Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, συγγραφέας

Εάν κάποιος προσεγγίσει το συγκεκριμένο έργο του Ισιγκούρο σε ένα πρώτο επίπεδο ανάγνωσης θα μπορούσε να το θεωρήσει ένα απλά προσεγμένο βιβλίο για εφήβους. Όμως για μια ακόμη φορά ο Νομπελίστας συγγραφέας καταπιάνεται με κρίσιμα διλήμματα του παρόντος και κυρίως του όχι και τόσο μακρινού μέλλοντός μας.

Αφού κατέθεσε την οπτική του στο ζήτημα της κλωνοποίησης, έρχεται με το «Η Κλάρα και ο Ήλιος» να μιλήσει για έναν κόσμο όπου αμφισβητείται η ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης,

η μοναδικότητα της, η δύναμη της ψυχής και η τεχνολογία αντικαθιστά τη διάδραση, την επαφή, τις σχέσεις, μετατρέποντάς τες σε ένα προϊόν που αναπαράγεται κι αντικαθίσταται με τον ίδιο τρόπο όπως όλα τα προϊόντα.

Στην εποχή των τεχνητών φίλων και των γενετικά αναβαθμισμένων παιδιών, όλα μοιάζουν να κινούνται σε φρενήρεις τεχνολογικούς ρυθμούς. Όλα αντιγράφονται, μόνο η αγάπη δεν χωρά στα κουτάκια της κατακερματισμένης ψηφιακής αντίληψης.

Ο Ισιγκούρο, με μια γραφή φαινομενικά απλή, λιτή, δοσμένη με ευκρίνεια και ευθύτητα σαν επεξεργαστής δεδομένων, περιγράφει μέσα από τα μάτια μιας τεχνητής φίλης, της Κλάρας, ένα ζοφερό μέλλον.

Έναν κόσμο με θεωρητικά μεγαλύτερες δυνατότητες αλλά με πρακτικά λιγότερη συναισθηματική ταύτιση και ωριμότητα.

Είναι σίγουρο ότι στο μέλλον θα γραφτούν πολλά βιβλία σχετικά με την τεχνητή νοημοσύνη. Αυτό το βιβλίο όμως του Ισιγκούρο θα λειτουργεί πάντα ως σημείο αναφοράς, μιας αξιόλογης λογοτεχνικής προσπάθειας να αποκτήσει η φουτουριστική μυθιστοριογραφία μια προσέγγιση που θα συνδυάζει την ανθρώπινη ευαισθησία με την τεχνολογική ουδετερότητα.