Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, συγγραφέας
Όλοι γνωρίζουμε την εξέλιξη του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision μέσα στις δεκαετίες της ύπαρξης του. Σταδιακά μετατράπηκε σε ένα εύπεπτο μουσικό πανηγύρι με σαφείς κοινωνικές αναφορές, όπου σποραδικά και που εμφανίζονταν και κάποια εξαιρετικά τραγούδια που κέρδισαν τη μάχη με το χρόνο. Οι απαιτήσεις μας λοιπόν δεν ξεφεύγουν από αυτό το πλαίσιο, ούτε όσον αφορά τις ελληνικές συμμετοχές που συνήθως κινούνται στα πλαίσια αναπαραγωγής ήχων του συρμού, με την πρωτοκαθεδρία να δίνεται στην εικόνα και τον εντυπωσιασμό, δίχως να λείπουν και οι στιγμές που πήγαμε κόντρα στο ρεύμα χωρίς όμως να το κάνουμε πάντα με ξεχωριστή έμπνευση και πρωτοτυπία.
Η φετινή παρουσία της Κλαυδίας είχε εξαρχής πολλές ιδιαιτερόρητες που για τις θιασώτες των στερεότυπων της διοργάνωσης θα μπορούσαν να μας οδηγήσουν και σε μια μεγάλη αποτυχία. Τι ήταν αυτό που έφερε τελικά την επιτυχία και τι θα μπορούσε να σηματοδοτήσει από εδώ και πέρα για τις επιλογές μας αλλά και τη στόχευση του θεσμού, από τη στιγμή που διαφαίνεται μια γενικότερη τάση για επιστροφή στη χρήση των εθνικών γλωσσών.
Η Κλαυδία απέδειξε εμφατικά ότι ο μιμητισμός της μόδας, όταν μάλιστα υπάρχουν πολύ πιο επαγγελματικές προσπάθειες από τις δικές μας από χώρες του ευρωπαϊκού Βορρά, ούτε τη νίκη φέρνουν, ούτε χαρακτήρα δίνουν στις εμφανίσεις μας.
Μια άρτια φωνητικά παρουσία, με κινηματογραφική σκηνική αισθητική που αναδεικνύει το συναίσθημα και το νόημα, μαζί με τη μοναδικότητα της εθνικής μουσικής ταυτότητας, τραβούν περισσότερο την προσοχή και κστορθωνουν ταυτόχρονα και μεγαλύτερο ενδιαφέρον να προσελκύσουν και καλλιτεχνική ποιότητα να προσφέρουν.
Πόσο τυχαίο είναι ότι η προηγούμενη εξίσου καλή επίδοση, είχε έρθει δώδεκα χρόνια πριν με τη συμμετοχή του ρεμπέτη Αγάθωνα και τη σύγχρονα θρακιώτικη μουσική προσέγγιση των Koza Nostra κι όχι με τις πάμπολλες προσπάθειες αναπαραγωγής ποπ, τραπ, ρέγκετον κ.ο.κ, ρυθμών.
Η απρόσμενη για κάποιους επιτυχία της Κλαυδίας, θα άξιζε να σημάνει την αρχή μιας ποιοτικής στροφής για τις ελληνικές συμμετοχές
και γιατί όχι η μεταστροφή πολλών ευρωπαϊκών χωρών προς το γλωσσικό τους ιδίωμα να αποτελέσει το πρώτο βήμα για τη μετατροπή της Eurovision από ένα εκτονωτικό πανηγύρι σε μια αξιόλογη μουσική γιορτή.
