Γράφει η Μαρία Σκαμπαρδώνη
Το ρετιρέ είναι μία σειρά που κάποιος την παρακολουθεί για τη νοσταλγία; όχι για το συνεπές σενάριό της, το οποίο αν κάποιος το παρακολουθήσει θα διαπιστώσει ότι είναι γεμάτο με αντιφάσεις.
Αλλά παρόλα αυτά, η σειρά του Γιάννη Δαλιανίδη, προσπάθησε να αποτυπώσε με χιουμοριστικό τρόπο τις συνήθειες, τους τσακωμούς, τα προβλήματα της Ελληνικής οικογένειας μετά τη Μεταπολίτευση.
Η Ελληνική οικογένεια που από μία μικρή διαφωνία είναι ικανή να γεννήσει την καταστροφή, με ένα σενάριο που αφήνει σε τσακωμούς και κόντες να κυριαρχούν.
Δεν είναι από τις σειρές που για εμένα προσωπικά, ανήκουν στις καλύτερες, αλλά γεννά μία νοσταλγία για μία εποχή που δεν υπάρχει.
Είναι η προσπάθεια να δραπετεύσουμε και να μπούμε σε μία χρονοκάψουλα, έστω πλασματική. Να γυρίσουμε στα τιμημένα 80’s, τότε που το γλέντι γάμου γινόταν σε ταβέρνα, τότε που οι δρόμοι δεν ήταν γεμάτοι κίνηση και το κινητό δεν είχε γίνει το τρίτο μας χέρι.
Αυτή η τηλεοπτική παρουσίαση των εθνικών μας ελαττωμάτων όχι μόνο δεν προκάλεσε θυμό, αλλά αγκαλιάστηκε από το τηλεοπτικό κοινό.
Πλέον, η σειρά είναι καλτ κληροδότημα με την Πολυκατοικία της σειράς στα Ιλίσια να εγείρει τόσες συζητήσεις και αναφορές, όσες θα προκαλούσε και ένα δημοψήφισμα.
Σίγουρα οι νευρώσεις των πρωταγωνιστών και το ότι είναι έτοιμοι να πλακωθούν σε κάθε σκηνή δεν προσθέτει ένα ακόμα κίνητρο για να τη δεις. Η γκρίνια τις περισσότερες φορές αποθαρρύνει.
Αλλά, όπως και να το κάνεις, η λησμονιά της πιο απλής εποχής και η αίσθηση ότι τότε δεν υπήρχε η ανημπόρια, η απελπισία του σήμερα. Παρά τη γκρίνια, είχες λόγο να ελπίζεις στο καλύτερο με το ξημέρωμα της καινούργιας ημέρας.
Είναι η ταύτιση με το κοινό βίωμα όταν στην ταβέρνα ο φίλος θα φάει τα περισσότερα και θα θέλει να πληρώσει τα λιγότερα.
Είναι η οικογένεια που αγαπάει και αποτελεί μία εστία προστασίας, αλλά παράλληλα, τραυματίζει με την περιέργεια και την επέμβασή της.
Και ίσως το συναίσθημα πάντοτε παραβλέπει τις όποιες τεχνικές και σεναριακές αδυναμίες, διότι έχει ανάγκη να γελάσει, να ξεδώσει και να ταξιδέψει…