Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, συγγραφέας

Οι αυτοβιογραφίες θεωρούνται από πολλούς ή αρκετά ανούσιες και αυτοαναφορικές ή σχεδόν σκανδαλοθηρικές και λογοτεχνικά μάλλον αδιάφορες, αφού άλλωστε συχνά το κείμενο δεν αποτελεί έργο του ίδιου του ατόμου αλλά κάποιου βιογράφου που μπορεί και να υπακούει πιστά τις όχι και πάντα συγγραφικά επικεντρωμένες επιταγές επιγατές του εκδοτικού οίκου.

Όμως “Η σιωπή των σταθμών” του Γιώργου Τζιόκα από Εκδόσεις Δίφωνο, δεν έχει καμία σχέση με όλη αυτή την περιγραφή. Ένας ζωγράφος με την πορεία και την αναγνώριση του Τζιόκα θα μπορούσε να εκδώσει μια βιογραφία – αγιογραφία, απολύτως αυτοαναφορική και με ελάχιστη σχέση με την αποτύπωση του κοινωνικού και πολιτικού περίγυρου ή με την ουσία των ανθρώπινων σχέσεων.

Το βιβλίο μάλιστα είναι προφανέστατα γραμμένο από τον ίδιο που εκτός από το πινέλο του, πάντοτε διέθετε μια ξεχωριστή αγάπη και για τη συγγραφική πένα.

Μέχρι και ο βαθιά ποιητικός τίτλος, επικεντρώνεται στο ανθρώπινο συναίσθημα και τις στιγμές που διαμορφώνουν τα βιώματα και την οπτική μας για τον κόσμο και το μέλλον. Το δε περιεχόμενο ενώ μας φέρνει σε επαφή με τον προσωπικό αγώνα και την καλλιτεχνική εξέλιξή του, μέσα από σημαντικές γνωριμίες και συνεργασίες όπως αυτές με τον Οδυσσέα Ελύτη και ειδικά με τον Μάνο Χατζηδάκη, ταυτόχρονα αποτελεί κι ένα αιχμηρό, χοουμιριστικο ή σκωπτικό σχόλιο για τα ιστορικά τεκταινόμενα και τις επιπτώσεις τους από την μεταπολεμική Ελλάδα μέχρι σήμερα.

Αν σε όλα αυτά προσθέσει κανείς την ποιότητα του λόγου, την παραστατική περιγραφή, τη συγκινητική προσέγγιση και την αμεσότητα της εξιστόρησης,

τότε είναι βέβαιο ότι ολοκληρώνοντας το διάβασμα πέρα από τα ενδιαφέροντα βιογραφικά στοιχεία και το συνδυασμό τους με ξεχωριστές καλλιτεχνικές στιγμές και πρόσωπα της χώρας, ο αναγνώστης θα μείνει με την ικανοποίηση του αναστοχασμού.