Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, συγγραφέας

Τι καθορίζει την, κάθε είδους, ομηρία μέσα στο κοινωνικό μας πλαίσια; Ο Δημήτρης Μπαλτάς με την ποιητική συλλογή “Υπό καθεστώς ομηρίας” από τις Εκδόσεις Μετρονόμος, επιχειρεί να αποτυπώσει την πολλαπλή ομηρία που βιώνουμε απο την εξουσία, από τον έρωτα, από τις κακοτράχαλες ατραπούς της τέχνης.

Μέσα στο ολιγοσέλιδο αλλά εξαιρετικά περιεκτικό έργο του, ο Μπαλτάς αγγίζει με ευθύτητα και αμεσότητα και τα τρία προαναφερθέντα θέματα. Η

καταπίεση της εξουσίας, του κέρδους, της εξαπάτησης, της καθοδήγησης, παρουσιάζονται με τα μελανά χρώματα που τους αρμόζουν. Η ερωτική εξάρτηση περιγράφεται ως το απόλυτο φάρμακο αλλά και το απόλυτο δηλητήριο. Η δημιουργική διαδικασία, κυρίως η ποιητική, χρωμστιζεται με τη ματαιότητα, τα αδιέξοδα, καμιά φορά και την απογνωση που τη συνοδεύουν.

Συχνά ο λόγος είναι τόσο ελεύθερος που προσομοιάζει σε ιδανική αφήγηση. Άλλοτε διαθέτει τον απαραίτητο ρυθμό για να αναδείξει τη συγκεκριμένη θεματολογία. Κάποιες φορές, επιλέγεται η σύντομη, στοχευμένη εκφορά του, με συμπυκνωμένο νοήματα μέσα από τις προσεκτικά επιλεγμένες λέξεις.

Πάντοτε η ποίηση υπηρετούσε την ανάγκη για υπέρβαση, για συναισθηματική έκφραση, για αντίδραση.

Η πραγματική ομηρία μας αρχίζει όταν συμβιβαζόμσστε με τα δεδομένα, όταν παύουμε να αγωνιούμε, να δυσανασχετούμε, να αγωνιζόμαστε. Αν κάτι κατορθώνει σίγουρα ο Δημήτρης Μπαλτάς είναι να προσθέσει το δικό του στίγμα, τη δική του κραυγή, απέναντι σε όλα αυτά που κάνουν τις αλυσίδες της ομηρίας πιο σφιχτές, μόνιμες κι απρόσβλητες.