Γράφει η Μαρία Σκαμπαρδώνη

Αν υπάρχει ένα τραγούδι στην Ελληνική δισκογραφία που να υμνεί την άδολη πατρική αγάπη, είναι το Γιε μου.

Ο Σταμάτης Κόκοτας σε ένα από τα χαρακτηριστικότερα τραγούδια της καριέρας του, γεμάτο αγωνία για τον κακό δρόμο του παιδιού του.

Παρασυρμένο από κακές παρέες, γοητευμένο από τις ουσίες που υπόσχονται ψευδώς καλύτερη ζωή μόνο για να πλουτίζουν οι ισχυροί.

Μία νιότη που δε βιώνεται, μία ζωή που χάνεται. Φίλοι ψεύτικοι, συμβουλές που πέφτουν στο κενό διότι η νεανική παρορμητικότητα πολλές φορές για να μη δεχτεί την καθοδήγηση και τη συμβουλή, προτιμά να καταστραφεί εγωιστικά για να μην παραδεχτεί το λάθος.

https://youtu.be/NNkbm5ZXm7g?si=5S7qqN6XmoU3-zKP

Ο Σταμάτης Κόκοτας σε ένα άσμα αγωνίας, γεμάτο τρυφερότητα και προσπάθειας σωτηρίας ενός νέου παιδιού που χάνεται από τη λαίλαπα μίας εξάρτησης.

Όταν βλέπεις πως η Ελληνική γλώσσα καταφέρνει να συγκινήσει, να τραγουδηθεί από διαφορετικούς λαούς, φτάνοντας μέχρι τους Αρμένιους, αντιλαμβάνεσαι πως η σύνδεση είναι κάτι που ξεπερνά την ικανότητα κατανόησης μίας γλώσσας. Είναι η αίσθηση πως η αγάπη, όπως και αν τραγουδιέται, ακουμπά κάθε τρυφερή καρδιά.

Μέσα σε λίγους στίχους, η σοφία της ζωής. Οι άνθρωποι που ακόμα και αποκαλούνται φίλοι, χαίρονται κρυφά για την κατάπτωση του γιου του, η ψευδαίσθηση της ευτυχίας σε μία πλάνη που μόνο θάνατο σκορπά.

Ένα άσμα γεμάτο αγωνία, αγάπη, γονικό ενδιαφέρον και πόνος, σε ένα τραγούδι που θέλει να σώσει. Αλλά πρέπει πρώτα και ο νέος να δεχτεί τη λάθος πορεία του και να αλλάξει…