Γράφει η Μαρία Σκαμπαρδώνη

Μία γυναίκα στέκεται στη σκηνή της Βρετανίας Έχεις ταλέντο και εξομολογείται ότι ονειρεύεται να μοιάσει στο μουσικό είδωλό της, την Elaine Paige.

Κριτές και κοινό βρίσκονται σε μία κατάσταση σιωπηλού γέλωτος; προσπαθούν να συγκρατήσουν το γέλιο τους από μία αίσθηση ευγενικών τύπων απέναντι σε μία γυναίκα με ατσούμπαλη εμφάνιση.

Η ίδια σε λίγα λεπτά, θα πάρει την εκδίκησή της. Όταν ανοίγει το στόμα της για να τραγουδήσει το I dreamed a dream από το μιούζικαλ Οι άθλιοι, το κοινό βρίσκεται μπροστά σε μία από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές στη νεότερη ιστορία του θεάματος.

Περισσότερο, η κοινωνία αισθάνθηκε τα στερεότυπά της να βουλιάζουν, το πόσο παραπλανητική μπορεί να είναι η πρώτη ματιά και πόσο μας εγκλωβίζει η πρώτη εντύπωση.

https://youtu.be/mS5Om47vsaA?si=AnQ1QpHkQBTqkCNp

Μπροστά σε ένα κοινό που χειροκροτούσε και την επευφημούσε έξαλλα, η Susan Boyle κατακλυζόταν από ένα πρωτοφανές συναίσθημα ευτυχίας. Όχι μόνο διότι είχε καταφέρει να τους “τη φέρει” και να αναδείξει το ταλέντο της. Αλλά και γιατί ήταν ένας άνθρωπος που υπέμεινε στωικά 47 ολόκληρα χρόνια για να αναγνωριστεί το ταλέντο της, μέσα σε απορρίψεις και σε μία κοινωνία που παραμένει εγκλωβισμένη στην εμφάνιση.

Η Boyle προκάλεσε μία γενικότερη πολιτιστική συζήτηση γύρω από τα πρότυπα εμφάνισης του σύγχρονου θεάματος, του ταλέντου που δε χρειάζεται κορώνες, της σκληρότητας ενός χώρου που κοιτάζει ξελιγωμένα μόνο νέες, ξανθές και όμορφες.

Δεν ήταν απλώς μία ταλαντούχα τραγουδίστρια, αλλά ένας σεισμός και αναθεώρηση όλων των στέρεων προτύπων που είχε οικοδομήσει ένας ολόκληρος χώρος εδώ και δεκαετίες.

Τι χρειαζόμαστε περισσότερο όταν θέλουμε να ξεκουράσουμε το αυτί μας; Μία πραγματικά αξιόλογη φωνή ή μία κενή εμφάνιση;