Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, συγγραφέας

Όσοι γνωρίζουν τον Γιώργο Σταυρακάκη από την πολυετή πορεία του ως τραγουδοποιός είναι σίγουρο ότι μέσα στη νέα του ποιητική συλλογή “Εύθραυστον” που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μετρονόμος, θα αναγνωρίσουν τη συνειεια του στην καταγραφή των κοινωνικών και δημιουργικών ανησυχιών. Ανησυχίες που το συγκεκριμένο έργο του αναδεικνύει με συναισθηματική ευαισθησία και φιλοσοφική αναζήτηση.

Μια ποιητική συλλογή είναι ταυτόχρονα διαθέσιμη στις προσωπικές ερμηνείες του κάθε αναγνώστη αλλά και αποτελεί ένα άτυπο ψυχογράφημα των διαθέσεων και των σκέψεων του δημιουργού.

Ένα χαρακτηριστικό στοιχείο του βιβλίου είναι η συχνή χρήση κάποιων λέξεων που σηματοδοτούν ευρύτερα νοήματα.

Η “σκουριά” χρησιμοποιείται ως αποτύπωση της φθοράς και της γενικότερης σαθρόρητας. Η “βροχή” τόσο ως το κλάμα κι ο θρήνος, όσο κι ως μια δύναμη που ξεπλένει μνήμες και συνειδήσεις. Κι η “θάλασσα”, αγαπημένο στοιχείο του Σταυρακάκη και λόγω της εικαστικής πορείας του στο χώρο της κατασκευής καραβιών, ως έκφραση απόλυτης ελευθερίας.

Μια ακόμη τριάδα ανάλογων λέξεων αποτελούν η πόλη, η μνήμη και ο θάνατος – απώλεια. Η πόλη, ως πλαίσιο ελεγχόμενης δραστηριότητας κι ως ιδιότυπη φυλακή προθέσεων. Η μνήμη ως αναπαραγωγή γλυκιάς ανάμνησης αλλά κι ως εσωτερική φυλακή. Κι ο θάνατος ως λύτρωση αλλά και αιώνια φυλακή.

Το πρώτο μεγάλο μέρος του Εύθραυστον ξεκινά με σαφείς αναφορές στην καλλιτεχνική δημιουργία και την έντονη εμπορευματοποίηση των ημερών μας. Είναι πολύ εύστοχη η χρήση του όρου δοσοληψία και η κατά κάποιο τρόπο παρομοίωση της με την εκπόρνευση.

Στην πορεία του έργου η κριτική στην εξουσία εναλλάσσεται με τη συναισθηματική περιδίνηση των σχέσεων και της ζωής σε μια κοινωνία που παλεύει με την ανέχεια και τον φόβο απέναντι στο άγνωστο και το διαφορετικό. Η απογοήτευση κι ο πόνος συγκρούονται με την ανάγκη για όνειρο κι ελπίδα, χωρίς να αποκλείεται η μετατροπή του σε εφιάλτη.

Ο Σταυρακάκης μιλά για κατακερματισμένες σε έναν κόσμο χαμένο στην επανατοποθέτηση των όρων και των ορισμών.

Έναν κόσμο αδύναμο να συντηρήσει πανανθρώπινες αξίες τις οποίες νοσταλγεί και υπηρετεί ο δημιουργός. Ένας δημιουργός που όπως σοφά το τοποθετεί στην εισαγωγή του βιβλίου βρίσκεται “με το δεκανίκι του ήλιου στη μασχάλη”, φέροντας μαζί του κάτι από το αντίβαρο της αναγέννησης που χρειαζόμαστε ατομικά και συλλογικά.