Γράφει η Μαρία Σκαμπαρδώνη

Η ζωή είναι γλυκιά, με όλες τις δυσκολίες και τα βάσανα.

Ο Ζαν Φρανσουά Μιλέ στον πίνακα “ο ξυλοκόπος και ο θάνατος”, αποτυπώνει την επιθυμία του ανθρώπου να γεύεται τη γλύκα της ζωής, παρά τις δυσκολίες και τις κακουχίες.

Όταν ο Θάνατος αποφασίζει να πραγματοποιήσει την ευχή του μεσήλικα ξυλοκόπου που κουρασμένος πια από την καθημερινή, σκληρή δουλειά τον αποζητά ως μία ανακούφιση στα βάσανά του, εκείνος θα προσπαθήσει να γλιτώσει από το βαρύ χέρι του. Όμως, εκείνος του σφίγγει το λαιμό, αποφασισμένος να τον πάρει μαζί του.

Ο Θάνατος ενδεδυμένος με λευκή ενδυμασία κρατάει στο ένα χέρι το σφυροδρέπανο και στο δεύτερο το λαιμό του άτυχου ξυλοκόπου.

Ο Μιλέ ζωγραφίζει ένα θολό φόντο στον πίνακα, συμβολίζοντας τη σκοτεινιά που επιφέρει ο ερχομός του Θανάτου.

Ο άτυχος ξυλοκόπος μοιάζει αιφνιδιασμένος από την παρουσία του θανάτου, ακόμα και αν σύμφωνα με τον μύθο τον ικέτευε να εμφανιστεί για να τον απαλλάξει από τα βάσανά του.

Ωστόσο, είδε απλά την υλοποίηση της ευχής του, η οποία του απέδειξε ότι πολλές φορές ότι η ευχή από την υλοποίηση είναι δύο διαφορετικά πράγματα και ότι μπορεί να μην επιθυμούμε σοβαρά αυτό που θέλουμε στιγμιαία ως παυσίπονο σε μία δύσκολη στιγμή.

Από τους ωραίους πίνακες του Μιλέ, ενός δημιουργού που ταυτίστηκε με την καλλιτεχνική απεικόνιση της φύσης, της ζωής του υπαίθρου και της ζωής των χωρικών.