κάποτε θα επιστρέψουν σε αυτά. Εξάλλου όπως μας λέει ο George Santayana «Όποιος δεν θυμάται το παρελθόν του, είναι καταδικασμένος να το ξαναζήσει». Ως υπέρμαχος του Ελληνισμού μέσα από τη γραφίδα του ποιητή προσπαθώ όσο μπορώ να διατηρηθεί ζωντανή η ιστορική μνήμη.

2.Στα ποιήματά σας η ελληνική γλώσσα, η πατρίδα και η πίστη εμφανίζονται ως κεντρικοί άξονες. Πιστεύετε ότι η ποίηση μπορεί να λειτουργήσει ως μέσο διατήρησης της συλλογικής ταυτότητας και των αξιών ενός λαού;

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι στο σύμβολο της πίστεως ο Θεός αναφέρεται μεταξύ των άλλων και ως ποιητής ουρανού και γης, ορατών τε πάντων και αοράτων. Πιστεύω ότι η ποίηση είναι η τέχνη της ομορφιάς και αρμονίας του σύμπαντος, αποτελεί πηγή πνευματικής τροφής για τον άνθρωπο και μπορεί να λειτουργήσει ως μέσο διατήρησης της συλλογικής ταυτότητας και των αξιών ενός λαού και αυτό εκφράζεται εν μέρει στην τελευταία στροφή του ποιήματος με τίτλο η χώρα του ποιητή ποτέ δε θα πεθάνει.

«Μικρός να γίνω ποιητής λιγάκι να του μοιάσω,
η Χώρα που με έθρεψε ποτέ δε θα πεθάνει,
το φως απ’ την Ανάσταση με πίστη αν μοιράσω
ο θάνατος αδύναμος τότε δε θα τη φτάνει».

3.Ποιο μήνυμα θα θέλατε να κρατήσει ένας νέος αναγνώστης από την ανάγνωση της ποιητικής σας συλλογής και ποιος θεωρείτε ότι είναι ο ρόλος του ποιητή στη σύγχρονη κοινωνία;

Από την παρούσα ποιητική συλλογή θα ήθελα να κρατήσει την τελευταία στροφή του ποιήματος με τίτλο ιαχή νέων.
«Ως νέος με ιδανικά πάντα θα πολεμάω
ενάντια στο σύστημα και με περίσσιο θάρρος,
ως άνθρωπος ελεύθερος που θέλω ν’ αγαπάω
επαναστάτης θα γεννώ και της αλήθειας φάρος».

Ο ρόλος του ποιητή στη σύγχρονη κοινωνία αποδίδεται με το ποίημα «Ο γητευτής των λέξεων», ενώ στην τελευταία στροφή του περικλείεται ο ορισμός του ποιητή.

«Ο εραστής του πνεύματος που με μαγεία γράφει
και εξυμνεί τα θαύματα με της ψυχής τα μάτια,
ο γητευτής των λέξεων που την αλήθεια πλάθει
με ανθρωπιάς ανάστημα και με καρδιά κομμάτια».