Γράφει ο Μπακίρα

Βασιλιάς έγινεν ο Αρθούρος. Γιατί; Γιατί αυτός έβγαλε το σπαθί από τον βράχο! Γουάωωω…

Η διαδικασία είναι προσδιορισμένη εκ των προτέρων. Το ίδιο καί τα κριτήρια. Ολα έχουν αποσαφηνισθή προ της εμφανίσεως οιουδήποτε υποψηφίου. Τουτέστιν, ο αγώνας είναι καθαρός κι’ όχι σικέ: βασιλιάς θα γίνη όποιος βγάλει το σπαθί από τον βράχο! Ο ίδιος ο Αρθούρος δεν έχει σχέση με τον προσδιορισμό της διαδικασίας. Εμφανίζεται σε ύστερο χρόνο. Βγάζει το σπαθί από τον βράχο. Καί γίνεται βασιλιάς.

Με δυό λόγια: μύθος ξεμύθος, παραμύθι ξεπαραμύθι, πάντως διατυπώνει το αίτημα της νομιμοποιήσεως της εξουσίας!

Καί μετά; Ο βασιλιάς καθίζει τούς ιπποτες του γύρω από ένα στρογγυλό τραπέζι. Καί κάθεται ανάμεσα τους, ως πρώτος μεταξύ ίσων. Είπα μιά φορά γουάω…Τί να πώ τώρα; Super douper γουάω;

Σαν τί να σημαίνη, πρώτος μεταξύ ίσων; Μήπως ότι ο αρχηγός πρέπει να γροικά την γνώμη των συντρόφων του καί ν’ αφουγκράζεται την αύρα πού τού εκπέμπουν; Διαφορετικά ρισκάρει να τα κάνη θάλασσα; Αν είναι έτσι, το παραμύθι πρέπει να διδάσκεται καί ν’ αναλύεται σχολαστικά, σε κάθε πρόγραμμα management…

Συγχώρησον! Βάρυνα πολύ την συζήτηση. Να δώ μήπως καταφέρω να την ξαλαφρώσω; Τότε, πάμε πενήντα εννιά χρόνια πίσω. Τότε θυμάμαι να πρωτοδιάβασα κάτι γιά τις περιπέτειες των ιπποτών της στρογγυλής τραπέζης.

Λεπτομέρειες βέβαια δεν θυμάμαι. Θυμάμαι όμως, ότι πολλοί από τούς ιππότες τού βασιλιά είχαν παρατσούκλια. Φερ’ ειπείν, ο Sir Lancelot ήταν ο γενναίος, σύμφωνα με το παιδικό βιβλίο πού διάβαζα. Κάποιος άλλος αναφερόταν ως ο Sir <<Λα Κοτ Μαλ Ταίηλ>>.

Τότε βέβαια, δεν πονηρεύθηκα. Σήμερα αναρωτιέμαι: μήπως ήταν παραφθορά κάποιας γαλλικής εκφράσεως; Αν είν’ έτσι, μήπως σημαίνει, ο Sir με το κακοραμμένο ρούχο; Αν όντως είν’ έτσι, πρέπει νάτανε πολύ κακόγουστος ο φουκαράς…

Τώρα θα με ρωτήσης καί με τα δίκια σου: γαλλικά στην αγγλικήν αυλή; Αν πρέπει να πιθανολογήσω κάποιαν εξήγηση, θα πιθανολογήσω παροντισμό. Ξέρομε ότι σε μεταγενέστερους καιρούς, ήτο της μοδός να ομιλούν την γαλλικήν στην αγγλικήν αυλή. Ητοι, η ξενομανία δεν είναι αποκλειστικώς ρωμαίικο δημιούργημα, ούτε αφορά μόνον κάποιαν εποχή. Πιθανολογώ ότι κάποια από τις επεξεργασίες τού μύθου έγινε την εποχή πού ο συρμός επέβαλλε στην αγγλικήν αυλή να ομιλείται η γαλλική. Οθεν καί το γαλλόφωνο παρατσούκλι τού φουκαρά τού κακοραμμένου…

Σύμφωνα πάντα με το παιδικό μου βιβλίο καί όσο καλύτερα μπορώ να θυμηθώ, ο Sir Galahad ήταν ο αγνός της παρέας. Καί μ’ αυτόν τον αγνό Sir Galahad διαλέγει η Joan Baez ν’ ασχοληθή. Μόνον πού δεν τον χαρακτηρίζει αγνό. Τον χαρακτηρίζει γλυκύ. Ετσι γιά νε με μπερδεύη. Καί να μού θυμίζη το <<Ιησού Γλυκύ μου>> από την δική μας πολιτιστική παράδοση. Εκτός πάλι αν, η απόδοση τού παιδικού μου βιβλίου ήταν άστοχη.

