Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, σύμβουλος επιχειρήσεων – συγγραφέας

Όλοι θα συμφωνήσουμε στο ότι η διαχείριση των σρχαιολιγικών χωρών και η ποιότητα των υπηρεσιών σε αυτές χρειάζονται αναβάθμιση. Το τουριστικό μας προϊόν στηρίζεται σε σημαντικό βαθμό στον πολιτισμικό μας πλούτο και κάθε βελτίωση της εικόνας τους αλλά και της ουσίας της εμπειρίας των επισκεπτών, μόνο θετικά θα λειτουργήσει.

Το υπουργείο Πολιτισμού, παραδεχόμενο άτυπα τη διαχρονική δυσλειτουργία σε αυτόν τον τομέα, αποφάσισε την ίδρυση ενός νομικού προσώπου ιδιωτικού δικαίου για να αναλάβει αυτό το έργο. Κι εκεί ανακύπτει το ερώτημα. Γιατί δεν μπορούσε να δημιουργηθεί ένας δημόσιος φορέας που να ενοποιεί αυτές τις αρμοδιότητες; Και με τοποθετούμενο ως επικεφαλής έναν αναγνωρισμένης αξίας μάνατζερ, στον οποίο θα δωθούν περιθώρια πρωτοβουλιών, να προκύψουν πολλαπλά οφέλη.

Σε τι ακριβώς θα βοηθήσει την περαιτέρω επιτυχία του εγχειρήματος ο συγκεκριμένος νομικός χαρακτηρισμός του; Αν δηλαδή δοθεί η εντύπωση ότι η λειτουργία των σρχαιολιγικών μνημείων περάσει σε ακραιφνώς ιδιωτικά χέρια, ποιο θα είναι το μετρήσιμο κέρδος για το ελληνικό δημόσιο;

Δυστυχώς αυτό που κυρίως ακούγεται είναι ότι αυτή η εταιρική μορφή ευνοεί τη δυνατότητα αποφάσεις να παίρνονται χωρίς επαρκή λογοδοσία, διαγωνισμοί για προμηθευτές και άλλα προϊόντα ή υπηρεσίες να γίνονται εκτός ΑΣΕΠ, ευνοώντας την παραφιλολογία για ευνοιοκρατία και εξυπηρέτηση ημετέρων.

Σε αυτή τη φάση και πολύ κοντά στις επόμενες εκλογές, ποιον εξυπηρετεί να αναζοπυρώνεται η συζήτηση περί σκανδάλων; Ποια ήταν η τόσο επιτακτική ανάγκη για την κυβέρνηση ώστε να προχωρήσει σε μια αμφισβητούμενη απόφαση; Και τελικά, πώς, πότε και με ποια επιχειρήματα θα πειστεί ο ελληνικός λαός ότι αυτή η επιλογή αποτελούσε μονόδρομο; Γιατί αλλιώς, το μόνο που θα έχει επιτύχει είναι να προσθέσει ένα ακόμη καρφί στην ήδη πληγωμένη της αξιοπιστία.