Η Ελευθερία Αποστολίδου απαντά στις 10+1 Ερωτήσεις που της θέτει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, με αφορμή την κυκλοφορία της ποιητικής συλλογής “Όταν οι εικόνες μιλούν”.
1.Κυκλοφόρησε η ποιητική σας συλλογή “Όταν οι εικόνες μιλούν” από τις εκδόσεις Πηγή. Πώς θα την περιγράφατε συνοπτικά;
Η ποιητική συλλογή «Όταν οι εικόνες μιλούν» αποτελείται από 43 ποιήματα, τα 42 από αυτά συνοδεύονται από μία φωτογραφία και το 43 ποίημα λειτουργεί ως ποιητικός επίλογος-υστερόγραφο στον οποίο γίνεται αναφορά στις έννοιες της ευτυχίας και της ευγνωμοσύνης. Πρόκειται για μια σειρά ποιημάτων που καταγράφουν στιγμές της καθημερινότητας μετατρέποντας τες σε εσωτερικές εμπειρίες βαθιάς συγκινησιακής φόρτισης και φιλοσοφικού στοχασμού. Η συλλογή λειτουργεί ως ένας ποιητικός καθρέφτης για τους αναγνώστες όπου μέσα από αυτήν αντανακλώνται μικρές και μεγάλες αλήθειες. Είναι ένα κάλεσμα να σταθούμε απέναντι στον κόσμο, όχι σαν θεατές, αλλά σαν ενεργοί δημιουργεί των δικών μας εικόνων, των δικών μας λέξεων, των δικών μας στιγμών.
2. Γιατί επιλέξατε τον συγκεκριμένο τίτλο; Τι συμβολίζει;
Πέραν της ποίησης μεγάλη αγάπη έχω και στην φωτογραφία έτσι το πάντρεμα αυτών των δύο γέννησαν την πρώτη μου ποιητική συλλογή με τίτλο «Όταν οι εικόνες μιλούν». Επέλεξα οι φωτογραφίες να είναι τραβηγμένες από εμένα την ίδια προσδίδοντας μεγαλύτερη αυθεντικότητα στο έργο μου. Κάθε ποίημα κρύβει πίσω του και μια ιστορία. Μια ιστορία που κάτι έχει να σου προσφέρει. Η εικόνα, μας προετοιμάζει γι’ αυτό που θα ακολουθήσει αλλά οι ανατροπές καμιά φορά θα μας ξαφνιάσουν. Σε αυτό το βιβλίο οι εικόνες γεννούν λόγια και τα λόγια συναισθήματα.
3. Τι συνδέει τα ποιήματα και γιατί ακολουθείται μια χρονική πορεία με αρχή την ονομαστική σας εορτή;
Σε όλα τα ποιήματα ο λόγος είναι λιτός, κατανοητός και προσιτός ενώ κυριαρχούν πλούσιες αλληγορίες, μεταφορές και προσωποποιήσεις. Η επιλογή να αρχίσω από την ημέρα της ονομαστικής μου εορτής δεν ήταν τυχαία καθώς ημερολογιακά ήταν η πρώτη μου απόπειρα να μοιραστώ δικές μου λέξεις συγκεντρωμένες σε στοίχους δημιουργώντας και το πρώτο μου ολοκληρωμένο ποίημα. Έτσι αποφάσισα να συνεχίσω αυτή τη διαδρομή χρονικά γράφοντας με αφορμή κάποιες ημερολογιακές γιορτές – εποχές. Ήταν κάτι που αισθητικά που προκαλούσε ενδιαφέρον και σαν αναγνώστης. Να σημειώσω βέβαια πως μέσα στην συλλογή υπάρχει έντονη η ανάγκη να αποτυπωθούν με λέξεις και εικόνες όσα συμβαίνουν στην κοινωνική πραγματικότητα έτσι θίγονται και κοινωνικά θέματα που θα ήθελα να ακουστούν.
4. Η εικόνα έχει μεγαλύτερη δύναμη από λόγο ή το αντίθετο; Πού υπάρχει τελικά η χρυσή ισορροπία;
Κάποιες φορές η εικόνα είναι τόσο έντονη που δεν υπάρχουν λόγια για να την περιγράψεις και άλλες φορές οι λέξεις έχουν τέτοια δύναμη που καταρρίπτουν κάθε μορφή εικόνας. Κατά τη γνώμη μου και τα δύο έχουν το ρόλο τους, η εικόνα αγγίζει τη ψυχή και ο λόγος δίνει μορφή στην σκέψη. Άλλωστε ο σπουδαίος μας φιλόσοφος, Αριστοτέλης, έλεγε πως «η ψυχή δεν σκέφτεται ποτέ χωρίς εικόνες». Το βιβλίο «Όταν οι εικόνες μιλούν» νομίζω πως έχει βρει τη χρυσή ισορροπία ανάμεσα σε αυτά τα δύο. Εικόνες και λέξεις συνυπάρχουν και αλληλοσυμπληρώνονται γεννώντας μια ολοκληρωμένη μορφή τέχνης.