Ξεκίνησα ν’ αλαφρώσω την ιστορία μα την βάρυνα χειρότερα. Να ξαναδοκιμάσω να την αλαφρώσω; Πάμε στο τραγούδι;

Sweet Sir Galahad
Came in through the window
In the night when
The moon was in the yard.

Το φεγγαρόφωτο λοιπόν λούζει την αυλή, κι’ ο Sir Galahad μπαίνει από το παράθυρο. Πως χώρεσε; Το παράθυρο λογικά ήταν μικρό, αν μη τι άλλο λόγω κρύου κλίματος. Ποιητική αδεία υποθέτω.

He took her hand in his
And shook the long hair
From his neck and he told her
She’d been working much too hard.

Εκλεισε το χέρι της μέσα στο δικό του. Τίναξε τα μακριά του μαλλιά πίσω από τον σβέρκο του καί της είπε πώς πολυδουλεύει καί πολυκουράζεται.

It was true that ever since the day
Her crazy man had passed away
To the land of poet’s pride,
She laughed and talked a lot
With new people on the block
But always at evening time she cried.

Πράγματι. Από τότε πού ο μουρλός αντρας της έφυγε να ταξιδέψη γιά την γή πού καμαρώνει ο πιοητής, πρόσχαρα γελούσε με τούς νιοφερμένους στην γειτονιά. Μα τα βράδια, πάντοτ’ έκλεγε.

And here’ to the dawn of their days.

Θέλω να κάνω μιά πρόποση γιά την χαραυγή των ημερών τους.

She moved her head
A little down on the bed
Until it rested softly on his knee.

Γλυστρησε το κεφάλι της προς τα κάτω πάνω στο στρώμα τού κρεβατιού, μέχρι πού το ξεκούρασε μαλακά πάνω στο γόνατο του.

And there she dropped her smile
And there she sighed awhile,
And told him all the sadness
Of those years that numbered three.

Καί τότε άφησε να σβήση το χαμόγελο της, αναστέναξε λιγάκι καίωτού μίλησε γιά την λύπη τριών χρόνων.

Well you know I think my fate’s belated
Because of all the hours I waited
For the day when I’d no longer cry.

Ξέρεις; Μού φαίνεται πως έχει καθυστερήσει η τύχη μου. Είναι πολλές οι ώρες πού περίμενα την ημέρα πού θα πάψω να κλαίω.

I get myself to work by eight
But oh, was I born too late,
And do you think I’ll fail
At every single thing I try?

Φθάνω στην δουλειά ως τις οκτώ. Μήπως όμως καί γενήθηκα πολύ αργά; Σού φαίνεται πως θ’ αποτύχω μ’ οτιδήποτε κι’ αν καταπιαστώ;

And here’s to the dawn of their days.

Κάνω πρόποση στην χαραυγή των ημερών τους.

He just put his arms around her
And that’s just the way I found her
Eight months later to the day.

Απλώς την τύλιξε με τα μπράτσα του. Κι’ έτσι την βρήκα
ύστερ’ από ακριβώς οκτώ μήνες.

The lines of a smile erased
The tear tracks upon her face,
A smile could linger, even stay.

Οι γραμμές ενός χαμόγελου έσβησαν τις χαρακιές τού κλάματος από το πρόσωπο της. Κάποιου χαμόγελου πού θα μπορούσε να κοντοσταθή δυό λεπτά, ίσως καί να μείνη.

Sweet Sir Galahad went down
With his gay bride of flowers
The prince of the hours
Of her lifetime.
And here’s to the dawn
Of their days,
Of their days.

Κι’ ο γλυκύς Sir Galahad, μαζύ με την χαρούμενη
λουλουδοστολισμένη νύφη του, πέρασε ως ο πρίγκηπας τού χρόνου της ζωής της. Καί ξαναπίνω γιά την χαραυγή των ημερών τους.

Το τραγούδι το λάτρεψα, από την πρώτη στιγμή που τ’ άκουσα. Εδώ καί πολλά χρόνια. Ομως την βασική μου απορία, δεν έχω καταφέρει να την λύσω ακόμα. Ποιόν αναγνωρίζει η βασανισμένη χήρα στην μορφή τού Sir Galahad; Τον πρίγκηπα των παραμυθιών π’ονειρευόταν όταν ήταν παιδούλα; Η τον λυτρωτή θάνατο, πού ήλθε να την ανακουφίση από την μοναξιά της; Φίλε αναγνώστη, καλοδεχούμενη η γνώμη σου!