Γράφει η Μαρία Σκαμπαρδώνη

Χρειάζεται ταλέντο να είσαι ακόμα και… ατάλαντος. Θέλει μία ικανότητα να καταφέρνεις να δημιουργείς ακόμα και τη χειρότερη ταινία όλων των εποχών.

Ο Tommy Wiseau το κατάφερε αυτό με το Δωμάτιο (The room), δημιουργώντας τον Πολίτη Κέιν των κακών ταινιών. Ακόμα και αυτό είναι επίτευγμα, αν το σκεφτείς αναλυτικότερα.

Μία ταινία με αδιάφορο σενάριο, ανούσιους διαλόγους και ατάλαντο παίξιμο, το οποίο όμως καταφέρνει να σε κάνει να γελάσεις. Είναι τόσο απρόσεκτα σκηνοθετημένη, τόσο άτσαλα σεναριακά δομημένη που στο τέλος προκαλεί ευθυμία.

Ο Tommy που επαναλαμβάνει τη μνημειώδη φράση του James Dean “You’re tearing me apart”, σε μία ταινία που γίνεται κλασική για το πόσο κακή είναι.

Το Δωμάτιο πραγματεύεται τον αρραβώνα του Tommy ο οποίος καταρρέει επειδή η αρραβωνιαστικιά του ξεκινά παράνομη σχέση.

Η ταινία κατάφερε να δημιουργήσει έναν μύθο με τον δικό της τρόπο. Οι κακές της κριτικές ήταν, τελικά, σήμα κατατεθέν της καλλιτεχνικής της αξίας.

Η προχειρότητα της ταινίας έγκειται στην επανάληψη ίδιων φράσεων, σε σκηνές που λογικά δε συνδέονται μεταξύ τους και σε ένα ψεύτικο παίξιμο.

Θα μπορούσε να είναι η προσπάθεια μίας αυτοβιογραφίας του ίδιου του δημιουργού. Είναι η προσπάθεια του ίδιου να εμβαθύνει στις έννοιες της προδοσίας, της ανδρικής φιλίας, της εμπιστοσύνης στις ανθρώπινες σχέσεις.

Η επιρροή της ταινίας οδήγησε μέχρι και στην κινηματογραφική της αυτοβιογραφία με την ταινία The disaster artist να επιχειρεί να περιγράψει τη ζωή των πρωταγωνιστών στα γυρίσματα της ταινίας. Και με έναν εξαιρετικό Τζέιμς Φράνκο ο οποίος με λαϊκή ρήση δίνει ρέστα υποδυόμενος τον πρωταγωνιστή.

Το να δημιουργείς κάτι κακό είναι πάντα καλύτερο από το να μη δημιουργείς τίποτα..