Ο Αντώνης E. Χαριστός είναι το δίχως άλλο ένα τέρας μορφώσεως και γνώσεων, αποτελεί μία νέα συγγραφική φωνή μέσω του δικού του εκδοτικού Υψικάμινος, καλεσμένος μας στο culturepoint.gr για να συνομιλήσουμε για τη νέα του εκδοτική και συγγραφική προσπάθεια για λίγους ή πολλούς (θα φανεί): «Η επαναστατική αντι-βία στην ανατομία τού δικαίου Ε.Λ.Α.-17Ν, η ταξική ανάλυση μιας προέκτασης».

Επιμέλεια: Γιώργος Δόλγυρας

-Αρχικά πριν εισέλθουμε στο έργο σας θα θέλαμε λίγα λόγια για εσάς ώστε να σας γνωρίσουμε…

Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη το 1988. Είμαι φιλόλογος και δημοσιογράφος, απόφοιτος της Φιλοσοφικής Σχολής του Α.Π.Θ. Ιδρυτής τού Φιλολογικού Ομίλου Ελλάδος και εισηγητής των όρων τής τεχνοτροπίας τού «δομημένου ρεαλισμού» στη λογοτεχνία. Έχω εκδώσει πέντε έργα πεζογραφίας, μία ποιητική συλλογή και τρεις επιστημονικές μελέτες. Επίσης, έχω επιμεληθεί συλλογικές εκδόσεις ποίησης και πεζογραφίας, ενώ έχω υπογράψει σενάρια και σκηνοθεσία σε τρεις ταινίες μικρού μήκους. Είμαι μέλος τής Εθνικής Εταιρείας των Ελλήνων Λογοτεχνών, τής Πανελλήνιας Ένωσης Φιλολόγων και τής Εταιρείας Γραμμάτων και Τεχνών Πειραιά. Ως κριτικός θεάτρου και λογοτεχνίας δημοσιεύω τακτικά αναφορές σε διαδικτυακούς χώρους πολιτισμού και έντυπες εκδόσεις. Επιπλέον, είμαι αρχισυντάκτης του περιοδικού λογοτεχνίας «Λογοτεχνικό Δελτίο», καθώς και της ετήσιας επιθεώρησης τέχνης «Παράθυρο στην τέχνη». Είμαι επίσημος επιμελητής, ποίησης και πεζογραφίας, των εκδόσεων Γράφημα, καθώς και διευθυντής των εκδόσεων «Υψικάμινος», επίσημες εκδόσεις τού Φιλολογικού Ομίλου Ελλάδος.

– Εκδόσεις Υψικάμινος, γιατί νιώσατε την ανάγκη να στήσετε το δικό σας εκδοτικό εγχείρημα, τι σας διαχωρίζει από την πληθώρα εκδοτικών και πώς πιστεύετε ότι θα επιβιώσετε σε συνθήκες τόσο ακραίου ανταγωνισμού; Μιλάμε για μία αγορά όπου η προσφορά σίγουρα υπερκαλύπτει τη ζήτηση.

