Γράφει ο Μπακίρα

Λονδίνο. 1980 ή 1981. Αυτό σημαίνει, ότι είμαι εικοσιδυό ή εικοσιτριών χρονών. Κατεβαίνω τα σκαλιά. Πρόθεση μου; Να ακολουθήσω την υπόγεια διάβαση. Να περάσω κάτω από την λεωφόρο. Να βρεθώ στο απέναντι πεζοδρόμιο. Να πάρω το μετρό. Καί τότε, τά μάτια μου πέφτουν στο κεφαλάρι. Απέναντι μου. Διαβάζω σε μικρογράμματη ελληνική γραφή με κόκκινη μπογιά:

– Οι πολλοί λώσουσι τας πέδας.

Γκράφιτι στο Λονδίνο γραμμένο ελληνικά, είν’ από μόνο του περίεργο. Ομως, τά π’ ακολούθησαν είν’ ακόμα πιό περίεργα! Απόρησα με την ταχύτητα με την οποία δούλεψε το μυαλό μου. Αναγώρισα τον ερασμιακό τύπο! Το <<ω>> στο λώσουσι, προκύπτει από έκταση τού διχρόνου <<υ>> σε μακρό φωνήεν. Δηλαδή, ένας ρωμηός θα έγραφε,

– Οι πολλοί λύσουσι τας πέδας.

Κάποιος, τόχε γράψει ερασμιακά:

– Οι πολλοί λώσουσι τας πέδας.

Κι’ αφού ήταν γραμμένο ερασμιακά, υπέθεσα ότι δεν το έχει γράψει ρωμηός.
Τότε, το ερμήνευσα με τα μυαλά της ηλικίας μου. Κάπως έτσι:

– Η ενότητα θα τσακίση τις αλυσίδες!

Σήμερα κοντεύω εβδομήντα. Δεν το ερμηνεύω πιά με τον ίδιο τρόπο. Σήμερα το ερμηνεύω κάπως έτσι:

– Η συνεργασία είν’ ο μόνος δρόμος γιά να ξεκουμπώσουν τα κολάρα.

Φίλε αναγνώστη, εσύ ποιάν από τις δυό ερμηνείες διαλέγεις; Αυτήν τού εικοσάρη, ή αυτήν τού σχεδόν εβδομηντάρη; Ομως σού χρωστώ μιά διευκρίνιση. Γιατί λέω <<να ξεκουμπώσουν τα κολάρα>> κι’ όχι <<να λυθούν, ή να σπάσουν τα δεσμά>>; Μπορείς να κάνης υπομονή ως το επόμενο παραμύθι; Σε μιά βδομάδα; Στο επόμενο παραμύθι, θα προσπαθήσω να σού εξηγήσω.