Η ερμηνεύτρια Μαριάνα Μασμανίδου απαντά στις ερωτήσεις που της θέτει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, με αφορμή την κυκλοφορία της διασκευής στο τραγούδι ‘Θάλασσες” και την εισερχόμενη ζωντανή εμφάνιση της. 

Μια διασκευή στο αγαπημένο τραγούδι του Μάριου Τόκα “Θάλασσες”. Γιατί επιλέξατε αυτό το κομμάτι και το το διαφορετικό φέρνει η προσέγγισή σας;

Κάθε φορά που επιλέγω να τραγουδήσω ένα τραγούδι, ψάχνω να βρω τον λόγο που θέλω να το τραγουδήσω, την προσωπική μου σύνδεση μαζί του.

Πριν το δοκιμάσω λοιπόν στα live μου, στο μυαλό μου ήταν «κλειδωμένο» σαν ένα λαϊκό, εξωστρεφές, ερωτικό κομμάτι.

Μελετώντας και δοκιμάζοντάς το συνειδητοποίησα ότι μου βγάζει και κάτι πιο εσωστρεφές, ότι ίσως μπορεί να απευθύνεται, όχι μόνο σε μια ερωτική σχέση αλλά και σε έναν πατέρα, σε μία μάνα, σε μία αδερφή ή σε έναν αδερφό.

Σε μια οποιαδήποτε στενή σχέση και την απώλεια της.

Κάτι το οποίο δεν είχα ξανασκεφτεί ή αισθανθεί μέχρι να δοκιμάσω να το τραγουδήσω με τον δικό μου τρόπο.

Στη συνέχεια ψάχνοντας την ιστορία του τραγουδιού και ακούγοντας και την πρώτη εκτέλεση της Κωνσταντίνας αυτές τις σκέψεις μου επιβεβαιώθηκαν.

Διότι ο στιχουργός Σαράντης Αλιβιζάτος εμπνεύστηκε τους στίχους από την προσωπική του σχέση με την ερμηνεύτρια, καθώς και την οικογενειακή της ιστορία. Αυτό μου δημιούργησε έναν ακόμα μεγαλύτερο σεβασμό και αγάπη στον τρόπο με τον οποίο ήθελα να προσεγγίσω το τραγούδι.

Ποιο θέλετε να είναι το στίγμα σας και πόσο ανοιχτή είστε σε διαφορετικές επιρροές;

Αυτό που με αφορά ως άνθρωπο και ως ακροάτρια, είναι να μη χάνω την κριτική μου σκέψη, την σύνδεσή μου με τους ανθρώπους και κατ’ επέκταση με την τέχνη.

Είναι να μπορώ να απαντώ στον εαυτό μου:

Τι είναι αυτό που ακούω; Γιατί το ακούω; Μ’ αρέσει πραγματικά;

Ή το ακούω γιατί κάποιος ή κάτι μου το επέβαλε;

Παρατηρώ πως στη μουσική ζούμε μία περίοδο, κυρίως εκτόνωσης και πως κάποιες φορές λείπει η σύνδεση, η πραγματική ακρόαση και η διάθεση να είμαστε παρόντες

Οπότε το στίγμα μου θέλω να αφορά όλα τα παραπάνω.

Θέλω να αφορά το «Μαζί», να μπορώ να συνδέομαι πρωτίστως με ό,τι τραγουδάω, να μην χάνω τον ενθουσιασμό μου και να το μεταδίδω με την ψυχή μου.

Όποτε ναι, αν μια διαφορετική επιρροή εμπεριέχει αυτά τα κριτήρια τότε, θα ήμουν ανοιχτή.

Έρχεται κι ένα live στο Koukoubook στις 3 Οκτωβρίου. Τι θα περιλαμβάνει;

Θα περιλαμβάνει, τραγούδια που νομίζω όλοι αγαπάμε, με επιλογές από τη σύγχρονη και παλαιότερη έντεχνη τραγουδοποιία, όπως Γιάννη Σπανό, Σταύρο Ξαρχάκο, Σταμάτη Κραουνάκη κ.ά.

Τι καθιστά μοναδική μια ερμηνεία;

Δεν ξέρω κατά πόσο μπορεί κάποιος να απαντήσει σε αυτό με λέξεις.

Αυτό που στην ουσία καλείται να κάνει πρωτίστως κατά την γνώμη μου ο τραγουδιστής, είναι να γίνει ένας «αγωγός», να μεταφέρει δηλαδή μέσα από το σώμα του και τη φωνή του δύο κόσμους που ενώθηκαν.

Τους στίχους και την μουσική.