Οι εκδόσεις Υψικάμινος επιδιώκουν όπως επαναφέρουν στο προσκήνιο την αίγλη των εκδοτικών οίκων περασμένων δεκαετιών, τότε που το βιβλίο, μολονότι εμπόρευμα, το προσέγγιζαν οι εκδότες με ένα συγκεκριμένο αξιακό πρότυπο, διατηρώντας φιλολογικές επιτροπές για την έγκριση ή την απόρριψη ενός έργου, με σεβασμό, σε κάθε περίπτωση, απέναντι στον πνευματικό κόπο των δημιουργών. Έτσι κι εμείς, θέτουμε μία σειρά προϋποθέσεων φιλολογικής κατηγοριοποίησης για την έγκριση έκδοσης ενός έργου. Επιπλέον, δε ζητάμε χρήματα γι’ αυτήν από τον δημιουργό. Ένα εκδοτικό σχήμα το οποίο βασίζεται σε συγκεκριμένα κριτήρια έκδοσης, οφείλει να εμπιστεύεται το έργο το οποίο εγκρίνει, καθώς και τον άνθρωπο που βρίσκεται πίσω από αυτό. Τώρα, βέβαια, με την πληθώρα των εκδοτικών οίκων και την ασυδοσία στο επίπεδο της χρηματικής συμμετοχής των δημιουργών στην έκδοση των έργων τους, αντιλαμβάνεται κανείς ότι η μαζικοποίηση των εκδόσεων και η κυριαρχία του εμπορικού επί του ποιοτικού -έστω και με υποκειμενικά κριτήρια, αλλά ακόμη και με υποκειμενική κρίση το ποιοτικό δεν παύει να είναι συνδεδεμένο με μία συγκεκριμένη αισθητική αντίληψη της πραγματικότητας- υποβαθμίζει ολοένα τον εκδοτικό χώρο στο σύνολό του. Και πέραν της ευθύνης των εκδοτικών οίκων, που είναι καθοριστική, ευθύνη έχουν και οι δημιουργοί. Μας έρχονται διάφορες εκδοτικές προτάσεις, αλλά σε κάθε μία από αυτές, όταν διατυπώνουμε τον τρόπο λειτουργίας μας, η συντριπτική πλειοψηφία αυτών αρνείται οποιαδήποτε κριτική επί του έργου. Πλέον η αλαζονεία και ο εγωκεντρισμός των δημιουργών, εντός ή εκτός εισαγωγικών, περισσεύουν. Έπειτα, είναι οι ίδιοι οι οποίοι προτιμούν να δώσουν ένα υπέρογκο ποσό για την έκδοση του «βιβλίου» τους, παρά να δεχτούν οποιαδήποτε κριτική που θα υπονόμευε το φαντασιακό στο οποίο κατοικοεδρεύει ο εγωισμός τους. Και τέλος, όλο το πλαίσιο ενισχύεται από τις «κριτικές», που φυσικά δεν είναι κριτικές, αλλά φιλικές δημοσιεύσεις αποθέωσης. Εάν κανείς αντικρίσει τη μεγάλη εικόνα, θα διαπιστώσει ότι όλα της τα κομμάτια, ένα προς ένα, πάσχουν. Χρειάζεται ριζική αναθεώρηση, μαζικό κλείσιμο εκδοτικών οίκων, νομοθετική κατοχύρωση απαγόρευσης οποιασδήποτε χρηματικής επιβάρυνσης των δημιουργών, επαναφορά φιλολογικών επιτροπών σε κάθε εκδοτικό σχήμα, δημόσιο ταμείο ετήσιας ενίσχυσης εκδοτικών κατηγοριών, προκειμένου τα βιβλία που εισέρχονται στον δημόσιο λόγο να μην αποτυγχάνει η πολιτική προβολής και διαφήμισής τους, αλλά αυτή να γίνεται συντονισμένα και συντεταγμένα από την πολιτεία, ελεγχόμενη εκδοτική δραστηριότητα, οι εκδότες να είναι άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών ή απόφοιτοι ανθρωπιστικών επιστημών, ειδάλλως να μην μπορούν να κατέχουν άδεια λειτουργίας εκδοτικού οίκου κ.ά. Όμως, αντιλαμβάνεστε ότι τα οικονομικά συμφέροντα που κυριαρχούν στον χώρο του βιβλίου, ως εμπόρευμα, δεν πρόκειται να δεχτούν οποιαδήποτε αλλαγή, όταν οι εκδότες αντιμετωπίζουν τους εαυτούς τους ως επιχειρηματίες (ασχέτως εάν δεν έχουν καμία σχέση με τον χώρο των γραμμάτων και των τεχνών η πλειοψηφία αυτών), εκμεταλλευόμενοι το χρήμα που διαθέτει ο εκάστοτε δημιουργός, εντός ή εκτός εισαγωγικών, για να υφαρπάξουν τη ματαιοδοξία του τελευταίου και να τονώσουν τον εγωκεντρισμό του.

