Η συγγραφέας Αλεξία Κατσικογιάννη απαντά στις ερωτήσεις που της θέτει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου της “Διάνεμα”

1. Κυκλοφόρησε το βιβλίο σας “Διάνεμα” από τις εκδόσεις Άνω Τελεία. Πώς θα το περιγράφατε συνοπτικά;

Πρόκειται για τρεις νουβέλες, που αν και αυτοτελείς, συνδέονται μεταξύ τους υφολογικά και νοηματικά. Φλερτάρουν με τον μαγικό ρεαλισμό, διηγούνται ιστορίες ονειροπόλες και τρυφερές, και επιλέγουν προσεκτικά τις λέξεις που θα τις περιγράψουν.

2. Γιατί επιλέξατε τον συγκεκριμένο τίτλο;

Επειδή συνοψίζει σε μία μόνο λέξη το αίσθημα του βιβλίου και την οπτική του γωνία.

2. Μιλήστε μας για τους βασικούς ήρωες σας. Ποιοι είναι οι στόχοι και τα κίνητρά τους;

Οι πρωταγωνιστές των ιστοριών είναι άνθρωποι καθημερινοί, με τα πάθη και τις ιδιομορφίες τους, που φοβούνται, αμφιβάλλουν, ονειρεύονται. Στη φάση που τους πετυχαίνει η αφήγηση, βρίσκονται σε μεταιχμιακές για τη ζωή τους καταστάσεις, φεύγουν ή προσπαθούν να φύγουν, απομακρύνουν και απομακρύνονται, επιδιώκουν να αλλάξουν και στο τέλος το πετυχαίνουν.

3. Πόσο ανεξίτηλο είναι το σημάδι που αφήνουμε στους άλλους ακόμα κι όταν περνάμε από τις ζωές τους σαν σκιές;

Οι άνθρωποι μπορούμε σίγουρα να παίξουμε σημαντικό ρόλο στις ζωές των άλλων, ακόμα και ως δευτεραγωνιστές. Οι μικρές κουβέντες, οι κινήσεις του ενός λεπτού, αυτές είναι που παίζουν με τη γεωμετρία της ζωής μας και τον φωτισμό, ώστε στο τέλος ακόμα κι η σκιά από ένα τόσο δα πραγματάκι να φαντάζει με ολόκληρο θηρίο.

4. Τι πιστεύετε ότι θα αποκομίσει ως απόσταγμα ο αναγνώστης;

Πως μπορούμε να ονειρευόμαστε μέχρι να εξαντληθεί η γλώσσα μας.

5. Ο χώρος της επιστημονικής φαντασίας μπορεί να γίνει λογοτεχνική γέφυρα για τη μεγαλύτερη επιρροή της ανάγνωσης στη νεολαία;

Προσωπικά πιστεύω ότι ο χώρος αυτός έχει μονοπωλήσει για αρκετά χρόνια τις προτιμήσεις των νέων ή αυτό που εμείς πιστεύουμε ότι προτιμάνε και θα τους πάρουμε τελικά σαν γενέθλιο δώρο, αναπαράγοντας έτσι έναν κύκλο αβγού-κότας. Οι νέοι μπορούν να επιλέξουν ανάμεσα σε αμέτρητα βιβλία και οι επιλογές τους αυτές να είναι λιγότερο τυποποιημένες.

6. Ποιο ήταν το ερέθισμα για να ασχοληθείτε με τη συγγραφή;

Δεν μπορώ να εντοπίσω μια συγκεκριμένη αφετηρία ή αφορμή. Νομίζω πως προέκυψε φυσικά, από τα εφηβικά μου χρόνια, ως συνέχεια των σχολικών αναγνωσμάτων.

7. Ποιον ορισμό θα δίνατε στην έννοια της λογοτεχνίας;

Κάτι καθημερινό. Όπως το βιβλίο που κάποιος διαβάζει στο μετρό ή το ανθολόγιο από τα Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας.

8. Γιατί οι Έλληνες διαβάζουν λιγότερο από τον μέσο Ευρωπαίο;

Μου είναι δύσκολο να απαντήσω την ερώτηση, αναζητώντας φταίχτες και στατιστικά. Προσωπικά πιστεύω πως οι άνθρωποι που διαβάζουν και γράφουν, οι εκδηλώσεις με θέμα τα βιβλία και οι λέσχες ανάγνωσης που υπάρχουν σ’ όλη την Ελλάδα, συνθέτουν ένα τοπίο που στα δικά μου μάτια δεν αξίζει να αλλοιωθεί από συγκρίσεις.

9. Τι ρόλο έχει πλέον το βιβλίο, στην ψηφιακή εποχή μας;

Ρομαντικό. Να συντηρεί τις αισθήσεις μας και τα όνειρά μας.

10. Ένας μήνας “καραντίνα”. Ποια είναι τα πέντε βιβλία που θα θέλατε μαζί σας;

«Εικοστός αιώνας» της Μέλπως Αξιώτη.

«Λεμονοδάσος» του Κοσμά Πολίτη.

«Άπαντα» του Μάριου Χάκκα.

«Φθινόπωρο» του Κωνσταντίνου Χατζόπουλου.

«Ποιητική Ανθολογία» του Λίνου Πολίτη.

11. Χρειαζόμαστε περισσότερο ρομαντισμό ή ρεαλισμό, στην εποχή μας;

Χρειαζόμαστε το ταίριασμά τους, σε διαφορετικές αναλογίες κάθε στιγμή, σαν ένα ηθογραφικό διήγημα όπου μια καθημερινή εικόνα περ

ιγράφεται τόσο πιστά όσο και λυρικά.