Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, συγγραφέας

Οφείλει ένα αστυνομικό μυθιστόρημα να ακολουθήσει συγκεκριμένες συνταγές ως προς τη δομή, την εξέλιξη της ιστορίας, τους χαρακτήρες και τελικά τον τρόπο ολοκλήρωσης; Πιθανότατα όχι, αν δεν θέλει να θεωρηθεί τυποποιημένο προϊόν σε μια συγγραφική αγορά που διεθνώς ακμάζει αυτή την εποχή.

Με την ευκαιρία της τηλεοπτικής αποτύπωση του μυθιστορήματος του Soren Sveistrup “Ο Καστανάνθρωπος”, θυμήθηκα το ποσό σημαντικό είναι το στήσιμο της ιστορίας ώστε ένα βιβλίο να μεταφέρεται στην οθόνη διαθέτοντας όλα εκείνα τα στοιχεία που θα προσελκύσουν το κοινό. Και το συγκεκριμένο έργο είναι έτσι δομημένο που έμοιαζε δεδομένο ότι αυτή θα ήταν η κατάληξη.

Μια κλασσική σκανδιναβική προσέγγιση, ατμοσφαιρική, ενίοτε κλειστοφοβική, με βαθύ ψυχολογικό υπόβαθρο των ηρώων, και κυρίως των εγκληματιών, με το επίκεντρο στην κακοποίηση, την έλλειψη αγάπης, την χαμένη προσωπική ταυτότητα. Αντίστοιχα με τα τις δικές τους υπαρξιακές αναρτήσεις κινούνται και όσοι από την πλευρά του νόμου.

Ο λόγος είναι κυρίως λιτός και συγκεκριμένος. Επικεντρώνεται όμως και στην ανάδειξη του συναισθήματος των χαρακτήρων, της επίπτωση του χρόνου, της εξουσίας επάνω τους. Ενίοτε γίνεται πιο λυρικός με περιγραφές χώρων και τοπίων δίνοντας περιθώριο ανάπτυξης μιας πιο λογοτεχνικής πλευράς του συγγραφέα.

Προφανώς κι ένα βιβλίο “προγραμματισμένο” να πετύχει εμπορικά κάνει τικ σε όλα τα υποχρεωτικά κουτάκια του είδους. Κι αυτό μπορεί να στερεί από το βιβλίο την απόλυτη αίσθηση της πρωτοτυπίας, δεν το αφήνει όμως με την ψυχρή αίσθηση της αντιγραφής, αφού δεν λείπουν τα ιδιαίτερα στοιχεία που θα εντυπωσιάσουν τον αναγνώστη, ειδικά αν είναι θερμός υποστηρικτής του συγκεκριμένου τύπου μυθιστορήματος.