– «Η επαναστατική αντι-βία στην ανατομία τού δικαίου Ε.Λ.Α.-17Ν, η ταξική ανάλυση μιας προέκτασης», πώς το έργο σας καθίσταται επίκαιρο και αφορά τον κόσμο; Ή γράφετε και εκδίδετε για λίγους; Εγώ ας πούμε και οποιοσδήποτε αναγνώστης τι θα αποκομίσει διαβάζοντας τη συγκεκριμένη ανάλυση;

Όσο υπάρχει κράτος, καπιταλισμός, ιεραρχημένη και καθετοποιημένη δομή εξουσιών, εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, ιδιοκτησία, τόσο στην ημερήσια διάταξη θα βρίσκεται πάντοτε το αίτημα ανατροπής της καθεστηκυίας τάξης πραγμάτων. Οι ένοπλες εργατικές πρωτοπορίες στην Ελλάδα δεν υπήρξαν στιγμιαία αντίδραση στο μεταβαλλόμενο κοινωνικό και πολιτικό πεδίο αναφοράς της μεταπολίτευσης, αλλά το πλέον υγιές κομμάτι της εργατικής τάξης, που για δεύτερη φορά, μετά τον ταξικό εμφύλιο 1946-1949, αυτονομήθηκε υπό συγκεκριμένες συνθήκες, δίδοντας μορφή στην ταξική πάλη, μορφή την πλέον ριζοσπαστική. Ωστόσο, εμείς, μέσα από αυτήν την εργασία, δεν απευθυνόμαστε στο σύνολο των αναγνωστών. Κατά κύριο λόγο απευθυνόμαστε στους εργάτες. Είναι καιρός να πάψουν να διαβάζουν την ιστορία της τάξης τους με τα μάτια των αστών. Επί δεκαετίες οι νέες γενιές εργατών που εμφανίζονται στο προσκήνιο του δημόσιου λόγου αφομοιώνουν και επαναλαμβάνουν σαν δική τους, σαν να αφορά αποκλειστικά αυτούς τους ίδιους, τα αφηγήματα της αστικής εξουσίας. Σε αυτό συμβάλλουν κατ’ εξακολούθηση οι κομματικές γραφειοκρατίες της Αριστεράς, επίσημης και ανεπίσημης. Με έντεχνο τρόπο η αστική εξουσία διοχετεύει στον δημόσιο λόγο το κυρίαρχο κάθε φορά αφήγημα, προσαρμοσμένο στις ανάγκες της. Απευθυνόμαστε, λοιπόν, στους εργάτες και τους καλούμε να διαβάσουν την ιστορία τους έξω από το αστικό πλαίσιο διδασκαλίας αυτής.

–Τι είναι η επαναστατική αντι-βία;

Πρέπει να γίνει σαφές και κατανοητό πως η βία αποτελεί μονοπώλιο του αστικού κράτους. Έχει έννομο συμφέρον να ασκεί βία καθολικά στο σώμα της κοινωνίας, καθώς μέσα από τη φυσική ή/και ιδεολογική βία, κατά κύριο λόγο με τη χρήση της δεύτερης, επιδιώκει την αναπαραγωγή του εαυτού του μέσα από την προάσπιση της ρίζας του αστικού δικαίου, ρίζα που δεν είναι άλλη από την ατομική ιδιοκτησία. Ο δημόσιος και ιδιωτικός χώρος κατασκευάζεται εντός ενός κανονιστικού πλαισίου λειτουργίας που αντανακλά την καθετοποίηση των ιεραρχικών σχέσεων εξουσίας, όπως αυτές διαμορφώνονται στις παραγωγικές δομές και υποδομές τού καπιταλισμού. Αυτή ακριβώς η κανονιστική μοντελοποίηση της κοινωνικής ολότητας, διατηρείται σε ισορροπία μέσα από την ενεργοποίηση ιδεολογικών σχημάτων που καθορίζουν το περιεχόμενο του δημόσιου λόγου, διοχετεύοντας την αναπαραγωγή του από τους αποσυνάγωγους. Επρόκειτο για την ιδεολογική βία της αστικής εξουσίας, εξίσου κατασταλτική με ορίζοντα τη συνείδηση. Η σωματική βία, η καθαρά κατασταλτική, ενεργοποιείται όταν πτυχές του δημόσιου χώρου δεν αναπαράγονται αβίαστα και συμβατικά, αλλά μεσολαβούν ενέργειες των αποσυνάγωγων που αρνούνται στην πράξη, έστω και στιγμιαία, την ανανέωση των όρων επιβολής της αστικής εξουσίας. Διαδηλώσεις, καταλήψεις, απεργίες κ.λπ. είναι μορφές αυτής της στιγμιαίας άρνησης, που, όμως, δεν υπερβαίνουν το νομικό πλαίσιο λειτουργίας και αποδοχής, επομένως δεν τείνουν να αμφισβητήσουν προκαλώντας ρήγματα στο αστικό κέλυφος εξουσίας. Από την άλλη πλευρά, η επαναστατική αντι-βία των ένοπλων εργατικών πρωτοποριών υπήρξε το σημείο τομής ανάμεσα στην αστική και την προλεταριακή ηθική. Σε πρώτο επίπεδο παρεμβαίνει αρνούμενη την ιδεολογική κυριαρχία των αστών και σε δεύτερο στάδιο πράττει με σκοπό να προκαλέσει ρήγματα ανισορροπίας στο αστικό κατεστημένο των σχέσεων εξουσίας. Είναι αντι-βία γιατί υιοθετεί μέσα με τελικό σκοπό όχι την αλλαγή των όρων λειτουργίας της κοινωνικής συγκρότησης, αλλά την ολική απελευθέρωση του ανθρώπου στο εδώ και στο τώρα, διαπιστώνοντας πως οι αντικειμενικές συνθήκες έχουν ωριμάσει καιρό τώρα, αλλά οι υποκειμενικές μένουν εγκλωβισμένες στη διαστρέβλωση της ατομικότητας εντός του συστήματος αξιών του καπιταλισμού. Θέτουν εαυτόν στη δαμόκλειο σπάθη και είναι πρωτοπορίες ακριβώς επειδή διακινδυνεύουν την ύπαρξή τους, τη βιολογική τους υπόσταση, στον συμβολισμό της κοινωνικής ανατροπής.

