Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, συγγραφέας

Μία συλλογή που σου ξεκαθαρίζει από την αρχή, από τον ίδιο της τον τίτλο ότι πρόκειται για αφηγήσεις γεγονότων σε πρώτο ενικό πρόσωπο, μοιάζει κάτι πολύ ξεκάθαρο και πολύ συγκεκριμένο. Όταν όμως έχεις να κάνεις με τον Χαρούκι Μουρακάμι, τίποτα δεν πρέπει να θεωρείται εξαρχής δεδομένο και τόσο συγκεκριμένο όσο φαίνεται.

Οι ιστορίες διαθέτουν μια σειρά από ιδιαιτερότητες στη δομή, την ανάπτυξη των χαρακτήρων και της πλοκής, στις εσωτερικές ανατροπές αλλά και στα μηνύματα που θέλουν να εκπέμψουν.

Συχνά η αφήγηση ξεκινά με μια συνηθισμένη κατάσταση, ένα τυπικό ερέθισμα για να εξελιχτεί σε κάτι πολύ πιο περίπλοκο.

Ο, τι φαινομενικά ξεκινά ως μια ακόμη απλά ενδιαφέρουσα διήγηση, μετατρέπεται σταδιακά σε μια υπόθεση με μεταφυσικές, μυστηριακές, ανεξιχνίαστες διαστάσεις. Κι όσο περισσότερο ο αναγνώστης βυθίζεται σε αυτή την περίεργη διαδρομή, τόσο αρχίζει να ανακαλύπτει κομμάτια του εαυτού του που ίσως κι ο ίδιος να θέλει να αποφύγει ή έστω να παραδεχτεί ότι υπάρχουν.

Ο Μουρακάμι θίγει μια σειρά από επίκαιρα θέματα, κοινωνικά, υπαρξιακά και γενικότερα διλήμματα μέσα από την πρωτότυπη συγγραφική προσέγγισή του.

Με γλώσσα χειμμαρώδη, εύστοχους συμβολισμούς και μεστά νοήματα. Με το “Σε πρώτο ενικό” μια προσωπική εξομολόγηση μετατρέπεται σε κοινή αναφορά σε δυνατότητες κι αδυναμίες που εκφράζουν τον καθένα από εμάς.