Δηλαδή τα συναισθήματα, την αλήθεια και τον «κόσμο» συνήθως δύο άλλων ανθρώπων. Μέσα σε αυτούς τους δύο κόσμους καλείται ο τραγουδιστής να βάλει και το δικό του ψυχικό αποτύπωμα.

Όταν με έναν μαγικό τρόπο, αυτά τα τρία συγκλίνουν τότε νομίζω πως συμβαίνουν οι μοναδικές ερμηνείες.

Στην εποχή των views πόσο σημαντικό είναι για έναν καλλιτέχνη να διαθέτει ολοκληρωμένα άλμπουμ; 

Για εμένα είναι πολύ σημαντικό, να καταφέρω κάποια στιγμή να κάνω μια ολοκληρωμένη νέα δουλειά.

H εποχή των views, επιτάσσει πλέον μια ταχύτητα, και μια «επιδερμικότητα» θα τολμήσω να πω στα πάντα.

Το να μπορεί ένας καλλιτέχνης να έχει ολοκληρωμένα άλμπουμ είναι πολύ σημαντικό, γιατί μόνο μέσα από αυτό, έχει τον χώρο και τον χρόνο να προτείνει κάτι ολόκληρο. Αυτή η ταχύτητα, που συνήθως αφορά κυρίως την εικόνα, στοιχίζει και στον καλλιτέχνη μα και στον ακροατή.

Αυτό που ανέφερα και παραπάνω στοιχίζει την πραγματική ακρόαση, την σύνδεση και την πραγματική συνομιλία μεταξύ μας.

Πλέον μας αρκεί να δούμε ένα reel μερικών δευτερολέπτων και έπειτα το προσπερνάμε. Αυτό κατά την γνώμη μου έχει μεγάλο κόστος στο πώς υπάρχει πλέον η μουσική στην ζωή μας.

Είναι σαν, αντί να δεις ολόκληρη μια παράσταση να αρκείσαι να δεις το τρέιλερ, ή ένα reel με μερικά πλάνα.

Είναι και προσωπική υπόθεση, το πώς αντιμετωπίζουμε πλέον αυτήν την «μετρήσιμη» ταχύτητα των views στα πάντα πλέον.

Είναι η διάδραση μέσω των ζωντανών εμφανίσεων που τελικά καθιερώνουν έναν καλλιτέχνη στη συνείδηση του κοινού;

Νομίζω πως ναι, γιατί εκεί έρχεται και φανερώνεται καθαρά, πόσο βαθιά έχουμε ανάγκη όλοι μας αυτή την διάδράση. Την διαζώσης έπαφη. Την σύνδεση.

Οι άνθρωποι είμαστε ενέργειες. Ο κάθε ένας μας έχει μια «Δόνηση».

Η μουσική, και το τραγούδι έχουν κάτι μαγικό, κάτι που μας συντονίζει και μας ενώνει ακαριαία όλους με ό,τι κάθε ένας μας «φέρει».

Σε μια συναυλία όπου οι άνθρωποι τραγουδάνε, ή χορεύουν όλοι μαζι, συντονίζεται η αναπνοή, ο ρυθμός η καρδιά.

Δημιουργείται μια αίσθηση «ασφάλειας μέσα σε μια ομάδα».

Οι άνθρωποι ,κινούνται, αισθάνονται τραγουδούν μαζί και αυτό μεταφέρει κοινά συναισθήματα και αναμνήσεις, έτσι όλες αυτές οι στιγμές που μπορεί να είναι ασυνείδητες την ώρα της συναυλίας, μετά από μέρες περνάνε στην συνείδηση του κοινού μα και του καλλιτέχνη.

Πόσο βοηθούν τα social media στην προβολή των καλλιτεχνών και πότε μπορεί να μετατραπούν σε παγίδα;

Η αλήθεια είναι πως τα social media, μπορούν να βοηθήσουν πολύ έναν νέο καλλιτέχνη. Ειδικά στην εποχή μας που δεν υπάρχουν πλέον εταιρείες παραγωγής, δισκογραφικές εταιρείες, συνθέτες ή στιχουργοί που αναλαμβάνουν να κάνουν νέους δίσκους με νέες φωνές, όπως συνέβαινε παλαιότερα.

Πλέον είναι μονόδρομος για έναν νέο καλλιτέχνη ο δρόμος των social media, διότι δεν έχει που αλλού να απευθυνθεί.

Όμως ναι, υπάρχουν παγίδες και κίνδυνοι.

Και για να είμαι απολύτως ειλικρινής, είμαι ένας άνθρωπος που δεν αγαπώ τα social media, αλλά είναι αναγκαίο να τα χρησιμοποιώ.