– Ε.Λ.Α.-17Ν, έδρασαν την ίδια περίοδο, πού ταυτίζονται και που διαχωρίζονται;

Είναι ολόκληρο κεφάλαιο για να το αναλύσουμε σε μία απάντηση. Εδώ θα σχηματοποιήσω κάποια καίριας σημασίας σημεία. Ο Ε.Λ.Α. υπήρξε μαζική επαναστατική οργάνωση, με εκατοντάδες μέλη, στοχεύοντας σε ενέργειες υλικοτεχνικής υποδομής με στόχο συμβολικό, δείχνοντας εμπράκτως την αλληλεγγύη του σε διεργασίες της εργατικής τάξης, εντός και εκτός συνόρων, όντας διεθνιστική πολιτική παρέμβαση. Η Ε.Ο. – 17Ν επεδίωκε τη βαθμιαία παρέμβαση στην «καρδιά του κράτους», υπονομεύοντας την υλικοτεχνική ισορροπία της καπιταλιστικής λειτουργίας με εξίσου δυναμικά, αλλά συμβολικά χτυπήματα, αλλά επενεργώντας και με τρόπο προσωποποίησης των ενεργειών για την υπονόμευση της ιδεολογικής κυριαρχίας του αστικού μηχανισμού εξουσίας. Αυτή η προσωποποίηση των ενεργειών υπήρξε βασική διαφορά με την πρωτοπορία των ενεργειών τού Ε.Λ.Α. Ωστόσο, η προσωποποίηση έχει ένα βασικό συστατικό στοιχείο στη δράση της: καταδεικνύει στους εκμεταλλευόμενους ότι τα πρόσωπα που υπηρετούν συγκεκριμένους ρόλους δεν είναι άμοιρα ευθυνών. Ίσα ίσα, υπηρετούν συνειδητά σε θέσεις από τις οποίες επηρεάζονται οι ζωές των προλεταρίων σε καθημερινή βάση. Αυτή η ευθύνη δε δύναται να κριθεί από τους νομικούς συσχετισμούς και τους δικαστικούς μηχανισμούς του αστικού κράτους, καθώς οι ίδιοι αυτοί μηχανισμοί φροντίζουν για την προστασία των ρόλων ιεράρχησης των εξουσιών στο αστικό σύστημα. Επομένως, η προσωποποίηση των ενεργειών της Ε.Ο. – 17Ν σήμαινε την απονομιμοποίηση των ρόλων και των ιδιοτήτων που φέρουν στον δημόσιο λόγο τα πρόσωπα που συνειδητά τους υπηρετούν.

