Η Μαρίσσα Φαρμάκη που πρωταγωνιστεί στην παράσταση του νέου έργου του Κωνσταντίνου Αβράμη “Taniko”, συνομιλεί με τον Κωνσταντίνο Μανίκα, για την πλοκή του, την ηρωίδα που υποδύεται, τα καλλιτεχνικά όνειρά της και τη γενικότερη πορεία του θεάτρου στη χώρα μας.

1. Πρωταγωνιστείτε στην παράσταση “Taniko”, στο Θέατρο Επί Κολωνώ. Ποια είναι η δομή και το κεντρικό θέμα της;

Πρόκειται για ένα νέο έργο του Κωνσταντίνου Αβράμη, που εμπνέεται από το ομώνυμο ιαπωνικό έργο του θεάτρου Νο (Tanikō στα ιαπωνικά σημαίνει Κοιλάδα) και την όπερα του Μπρεχτ “Αυτός που λέει ναι. Aυτός που λέει όχι”, που βασίζεται επίσης στο ίδιο έργο του ιαπωνικού Νο. Κεντρικό θέμα και στα δύο αυτά έργα είναι η αυτοθυσία ενός μικρού αγοριού. Εμείς βρισκόμαστε στην Αθήνα, το 2025, στο wine bar Tanikō. Ποιον θα πετάξουμε στην Κοιλάδα; Ποιοι θα τον πετάξουμε; Θέλει να πεταχτεί;

2. Πώς θα περιγράφατε συνοπτικά το ρόλο σας, τα κίνητρα και τις επιδιώξεις της γυναίκας που υποδύεστε;

Μέλος μιας οικογένειας. Θέλω να είμαι το στήριγμα, να διαχειρίζομαι, να εξομαλύνω, να φροντίζω. Η κόρη που δεν είναι πια παιδί, αλλά δεν είναι και μεγάλη – αν μείνει κανείς μες την Κοιλάδα, δεν είναι ούτε παιδί, ούτε μεγάλος, κι η δική μου Κοιλάδα είναι το λεκανοπέδιο Αττικής και η αρρώστια της μητέρας μου.

3. Πόσο ταυτίζονται τα προβλήματα των ηρωίδων της παράστασης με τις δικές σας αγωνίες;

Πολύ. Σ’ αυτό το έργο ανησυχούμε συνεχώς για τα αγαπημένα μας πρόσωπα, για τα λεφτά, για το που ανήκουμε. Αναρωτιόμαστε για ποιο λόγο κάνουμε ό,τι κάνουμε, και όποιον λόγο και να βρίσκουμε, έρχεται μια στιγμή που η πραγματικότητα – ή/και εμείς οι ίδιες – τον ισοπεδώνει. Έρχονται όμως και στιγμές γαλήνης, όταν το ανομολόγητο ομολογείται.

4. Ποιες ήταν οι βασικές σκηνοθετικές κατευθύνσεις που δόθηκαν στους συντελεστές;

Δοκιμές, εμπιστοσύνη, δοκιμές, αρχιτεκτονική του χάλκινου σωλήνα, δοκιμές.

5. Τι πιστεύετε ότι θα αποκομίσει ως απόσταγμα ο θεατής;

Και λόγω θεματικής, οφείλουμε να επιμείνουμε στη ζύμωση και όχι στην απόσταξη. Να ζυμωθούμε παρέα.

6. Λείπουν οι πρωτότυπες ιδέες στις σύγχρονες παραστατικές τέχνες;

Νομίζω ότι η αναζήτηση της πρωτοτυπίας δεν μπορεί παρά να την σκοτώνει. Δεν θα έλεγα πάντως ότι οι σύγχρονες παραστατικές τέχνες πάσχουν από έλλειμμα ιδεών. Ίσα – ίσα. Διαρκώς γεννιούνται ιδέες και υπάρχουν αξιόλογοι νέοι δημιουργοί, σε ένα τοπίο καθόλου φιλικό προς την ανθρώπινη δημιουργικότητα (ταυτόχρονα, ίσως και αυτή να έχει την τάση να φυτρώνει σε τέτοια αφιλόξενα τοπία, όπως ένα λουλούδι που καταφέρνει να φύει την ομορφιά του ανάμεσα στις πλάκες του πεζοδρομίου).

7. Ποια είναι τα επόμενα σχέδια σας και ποιο το μεγαλύτερο καλλιτεχνικό όνειρό σας;

Θέλουμε πολύ να συνεχίσουμε με το Tanikō και την επόμενη χρονιά. Ταυτόχρονα, μαζί με την Φαίδρα Χατζοπούλου έχουμε ιδρύσει την αγαπημένη μας Τρυφερότητα Θεαματική Α.Μ.Κ.Ε, με όχημα την οποία πάντοτε εξερευνούμε, πειραματιζόμαστε και συναντιόμαστε, τόσο σε ερευνητικό επίπεδο, όσο και επί σκηνής. Ονειρευόμαστε στην πράξη πια. (Κι ένα όνειρο πεζό, αλλά αληθινό – άλλα ίσως όχι και τόσο πεζό: ο βιοπορισμός από το επάγγελμά μας)