Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, συγγραφέας

Ο τίτλος ενός έργου μπορεί να δώσει μέσα σε ελάχιστες λέξεις μια πλήρη εικόνα για την προσέγγιση του δημιουργού. Στον Απόστολο Γιώτα αρκούσε μόνο μια. “Κάτι”. Μια έννοια θεωρητικά ασαφής αλλά στην πράξη τόσο συγκεκριμένη.

Η συλλογή διηγημάτων που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βακχικόν, αποτελεί όντως μια σύντομη εκδοχή του είδους, με μόλις 11 διηγήματα περιορισμένης έκτασης με ιδιαίτερη όμως θεματολογία και γραφή.

Παρά το γεγονός ότι κάποιες από τις σκηνές παρουσιάζονται με χιουμοριστικό, σχεδόν σαρκαστικό τρόπο, το σκοτεινό υπόβαθρο των ιστοριών, η μεθοδολογία ανάπτυξής τους και συχνά η γεμάτη υπονοούμενα σύντομη κατάληξή τους, αφήνει τον αναγνώστη με μια αίσθηση χαρμολύπης. Η καθημερινότητα έχει μια μορφή γκροτέσκα με στιγμές όπου οι άνθρωποι στέκονται ανήμποροι απέναντι στο αναπότρεπτο και στοχαστικοί, αν όχι περιπεκτικοί μπρος στις αντιφάσεις και τα αδιέξοδα της ζωής.

Μιας ζωής που τις εκπλήξεις της μοιάζει μισή, ανολοκλήρωτη, σαν μια βαθιά επιθυμία που ποτέ δεν βρίσκει πραγματική έκφραση. Η τραγικότητα των ηρώων του Γιώτα δεν βρίσκεται στα όσα αντιμετωπίζουν. Ένα κομμένο χέρι, ένας θάνατος, μια αυτοκτονία, η μοναξιά κι ότι μας επιφθλλασει η ζωή μπορεί να ιδωθεί ως ένα μαρτύριο ή μια ανώφελη μάχη αλλά κι ως μια σουρεαλιστική αποδοχή του τέλματος.

Το βαθιά τραγικό είναι η ατέρμονη επαφή με αυτό το Κάτι της παράνοιας που παρουσιάζεται ως απόλυτη λογική κι αυτό ο Γιώτας κατορθώνει να το αποτυπώσει με μια αφήγηση, κοφτή, άμεση, χειρουργική που σε αφήνει με τη διπλή αίσθηση της χαράς και του πόνου.