-Ο Αλέξης Παπαχελάς συνάντησε τρομερές αντιδράσεις για το ντοκιμαντέρ για λογαριασμό του ΣΚΑΙ, με θέμα την τρομοκρατική οργάνωση «17 Νοέμβρη». Σε σχετική ανακοίνωση, οι συγγενείς των θυμάτων και η πρόεδρος του συλλόγου Αλεξία Μπακογιάννη εκφράζουν την κατηγορηματική τους αντίθεση στη δημόσια προβολή των δραστών. Ποια είναι η άποψή σας;

Είτε με τη συμμετοχή του Δημήτρη Κουφοντίνα στο ντοκιμαντέρ, είτε όχι, το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο. Εξάλλου, γνωρίζουμε το ιστορικό του εν λόγω καναλιού στη διαστρέβλωση της πραγματικότητας. Επίσης, εκ των προτέρων γνωρίζουμε ότι θα λάβει χώρα συστηματική επίκληση στο συναίσθημα του δέκτη. Έμφαση στη δολοφονία χαρακτήρων των μελών των επαναστατικών οργανώσεων, καμία διερεύνηση των ρόλων που τα ίδια αυτά πρόσωπα του αστικού συστήματος υπηρετούσαν και τις συνέπειές τους στις ζωές των εργατών, καμία διερεύνηση εμπλοκής των ίδιων αυτών προσώπων του αστικού συστήματος στη διασπάθιση δημοσίου χρήματος και σε πολιτικές-φιάσκο, όπως η περίπτωση Κοσκωτά κ.λπ. Και όλα αυτά, καθώς οι επικοινωνιολόγοι γνωρίζουν πολύ καλά ότι ο μέσος πολίτης κατασκευάζεται μέσα σε ένα συγκεκριμένο αφήγημα το οποίο αναπαράγει στην καθημερινότητά του, και το αφήγημα αυτό ταυτίζεται κάθε φορά με το κυρίαρχο αφήγημα της αστικής εξουσίας. Επομένως, ο μέσος δέκτης δε θα μάθει για τον ρόλο του Γουέλς ή του Σόντερς στις μαζικές δολοφονίες εργατών στη Λατινική Αμερική, στην εγκαθίδρυση δικτατοριών κ.λπ. ή στη Γιουγκοσλαβία αντίστοιχα, οι αποφάσεις των οποίων ήταν καθοριστικές για τις ζωές των προλεταρίων, φέροντας τις υπογραφές τους. Έμφαση θα δοθεί στο συναίσθημα των συγγενών, στις θεωρίες συνωμοσίας, στην αποδόμηση των εργατικών πρωτοποριών. Οι εργάτες δεν έχουν να περιμένουν τίποτα από μία τέτοια προβολή. Τους καλούμε να διαβάσουν το βιβλίο Η επαναστατική αντι-βία στην ανατομία του δικαίου και να κλείσουν τις τηλεοράσεις που τους καθηλώνουν στην παθητικότητα και την παραπληροφόρηση.

-Πιστεύετε η κοινή γνώμη έχει θετική ή αρνητική άποψη για την επαναστατική αντι-βία;

Καταρχάς, δεν υπάρχει η έννοια της κοινής γνώμης. Επρόκειτο για τεχνητή κατασκευή δημοσιογραφικής υφής ή/και κοινωνιολογικής απόχρωσης, χωρίς, όμως, να εντάσσεται σε επιστημονικά δεδομένα και τεκμήρια. Εάν αναφέρεστε στους εργάτες, τότε θα είμαι ακόμη πιο αποκαλυπτικός, καθώς οι εργάτες αναπαράγουν την υπόστασή τους σύμφωνα με το κανονιστικό πρότυπο των παραγωγικών σχέσεων στις οποίες εντάσσονται. Δεν αναπτύσσουν την προσωπικότητά τους, αλλά την προσωπικότητα που τους δίδεται εκ των προτέρων. Αυτή η προσωπικότητα είναι προϊόν των προτύπων λειτουργίας του καπιταλιστικού συστήματος. Άλλωστε, πώς θα μπορούσαν να αναπαράγουν ανεμπόδιστα το τελευταίο, εάν δεν ταυτίζονταν μαζί του, όχι σε επίπεδο εξουσίας, φυσικά, αλλά σε επίπεδο ιδεολογίας και αξιακής ταύτισης. Οι αξίες της αστικής εξουσίας διοχετεύονται στον δημόσιο χώρο και οι αποσυνάγωγοι τις υιοθετούν σαν δικές τους. Τη στιγμή που νομίζουν ότι δρουν σύμφωνα με τις επιθυμίες τους, την ίδια αυτή στιγμή αναπαράγουν το καπιταλιστικό σύστημα στην ολότητά του και κατ’ επέκταση την αστική εξουσία στη δομή της. Επομένως, θα ήταν αδύνατο να μην αναπαράγουν και τον κυρίαρχο λόγο, το κυρίαρχο αφήγημα των αστών. Οι εργάτες αφομοιώνουν την άποψη της αστικής εξουσίας.

