“Ο Τυφλός Γιατρός” – Όταν η Ψυχή Βλέπει Περισσότερα από τα Μάτια

Γράφει ο Νίκος Ναούμης, πολιτικός επιστήμονας – συγγραφέας

Πριν λίγες εβδομάδες, περιδιαβαίνοντας τα εικονικά ράφια της Amazon, έπεσα πάνω σε ένα βιβλίο που έμελλε να σημαδέψει τη σκέψη και την καρδιά μου: “The Blind Doctor: The Jacob Bolotin Story”, συγγραφέας του οποίου είναι η Rosalind Perlman και κυκλοφόρησε το 2007.

Το βιβλίο αυτό, είναι η βιογραφία του Τζέικομπ Μπολότιν, ενός ανθρώπου που γεννήθηκε τυφλός το 1888 στο Σικάγο των ΗΠΑ και όμως κατόρθωσε να γίνει ένας από τους πιο διακεκριμένους καρδιολόγους της εποχής του.

Διάβασα το βιβλίο στην αγγλική γλώσσα —δεν γνωρίζω αν έχει εκδοθεί στα ελληνικά— και το συγκλονιστικό του περιεχόμενο με λύγισε, με καθήλωσε, με οδήγησε σε ένα βαθύ προσωπικό ταξίδι αυτογνωσίας.

Βλέπετε, κι εγώ έχω γνωρίσει τον σκοτεινό κόσμο του απόλυτου σκότους. Δεν γεννήθηκα τυφλός· ήμουν ήδη φοιτητής Πολιτικών Επιστημών όταν, μέσα σε μια στιγμή, ένα απρόβλεπτο χτύπημα της μοίρας μού στέρησε την όραση. Βρέθηκα ξαφνικά απέναντι σε ένα αόρατο τείχος, σε έναν κόσμο που έπρεπε να ανακαλύψω ξανά με την αφή, την ακοή, το ένστικτο — και κυρίως με μια ανυποχώρητη πίστη στην ίδια τη ζωή.

Διαβάζοντας για τον μικρό Τζέικομπ που μεγάλωνε σε μια κοινωνία αδιάφορη, που έμαθε να βαδίζει στα σκοτεινά, να σπουδάζει χωρίς φως, να γίνεται γιατρός εκεί όπου του αρνούνταν ακόμη και την ευκαιρία, αναβίωσα όλες τις προσωπικές μου μάχες. Την αγωνία να ολοκληρώσω τις σπουδές μου σε ένα πανεπιστήμιο που δεν ήταν έτοιμο να υποδεχτεί έναν τυφλό φοιτητή. Τον καθημερινό αγώνα να πείσω, όχι για το δικαίωμα στη λύπηση, αλλά για το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια, στη γνώση, στην επαγγελματική και κοινωνική καταξίωση.

Ο Δρ. Μπολότιν δεν είδε ποτέ τον εαυτό του ως «άτομο με αναπηρία». Όπως και εγώ δεν επέτρεψα ποτέ στον εαυτό μου να γίνει «θύμα».

Το εμπόδιο δεν ήταν — και δεν είναι — η τύφλωση. Είναι η κοινωνία που, κλεισμένη στον δικό της φαύλο κύκλο προκαταλήψεων, δυσκολεύεται να αντικρίσει τη δύναμη που κατοικεί στις ψυχές μας.

Το βιβλίο δεν είναι απλώς μια βιογραφία· είναι ένας ύμνος στο ανθρώπινο πείσμα, στην άσβεστη ανάγκη να αποδείξουμε ότι το σκοτάδι δεν ακυρώνει το φως που κουβαλάμε μέσα μας. Ο Τζέικομπ περπάτησε σε δρόμους γεμάτους λάσπη και περιφρόνηση· ανέβηκε σκάλες αόρατες, διδάχτηκε την ιατρική χωρίς να μπορεί να διαβάσει τις σελίδες των βιβλίων, αγαπήθηκε και πολέμησε, ακούμπησε ψυχές με την επιστήμη και την ανθρωπιά του.

Διαβάζοντας τις σελίδες του «The Blind Doctor», ένιωσα να κλείνει ένας κύκλος μέσα μου: της λύπης, της απομόνωσης, της αμφισβήτησης.

Και να ανοίγει ένας άλλος — φωτεινός και ατίθασος — όπου η τυφλότητα δεν είναι κατάρα, αλλά μια άλλη όψη της ανθρώπινης ύπαρξης· ούτε ανώτερη ούτε κατώτερη, απλώς διαφορετική.

Θα ήθελα αυτό το βιβλίο να διαβαστεί και στην Ελλάδα. Θα ήθελα να το διαβάσουν εκείνοι που θεωρούν ότι τα εμπόδια είναι ανίκητα, εκείνοι που νομίζουν ότι η απώλεια σβήνει το μέλλον.

Γιατί τελικά, όπως απέδειξε ο Δρ. Μπολότιν — και όπως αποδεικνύει κάθε τυφλός που αρνείται να ζήσει στη γωνία της λήθης — τα μόνα πραγματικά τείχη είναι αυτά που υψώνει η αδιαφορία των βλεπόντων.

Η όραση της καρδιάς, η όραση της πίστης, είναι πιο διαυγής από οποιαδήποτε ανθρώπινη κόρη ματιού.