Ο σκηνοθέτης Αντώνης Περπινιάς μιλά στον Κωνσταντίνο Μανίκα, με αφορμή την παράσταση “Μικροί Φαρισαίοι” που σκηνοθετεί στο Θέατρο Ημέρας.

1) “Μικροί Φαρισαίοι” του Δημήτρη Ψαθά, στο Θέατρο Ημέρας. Πώς θα περιγράφατε συνοπτικά την παράσταση;

Οι «Μικροί Φαρισαίοι» είναι μια κωμωδία που σε κάνει να γελάς, αλλά ταυτόχρονα σε βάζει και σε σκέψη. Είναι ένα έργο που μιλάει για τους ανθρώπους, τις αδυναμίες μας, τις μάσκες που φοράμε και το πόσο εύκολα μπορεί να γίνουμε “δήθεν”.

Ο Ψαθάς, με τη χαρακτηριστική του οξυδέρκεια, φωτίζει την ανθρώπινη μικρότητα, την υποκρισία και την ανάγκη για κοινωνική “βιτρίνα”, μέσα από ένα θεατρικό σύμπαν που διασκεδάζει, αλλά ταυτόχρονα προβληματίζει.

Η παράσταση έχει ρυθμό, ζωντάνια και πολλή αλήθεια. Και το πιο ωραίο είναι ότι το κοινό αναγνωρίζει καταστάσεις που τις βλέπει κάθε μέρα γύρω του.

2) Πόσο σύγχρονα είναι το θέματα που θίγει και πόση σχέση έχει το αξιακό και κοινωνικό πλαίσιο του με την ελληνική πραγματικότητα;

Θα έλεγα πως είναι εντυπωσιακά σύγχρονα. Παρότι το έργο γράφτηκε σε άλλη εποχή, μοιάζει σαν να μιλάει για το σήμερα.

Ο Ψαθάς πιάνει κάτι πολύ διαχρονικό: την ανάγκη μας να φαινόμαστε “σωστοί”, να κρατάμε μια καλή εικόνα προς τα έξω και πολλές φορές να κρυβόμαστε πίσω από λόγια, κανόνες και δήθεν ηθική.

Το αξιακό και κοινωνικό πλαίσιο του έργου έχει άμεση σχέση με τη σημερινή ελληνική πραγματικότητα: στην καθημερινότητα, στις δουλειές, στις παρέες, στην πολιτική, ακόμα και στα social media.

Το έργο μιλάει για ανθρώπους που νοιάζονται περισσότερο για το “τι θα πει ο κόσμος” παρά για το τι είναι πραγματικά σωστό — και αυτή είναι μια αλήθεια που μας αφορά όλους.

3) Ποιοι είναι οι μεγαλύτεροι Φαρισαίοι της εποχής και τελικά υπάρχει ηθική και αξιακή διέξοδος στην εποχή μας;

Οι μεγαλύτεροι φαρισαίοι σήμερα δεν είναι απαραίτητα “οι άλλοι”. Καμιά φορά είμαστε όλοι, σε μικρές δόσεις.

Είναι εκείνοι που μιλάνε για αξίες, αλλά δεν τις εφαρμόζουν. Που κάνουν τον ηθικό κριτή, αλλά δεν κοιτάνε τον εαυτό τους. Που δείχνουν κάτι προς τα έξω και ζουν κάτι άλλο από μέσα.

Διέξοδος υπάρχει, αλλά θέλει δουλειά. Θέλει ειλικρίνεια, λιγότερη επίδειξη και λίγο περισσότερη ανθρωπιά. Το έργο δεν σου λέει “εσύ φταις”, σου λέει: κοίτα λίγο και τον εαυτό σου, με θάρρος.

4) Ποιες ήταν οι βασικές σκηνοθετικές σας οδηγίες;

Η βασική μου σκέψη ήταν να μη γίνει η παράσταση “παλιά” ή σαν κάτι από άλλη εποχή. Ήθελα να είναι ζωντανή και να αφορά το σήμερα.

Εστιάσαμε: στον ρυθμό (να μη χαθεί η ενέργεια), στις σχέσεις των χαρακτήρων (να είναι αληθινές), στο χιούμορ (να βγαίνει φυσικά, όχι με υπερβολές) και στο να κρατήσουμε μια λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην κωμωδία και στο κοινωνικό σχόλιο.

5) Ποιο πιστεύετε ότι είναι το βασικό μήνυμα που θα αποκομίσουν οι θεατές;

Ότι τελικά οι “μικροί φαρισαίοι” δεν είναι κάποιοι μακρινοί άνθρωποι. Είναι μια στάση ζωής που μπορεί να μας αγγίξει όλους.

Ο θεατής θα γελάσει, αλλά θα φύγει και με μια δεύτερη σκέψη: πόσο εύκολα κατασκευάζουμε ρόλους, πόσο συχνά λέμε πράγματα που δεν εννοούμε, πόσο εύκολο είναι να κρυφτούμε πίσω από “καθωσπρεπισμό”, πόσο δύσκολο είναι να είμαστε αληθινοί και θα αναρωτηθεί μήπως κι εγώ κάποιες φορές προσπαθώ να φαίνομαι κάτι που δεν είμαι;

6) Λείπουν οι πρωτότυπες ιδέες από τον θεατρικό χώρο και τι χρειάζεται για να αναπτυχθεί περαιτέρω;

Δεν νομίζω ότι λείπουν οι ιδέες. Υπάρχουν πάρα πολλοί ταλαντούχοι άνθρωποι και νέες ομάδες.

Αυτό που λείπει πολλές φορές είναι οι συνθήκες: χρόνος, χρήματα, στήριξη και ασφάλεια.

Το θέατρο στην Ελλάδα γίνεται συχνά με πάθος και με προσωπικό κόστος. Αν υπήρχε λίγο περισσότερη στήριξη και καλύτερες συνθήκες, θα βλέπαμε ακόμα περισσότερα δυνατά πράγματα.

7) Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας και ποιο το μεγαλύτερο καλλιτεχνικό όνειρο σας;

Τα επόμενα σχέδιά μας είναι να συνεχίσουμε την πορεία της ΤΕΧΝΗΣ ΚΑΙ ΔΡΑΣΗΣ, η οποία έχει ξεκινήσει από το 2004, να δουλεύουμε πάνω σε παραστάσεις που έχουν ψυχή, που μιλάνε στον κόσμο και δεν μένουν μόνο στο “να περάσουμε καλά”, που συνδυάζουν το ανθρώπινο στοιχείο με την κοινωνική ματιά.

Μας ενδιαφέρει πολύ το θέατρο που συνδέεται με τον θεατή και του αφήνει κάτι. Να συγκινεί και να ενεργοποιεί τη σκέψη.

Το μεγαλύτερο καλλιτεχνικό μου όνειρο είναι να κάνω παραστάσεις που να έχουν αλήθεια. Να φεύγει ο άνθρωπος από το θέατρο και να λέει:

“Γέλασα, συγκινήθηκα, αλλά κυρίως ένιωσα ότι είδα κάτι που με αφορά.

Με χαρά η ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΔΡΑΣΗ θα σας περιμένει λοιπόν με τους «Μικρούς Φαρισαίους» στο ΘΕΑΤΡΟ ΗΜΕΡΑΣ, από το Σάββατο 28 Φεβρουαρίου 2026 ως και την Κυριακή 29 Μαρτίου 2026. Οι παραστάσεις μας είναι κάθε Σάββατο στις 9.00 μ.μ. και Κυριακή στις 6.00 μ.μ.

Σας ευχαριστώ πολύ για την πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση που είχαμε!

Αντώνης Περπινιάς