5. Τι πιστεύετε ότι θα αποκομίσει ως απόσταγμα ο αναγνώστης;
Ως απόσταγμα της ποιητικής συλλογής «Όταν οι εικόνες μιλούν» ο αναγνώστης αποκομίζει μία αίσθηση ανθρωπιάς, ευαισθησίας και στοχασμού. Αυτά που πριν φάνταζαν ασήμαντα τώρα παίρνουν άλλη διάσταση, αυτά που πριν οι άνθρωποι προσπερνούσαν τώρα είναι έτοιμοι να σταθούν και να τα παρατηρήσουν. Είναι μια συλλογή που δεν την διαβάζεις απλός αλλά την αισθάνεσαι.
6. Ποιο ήταν το ερέθισμα για να ασχοληθείτε με τη συγγραφή;
Ως ένα ονειροπόλο κορίτσι η συγγραφή και συγκεκριμένα η ποίηση θεωρώ πως προϋπήρχε μέσα μου πριν την ανακαλύψω εγώ η ιδιά. Ο τρόπος που επικοινωνούσα και η ανάγκη μου να συνοδεύω κάθε φωτογραφία που κοινοποιούσα στα social media με ένα απόφθεγμα γνωστού ποιητή με οδήγησε τελικά να πειραματίζομαι περίτεχνα με τις λέξεις, δημιουργώντας ποίηση.
7. Ποιον ορισμό θα δίνατε στην έννοια της λογοτεχνίας;
«Σε ένα σκοτεινό μονοπάτι, η λογοτεχνία είναι η χαραμάδα φωτός που χρειάζεσαι για να μην χάσεις το δρόμο σου.» Και επειδή λένε πως το στέμμα της λογοτεχνίας είναι η ποίηση, ας φροντίσουμε να κρατάμε το στέμμα μας λαμπερό φωτίζοντας τα σκοτάδια όσων το έχουν ανάγκη.
8. Γιατί οι Έλληνες διαβάζουν λογοτεχνία λιγότερο από τον μέσο Ευρωπαίο;
Αυτό είναι ένα γεγονός που αν το αναλογιστούμε θα πρέπει να μας θλίβει σαν λαό. Η Ελλάδα έχει σπουδαίους λογοτέχνες και φιλοσόφους, οι οποίοι έχουν αφήσει μια εξαίσια κληρονομία, που αξίζει να διαβαστεί από τους συγχρόνους Έλληνες. Δυστυχώς όμως οι ασθματικοί ρυθμοί της καθημερινότητας έχει οδηγήσει τους ανθρώπους στην έλλειψη ανάγνωσης λογοτεχνικών βιβλίων.
9. Τι ρόλο έχει πλέον το βιβλίο, στην ψηφιακή εποχή μας;
Θέλοντας και μη η ψηφιακή εποχή έχει μπει για τα καλά στην ζωή μας. Όσον αφορά το κομμάτι του βιβλίου θεωρώ ότι είναι ένας ζωντανός οργανισμός και η δυνατότητα να το αγγίζεις, να μυρίζεις τις σελίδες του και βυθίζεσαι κυριολεκτικά στις ιστορίες του δεν μπορεί να το αντικαταστήσει καμία οθόνη. Το ίδιο θέλω να πιστεύω πώς αισθάνονται κι οι περισσότεροι αναγνώστες. Από την άλλη μέσω των e-books, ειδικότερα αυτών που διατίθενται δωρεάν, δίνεται ευκαιρία και σε ανθρώπους που δεν έχουν ως βασική τους προτεραιότητα να αγοράσουν κάποιο βιβλίο να μπορούν να απολαύσουν την μαγεία που προσφέρει η ανάγνωση.
10. Ένας μήνας “καραντίνα”. Ποια είναι τα πέντε βιβλία που θα θέλατε μαζί σας;
Θα έπαιρνα σίγουρα ανθολόγια ποίησης γνωστών αλλά και συγχρόνων ποιητών
Τον μικρό πρίγκιπα του Αντουάν ντε Σαιντ-Εξεπερύ
Τον Ανήφορο του Νίκου Καζαντζάκη και
Τον Αλχημιστή του Πάουλο Κοέλιο.
11. Χρειαζόμαστε περισσότερο ρομαντισμό ή ρεαλισμό, στην εποχή μας;
Χρειαζόμαστε να είμαστε ρεαλιστές του ρομαντισμού. Στην κοινωνία που ζούμε ο ρομαντισμός πιστεύω πως δεν είναι απλά υποχρέωση αλλά ανάγκη. Ανάγκη να δούμε τον κόσμο όπως θα θέλαμε να είναι. Ο ρεαλισμός από την άλλη μάς βοηθάει να πετύχουμε την αλλαγή αυτή. Γιατί που θα πάει θα τον αλλάξουμε τον κόσμο έστω και μέσα από την ποίηση.