–Φοβάστε ότι μπορεί να θεωρηθεί πως προσπαθείτε να ξεπλύνετε τρομοκράτες, τι απαντάτε σε αυτές τις πιθανές κατηγορίες που βάρυναν και τις δύο οργανώσεις και βαραίνουν γενικά όποιον ασχολείται με το συγκεκριμένο θέμα;

Εάν έπρεπε να αναφερθούμε στην εργασία μας στο ζήτημα της τρομοκρατίας, τότε θα έπρεπε να ασχοληθούμε αποκλειστικά με το μονοπώλιο της βίας του αστικού κράτους. Εμείς, όμως, με τον Στράτο Τζαμπαλάτη, ασχολούμαστε με την ένοπλη εργατική πρωτοπορία. Και ασχολούμαστε ακριβώς επειδή αφενός το αστικό καθεστώς επιδιώκει να συντρίψει πρώτα και κύρια ιδεολογικά και ύστερα πολιτικά τη βαρύτητά τους στην ιστορία των εργατών, αφετέρου επειδή το ίδιο με το αστικό καθεστώς επιδιώκουν και οι κομματικές γραφειοκρατίες της Αριστεράς. Οι τελευταίες, ούσες ενταγμένες πλήρως στο αστικό σύστημα, συνθηματολογούν επαναστατικά, αλλά πράττουν συμβατικά, χωρίς να υπερβαίνουν τα όρια του αστικού νομικού πλαισίου. Η ένοπλη εργατική πρωτοπορία παρεμβαίνει όταν υπάρχουν ταυτόχρονα δύο συνθήκες: από τη μία πλευρά, λαμβάνει χώρα μεταβολή στις υποδομές της καπιταλιστικής λειτουργίας της οικονομίας, και, από την άλλη, η εργατική τάξη εμφανίζεται στο προσκήνιο διεκδικώντας δημόσιο χώρο και ρόλο στα αποτελέσματα αυτών των μεταβολών. Σε αυτές τις συνθήκες αυτονομείται η ένοπλη εργατική πρωτοπορία, με στόχο να στρέψει το εργατικό κίνημα όχι στην προσαρμογή στις νέες συνθήκες, όπως κατευθύνουν οι κομματικές γραφειοκρατίες, αλλά στη μαζική εισβολή του στα ρήγματα που έχει η ίδια ένοπλη εργατική πρωτοπορία το προηγούμενο διάστημα προκαλέσει στο κέλυφος της αστικής εξουσίας, με στόχο την ανατροπή των συσχετισμών δύναμης.

–To KKE θεωρεί ότι χρειάζεται να ωριμάσουν οι συνθήκες προτού να υπάρξει ταξική επανάσταση και θεωρητικά κινείται προς αυτή την κατεύθυνση, η δική σας άποψη πάνω στις επαναστατικές διεργασίες και ζυμώσεις;

