Γράφει η Μαρία Σκαμπαρδώνη

Φαίνεται πως όλοι οι λαοί έχουν σε εκτίμηση το δέντρο και για αυτό το “χτύπα ξύλο” συναντάται σε πολλά έθνη με διαφορετικό τρόπο.

Στην Ελλάδα, μάθαμε να χτυπάμε ξύλο, επειδή θεωρούσαμε ότι αυτό ξυπνάει τις Νύμφες, τα θεϊκά πλάσματα της φύσης που συμβόλιζαν την ομορφιά και τη νεότητα.

To χτύπημα ήταν μία αφύπνιση στις ίδιες να μας προστατέψουν από οποιοδήποτε κακό και έτσι το ξύλο απέκτησε προσταστευτικές ιδιότητες και ήταν το κατοικητήριο θεών.

Στη Βρετανία, υπάρχει η αντίστοιχη φράση “touch wood”, όπου υπάρχει απλό άγγιγμα και όχι χτύπημα.

Στα παλαιότερα χρόνια, οι άνθρωποι βρισκόντουσαν πιο κοντά στη φύση. Θεωρούσαν ότι με το απλό χτύπημα του χεριού στο ξύλο, έδιωχνε τα πνεύματα που κατοικούσαν εκεί για να μπορέσουν να συζητήσουν με ιδιωτικότητα. Οι Δρυάδες, βεβαίως, δρούσαν προστατευτικά, προστατεύοντας την ασφάλεια όσων αποσύρονταν για να συζητήσουν ιδιωτικά.

Οι Βρετανοί, κατά πάσα πιθανότητα, υιοθέτησαν αυτό το έθιμο που με μία μακραίωνη πορεία αρχαίων Ιρλανδικών μύθων, όπου οι άνθρωποι ακουμπούσαν το ξύλο για να ευχαριστήσουν τα πνεύματα που κατοικούσαν εκεί.

Τα δέντρα στους περισσότερους λαούς, θεωρούταν το σπίτι θεοτήτων, το απλό τους άγγιγμα θεωρούταν ότι τα ξυπνούσε και αυτό συνέβαλλε στην προστασία τους από κάθε κακό.

Μία εκδοχή λιγότερη αποδεκτή, ήταν η ταύτιση του ξύλου με τον Σταυρό, στον οποίο ο Ιησούς Χριστός πέθανε, και αυτό για πολλούς προσέδωσε ακόμα πιο ιερή διάσταση σε αυτό.

Αν κάτι μπορούμε να κρατήσουμε ως θετικό, είναι ότι το ξύλο θεωρείται κάτι σημαντικό και ιερό σε όλους τους λαούς.