Οι παγίδες είναι πολλαπλές και είναι μία τεράστια συζήτηση που σίγουρα δεν αφορά μόνο την τέχνη, αλλά γενικότερα την ανθρωπότητα.

Η βασική παγίδα είναι η ταχύτητα με την όποια συμβαίνουν τα πράγματα στα social. Πρέπει να παράγεις συνέχεια, ξανά και ξανά υλικό, αλλιώς “δεν υπάρχεις”. Έτσι μπορεί να εγκλωβιστεί ο καλλιτέχνης, στις μετρήσεις, στα views, στους followers και στο τι είναι αρεστό να παράξει για να «υπηρετήσει το κοινό του».

Όμως ο καλλιτέχνης είναι αναγκαίο να νιώθει ελεύθερος να προτείνει και να δημιουργεί χωρίς το άγχος των μετρήσεων…

Ποια είναι η άποψή σας για τα νέα μουσικά ρεύματα, που είναι εξαιρετικά δημοφιλή στη νεολαία; 

Ομολογώ δεν παρακολουθώ στενά τα νέα μουσικά ρεύματα, διότι δεν με ελκύουν.

Σίγουρα υπάρχουν αρκετά νέα ρεύματα με αξιόλογους καλλιτέχνες, όπως το κοινωνικό Rap ή το Ενναλλακτικό Rock κ.α

Αν μιλάμε για ρεύματα όπως η Τrap, με στοιχεία υλισμού, βίας, εύκολου χρήματος, υποτίμηση της γυναίκας, είναι ένα είδος που με «απωθεί» και με έναν τρόπο με «τρομάζει», γιατί καθρεφτίζει σε ένα μεγάλο βαθμό την κοινωνία μας…

Έχουμε θεοποιήσει, την ύλη, τα αντικείμενα, το “φαίνεσθαι” και κάθε μέρα έχουμε και μία γυναικοκτονία.

Τα νέα παιδιά δεν έχουν ίσως προς τα που να στραφούν, ίσως δεν βρίσκουν τρόπους και τόπους αυτοπραγμάτωσης. Δεν είναι εύκολο να ονειρευτείς στις μέρες μας, ώστε να βάλεις στόχους που θα είναι εφικτοί για να λέμε και την αλήθεια…

Τι θα συμβουλεύατε τα νέα παιδιά που θέλουν να ασχοληθούν με τη μουσική;

Θα ήθελα- ίσως να μπορώ να πω δύο λόγια, σε έναν νέο άνθρωπο που θα του ήταν χρήσιμα ή βοηθητικά, όχι απαραίτητα σαν συμβουλή, αλλά σαν μια προσωπική εμπειρία.

Όμως, στην παρούσα φάση, δεν έχω τόση εμπειρία, γιατί κάνω και εγώ τα πρώτα μου βήματα στο χώρο της μουσικής. Το μόνο που μπορώ να πω, είναι αυτό που λειτουργεί σε εμένα: Να εργαστεί όσο καλύτερα μπορεί, να αναπτύξει τα εκφραστικά του μέσα, να εκπαιδευτεί μουσικά και να διευρύνει τον εαυτό του προς οποιανδήποτε κατευθύνση θεωρεί ότι θα του φανεί χρήσιμη πάνω στο αντικείμενο του.

Ένας μήνας “καραντίνα”. Ποιοι είναι οι πέντε δίσκοι που θα θέλατε μαζί σας;

«Ο Μεγάλος Ερωτικός» του Μάνου Χατζιδάκι σε ποίηση κορυφαίων Ελλήνων ποιητών

«Άξιον Έστι» των Μίκη Θεοδωράκη και Οδυσσέα Ελύτη

«Τα Τσίλικα» από την Χάρις Αλεξίου, παλιά λαϊκά και ρεμπέτικα του 1900-1940

«Jazz Divas» 1997 – με Έλλα Φιτζέραλντ, Νίνα Σιμόν, Μπίλι Χόλιντεϊ, κ.α

«The Best of Sade» .

Oι πρώτοι τρεις περιλαμβάνουν κατά την γνώμη μου, τον πολιτισμό και την ποίηση από την αρχαιότητα μέχρι την σύγχρονη ιστορία μας.

Πραγματικά δεν τους βαριέμαι ποτέ, τους λατρεύω!

Οι άλλοι δύο με συνδέουν με την μεγάλη και βαθιά ιστορία της Jazz που μας χάρισε πολύ μεγάλες ερμηνεύτριες και διαχρονικά τραγούδια, έως την Sade που συνδύασε την jazz με άλλα είδη και πάντα μου χαϊδεύει τα αυτιά όταν τη ακούω.