Το Κ.Κ.Ε. σωστά περιμένει να ωριμάσουν οι συνθήκες. Εξάλλου δεν πιστεύει στην αυτοτέλεια της εργατικής τάξης, δεν πιστεύει στην εργατική τάξη ως αυτοπροσδιοριστικό παράγοντα της κοινωνικής ανατροπής, δεν πιστεύει ότι οι εργάτες μπορούν να διαχειριστούν τις ζωές τους συλλογικά, χωρίς γραφειοκρατίες και καθοδηγήσεις των φωτισμένων ηγεσιών. Μα ας είμαστε σοβαροί. Οι αντικειμενικές συνθήκες έχουν ωριμάσει εδώ και έναν αιώνια, από τη στιγμή κατά την οποία ο καπιταλισμός εισήλθε στο μονοπωλιακό του στάδιο. Οι υποκειμενικές συνθήκες είναι ανώριμες και πολιτικές συμβιβασμού και προσαρμογής, όπως αυτές που υιοθετεί το Κ.Κ.Ε., όχι μόνο δεν προσφέρουν ουσιαστική διέξοδο στην εργατική τάξη, αλλά την ενσωματώνουν περαιτέρω στην αστική διαχείριση. Εάν οι εργάτες θέλουν να οικοδομήσουν μία κοινωνία στο ύψος των αναγκών τους, πρώτα πρέπει να αρνηθούν στην πράξη οποιαδήποτε οργανωτική ή/και καθοδηγητική σύνδεση με τις κομματικές γραφειοκρατίες της Αριστεράς.

–Το κράτος και νομοθετικά έχει το μονοπώλιο στη βία μέσω αστυνομίας και στρατού. Η επαναστατική αντι-βία γιατί δεν είναι μία μορφή αυτοδικίας; Πώς μπορεί να επιφέρει ταξικά αποτελέσματα;

Η ένοπλη εργατική πρωτοπορία δε λειτουργεί εκδικητικά. Δεν είναι το τιμωρό χέρι του λαού. Δεν υιοθετεί τον ρόλο της Ο.Π.Λ.Α. την περίοδο της κατοχής. Είναι η πρακτική δράση αμφισβήτησης της ιδεολογικής κυριαρχίας της αστικής εξουσίας, όταν η εργατική τάξη επιστρέφει στο προσκήνιο και διεκδικεί χώρο στον δημόσιο λόγο. Η ένοπλη εργατική πρωτοπορία δεν επιζητά την παθητικοποίηση των εργατών, δεν δρουν ως αντιπρόσωποι των εργατών με τους τελευταίους σε ρόλο θεατή. Επιδιώκει να προκαλέσει ρήγματα τα οποία η εργατική τάξη να τα μετατρέψει σε ανοιχτές ρήξεις με το σύστημα. Η ένοπλη εργατική πρωτοπορία δεν είναι η επανάσταση. Είναι ένα ουσιαστικό κομμάτι στην πορεία προς την κοινωνική ανατροπή. Την επανάσταση θα την κάνουν οι εργάτες, όχι ένα τμήμα αυτών. Εάν οι εργάτες δεν δημιουργήσουν δομές ικανές να εκπαιδεύσουν τα μέλη της τάξης τους στην αναγκαιότητα της κοινωνικής αλλαγής, καμία πρωτοπορία δεν μπορεί να δράσει στη θέση τους. Η ένοπλη εργατική πρωτοπορία παρεμβαίνει με την εργατική τάξη παρούσα, όχι απούσα, όπως τη θέλουν οι κομματικές γραφειοκρατίες της Αριστεράς.

–Η επαναστατική αντι-βία μπορεί να μετουσιωθεί σε ένα συνολικό καλύτερο κοινωνικό αποτέλεσμα;

Η επαναστατική αντι-βία δεν είναι καθεστώς. Δεν είναι σχήμα, ούτε μορφή. Είναι πολιτική, η πιο αιχμηρή έκφανση της ταξικής τάξης. Είναι η πρακτική υπέρβαση του υποκειμενικού παράγοντα ωριμότητας που οριοθετεί το αστικό σύστημα και υποδουλώνει τους εργάτες στην αποξένωσή τους, πρώτα προς τον εαυτό τους και κατ’ επέκταση προς το κοινωνικό περιβάλλον που τους επηρεάζει. Αυτή η πρακτική υπέρβαση είναι που ακυρώνει τη νομική οριοθέτηση της αστικής εξουσίας.

-Εκ μέρους του culturepoint.gr ευχαριστώ γι’ αυτήν την ενδιαφέρουσα και πρωτότυπη θεματικά -σπάνια το δίχως άλλο- συνέντευξη.

Οι ευχαριστίες όλες δικές μου.