Γράφει ο Μπακίρα

Το Σουέλ, το βιβλίο της Ιωάννας Καρυστιάνη, τόχεις διαβάσει φαντάζομαι. Σουέλ όμως τί σημαίνει, κατέχεις το; Σουέλ εγώ ξέρω το βουβό κύμα. Προφανώς θα με ρωτήσης, Τί σημαίνει βουβό κύμα;

Ας πούμε ότι φυσά κάποιος βοριάς στο βόρειο Αιγαίο. Μαίστρος, Μαιστροταμουντάνα, Τραμουντάνα, Γρεγοτραμουντάνα ή Γρέγος. Σηκώνει κύμα. Αφού ο καιρός είναι βοριάς, το κύμα ταξιδεύει προς τον νότο. Αυτό το ταξιδεμένο κύμα φθανει στο κεντρικό Αιγαίο ή καί στο νότιο Αιγαίο. Μιά καί δεν υπάρχει κάτι να το εμποδίση. Οπότε καί Στο κεντρικό Αιγαίο ή καί στο νότιο Αιγαίο υπάρχει κύμα. Αυτό το κύμα χωρίς αέρα. Αυτό τα ταξιδεμένο κύμα πού έρχεται από μακριά το ξέρω ως βουβό κύμα ή Σουέλ.

Φυσικά το αιγαιοπελαγίτικο Σουέλ είναι αθώο. Τις περισσότερες φορές τουλάχιστον. Λογικό ακούγεται. Το Αιγαίο είναι μικρή θάλασσα.

Το κύμα δεν προλαβαίνει <<να μαζέψη>>. Στον Ατλαντικό ή στον Ειρηνικό, η κατάσταση είναι αλλιώς.

Φαντάσου να φυσά κάποιος δυνατός βοριάς σε κάποιον βόρειο παράλληλο τού Ατλαντικού ή τού Ειρηνικού. Αυτό το κύμα έχειαπέραντη θάλασσα μπροστά του. Οπότε <<έχει πολύ να μαζέψη>>.

Λένε κάποιοι θαλασσόλυκοι, ταξιδεύοντας προς τον Ισημερινό γιγαντώνεται. Μπορεί να φθάση καί το μπόι μιάς δίπατης πολυκατοικίας. Λένε ακόμα, πως αυτό το κύμα είναι το πιό επικίνδυνο απ’όλα.

Να τούς πιστέψω τούς θαλασσόλυκους; Η σύντομη απάντηση είναι, καί ναί καί όχι!

Εμείς οι θαλασσινοί, είμαστε τα καλύτερα παιδιά τού κόσμου.

Αυτό δεν θα βαρεθώ να το λέω. Οφείλω όμως να παραδεχθώ, έχομε καί μείς τα ελαττώματα μας! Το πιό σημαντικό: όταν αφηγούμεθα ταρζανιές καί κατορθώματα, γινόμαστε οι πρώτοι παραμυθάδες! Εδώ όμως, υπάρχει μία λεπτομέρεια. Το αφήγημα τού ταξιδεμένου κύματος θεωρητικά στέκει. Οπότε καί διαλέγω να το πιστέψω. Μόνον πού η συζήτηση δεν τελείωσε. Μόλις άρχισε!

Λένε γιά τούς ναυτικούς, ότι δεν ξέρουν να περπατήσουν στην στεριά. Γιά να σταθής όρθιος σ’ένα πλεούμενο πού κουνιέται, μαθαίνεις να πατάς μ’έναν συγκεκριμένο τρόπο. Βασικό χαρακτηριστικό αυτού τού τρόπου, τ’ανοιχτά πόδια. Σού γίνεται συνήθειο. Πατάς έτσι καί στην στεριά. Μόνον πού στην στεριά, τέτοιο βάδισμα είναι αστείο. Θυμίζει λιγάκι πάπια. Απ’αυτό τ’αστείο βάδισμα, αναγνώριζαν παλιά τού ναυτικούς.

Αλλωστε, κάτι τέτοιο μας λέει καί ο Baudelaire στον Albatros. Περιγράφει κάποιον Albatros. Δεν χορταίνεις να καμαρώνης την ομορφιά του όταν πετά. Ομως δεν ξέρει να πατά σε στέρεα γη. Ετσι, όταν χρειασθή να περπατήση στην κουβέρτα, στο κατάστρωμα δηλαδή, γίνεται αστείος σαν παλιάτσος…

Να διορθώσω. Δεν είναι μόνον οι ναυτικοί. Εμείς οι θαλασσινοί δεν ξέρομε να περπατήσωμε στην στεριά. Μπορεί νάχωμε νυχτοπερπατήσει μπορντελότσαρκες στού λιμανιού το καλντερίμι. Τόσες καί τέτοιες, π’ακόμα καί ο Αλέξης Ζορμπάς θα ζήλευε. Οταν όμως βρεθούμεν αντιμέτωποι με τις πονηριές της στεριάς, αποδεικνυόμεθα αφελείς κι’απονήρευτοι σαν άβγαλτες αρσακειάδες τού παλιού καλού καιρού…

Νομίζω, ακριβώς γι’ αυτό διάλεξε τον τίτλο Σουέλ η Ιωάννα Καρυστιάνη γιά το βιβλίο της. Θέλησε να παιχνιδίση ανάμεσα στο κυριολεκτικό <<οι ναυτικοί δεν ξέρουν να περπατήσουν στην στεριά>> καί τ’αλληγορικό <<εμείς οι θαλασσινοί δεν ξέρομε ν’αντιμετωπίσωμε τις πονηριές της στεριάς>>.

Μιά τελευταία διευκρίνηση. Ναυτικούς λογίζω, αυτούς πού ταξιδεύουν. Ομως το πλεούμενο, γιά να πλεύση στο πέλαγο χρειάζεται υποστήριξιν από την στεριά. Οπως το πετούμενο γιά να πετάξη, χρειάζεται υποστήριξιν από το έδαφος. Ως θαλασσινούς λοιπόν μας λογίζω όλους. Καί τούς ναυτικούς πού ταξιδεύουν, καί εμάς πού τούς υποστηρίζομεν από την στεριά.

Υ. Γ. Ο Αλέξανδρος Βούλγαρης, γυιός τού Παντελή Βούλγαρη καί της Ιωάννας Καρυστιάνη, ετοιμάζεται να μεταφέρη στην μεγάλη οθόνη το βιβλίο “Σουέλ” της μητέρας του, Ιωάννας Καρυστιάνη. Η ταινία αναμένεται να προβληθή στις κινηματογραφικές αίθουσες Τον Δεκέμβριο