Υγρές νύχτες, το πρώτο βιβλίο του Φρέντυ Γερμανού
Γράφει η Μαρία Σκαμπαρδώνη
Αθήνας της δεκαετίας του ’50. Ένα καμπαρέ μίας κακόφημης περιοχής της Αθήνας μέσα από τα πολύχρωμα φωτάκια του και τους τοίχους που γίνονται σιωπηλοί ακροατές παθιασμένων στιγμών.
Μία Αθήνα με πολιτικά συμπλέγματα, τραύματα από το σχετικά πρόσφατο ιστορικό παρελθόν της, με τον απόηχο των Δεκεμβριανών και του Εμφυλίου να είναι μία σκιά που σκοτεινιάζει κάθε προσπάθεια ατένισης του φωτός.
Ο Φρέντυ Γερμανός στην πρώτη συγγραφική του απόπειρα, ένα βιβλίο που έγραψε ανάμεσα στα 17 με 26 του έτη, αλλά δεν το εξέδωσε επειδή δεν μπόρεσε να βρει εκδότη.
Βιβλίο που χωρίζεται σε οχτώ κεφάλαια και έχει ως κεντρικό θέμα ερωτικές ιστορίες οι οποίες στριμώγνονται και επηρεάζονται από σημαντικά πολιτικά γεγονότα της εποχής.
Πόσο να ευδοκιμήσει ο έρωτας ενός Αμερικανού για μία Ελληνίδα καλλιτέχνιδα του καμπαρέ σε μία ταλαντευόμενη πολιτική σκηνή, όπου η κυβέρνηση Πλαστήρα αποφασίζει την εκτέλεση του Μπελογιάννη;
Μπορεί ο έρωτας να ξεπεράσει τις σφαίρες, τις πολιτικές γραφειοκρατίες και με αναισθησία να στραφεί προς την ικανοποιητική ολοκλήρωσή του;
Η Βουγιουκλάκη συνήθιζε να λέει ότι ο έρωτας είναι αισχρός. Δίπλα του να συμβαίνει πραξικόπημα, εκείνος μπορεί να σε κάνει να αγωνιάς για ένα χτύπημα στο τηλέφωνο.
Ο συγγραφέας εξιστορεί ερωτικές ιστορίες που άκουσε και βίωσε ο ίδιος. Από την αγορά της Βαρβακείου μέχρι την κάποτε ξακουστή Ομόνοια, από την πιο κοσμοπολίτικη μέχρι την πιο κακόφημη γειτονιά της πρωτεύουσας, ο έρωτας σιωπηλά κατοικεί παντού. Δεν κάμπτεται από την πολιτική αστάθεια και τα τραύματα που ακόμα παραμένουν ζωντανά από την ιστορία του πρόσφατου παρελθόντος.
Η ιστορίας της Δάφνης και του Τζώνη είναι η ανάγκη κάθε ανθρώπου να βρει καταφύγιο στον έρωτα ως σανίδα επιβίωσης σε έναν ασταθή κόσμο γεμάτο αβεβαιότητες και τραύματα.
Ο συγγραφέας αποτυπώνεται στο εξώφυλλο του έργου του σε μεγαλύτερη ηλικία, με τα μάτια να κρύβονται από τα χέρια του, με την Αθήνα από πίσω του να επαναπροσδιορίζεται τη δεκαετία του ’50.
Πάνω από όλα, είναι η προσπάθεια να αποτυπώσει τα βιώματά του σε ένα χαρτί, να αφήσει το έργο στο συρτάρι πολλά χρόνια και να εκδώσει εις πείσμα του πείσματος των εκδοτών και της ζωής να δώσουν φωνή στο βιβλίο του.
