Γράφει η Μαρία Σκαμπαρδώνη

Η συζήτηση για την ταινία Καποδίστριας έχει ανάψει φωτιές και δικαίως. Είναι μία περίοδος στην οποία ο Ελληνικός κινηματογράφος έχει στρέψει την προσοχή του στη δημιουργία ταινιών με θέμα τη ζωή Ελλήνων που διέπρεψαν στον τομέα τους και άφησαν μία σημαντική κληρονομιά.

Σε μία περίοδο δυσπιστίας ή παντελούς έλλειψης εμπιστοσύνης σε θεσμούς, σε μία εποχή που στο μυαλό των περισσότερων ανθρώπων η λέξη πολιτική είναι συνώνυμη με την καταδυνάστευση των αδύναμων, οι άνθρωποι με πληγωμένα αισθήματα από την αδιαφορία της ηγεσίας, πλημμυρίζουν χαρά όταν μία ταινία τιμά τον ίσως πιο ανιδιοτελή και αγνό πολιτικό που πέρασε από τη χώρα.

Ο Καποδίστριας υπήρξε αγνή ψυχή, υπόδειγμα ανιδιοτέλειας και αφοσίωσης στην υπηρεσία του λαού.

Είναι απόλυτα λογικό να θέλει πια η εποχή να αποδώσει τιμή και να αναγνωρίσει την αξία του.

Το ζήτημα με την ταινία, για εμένα προσωπικά, είναι κάτι άλλο.

Το γεγονός ότι όσοι βλέπουν συνωμοσίες, οργανωμένες επιθέσεις να βλάψουν την ταινία, παρασύρονται από έναν παθιασμένο συναισθηματισμό και δε σκέφτονται το προφανές: ότι παρά την αξία του ιστορικού προσώπου, η ταινία θα κριθεί και με κινηματογραφικούς όρους.

Οι κριτικοί θα κρίνουν μία ταινία και με βάση τις διαχρονικά αποδεκτές συνθήκες που καθιστούν μία ταινία ωραία.

Με βάση την κινηματογραφική γνώση, ξεφεύγοντας από την ιστορική μνήμη και την αδιαμφισβήτητη αξία ενός ηγέτη που αν δεν δολοφονούταν, θα είχαμε κατά πάσα πιθανότητα μία διαφορετική Ελλάδα σήμερα.

Η αξία του ιστορικού προσώπου είναι διαφορετική από το κατά πόσο μία ταινία μπορεί να θεωρηθεί πραγματικά αξιόλογη. Όμως, ασχέτως καλλιτεχνικής βαρύτητας, το σημαντικό είναι ότι η ζωή του πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδας έρχεται στο φως και ολοένα και περισσότεροι μαθαίνουμε τη ζωή και το έργο μίας φωτεινής προσωπικότητας στον ιδιοτελή και χρησιμοθηρικό κόσμο της Πολιτικής.