Γράψτε η Μαρία Σκαμπαρδώνη

Σε μία εποχή επιβεβλημένης λήθης, είναι σημαντικό να θυμόμαστε τους ανθρώπους που με το έργο τους και την ξεχωριστή παρουσία στον τομέα τους, άφησαν το δικό τους μοναδικό αποτύπωμα.

Όποτε συναντάω την τελευταία κατοικία μίας προσωπικότητας σημαντικής είτε για τη χώρα, είτε για την Παγκόσμια Ιστορία, με πλημμυρίζουν διάφορες σκέψεις. Από τη μία αισθάνομαι ότι ανεξαρτήτως της σημαντικότητάς μας όλοι έχουμε έναν τελικό κοινό τόπο κατοικίας. Και από την άλλη, σκέφτομαι ότι η αθανασία δεν έχει να κάνει, τελικά, με το να νικήσεις το βιολογικό τέλος. Αλλά με το να καταφέρεις να ζεις, ακόμα και μετά το σωματικό φευγιό σου.

Οι καλλιτέχνες μίας χώρας είναι και αυτοί ένας μέρος του πνευματικού πολιτισμού της. Με την παρουσία τους και τη φωνής τους έδωσαν υπόσταση σε δικά μας αδιέξοδα και ευτυχισμένες στιγμές, έγιναν σύμβολα του λαού και τραγούδησαν τους καημούς και τον αναβρασμό του.

Δε θα υπερβάλλω αν γράψω ότι εξαιτίας πολλών τραγουδιστών και ασμάτων, πολλοί από εμάς αντέξαμε, επιζήσαμε και είδαμε μία φωτεινή χαραμάδα σε σκοτεινές πλευρές μας.

Κουβάλησαν μέσα στη φωνή τους όλα μας τα βιώματα, δημιουργώντας μία αόρατη γέφυρα που όμως συνδέει γενεές ανθρώπων με διαφορετικές ηλικίες και καταβολές. Γιατί η αλήθεια και το ταλέντο ακουμπούν διαχρονικά ανθρώπους από οποιαδήποτε γενιά, ξεφεύγουν από τα περιορισμένα δικά τους χρονικά πλαίσια.

Η τελευταία κατοικία ενός ανθρώπου είναι πάντα ένα μέρος ιερό, είναι ο τελευταίος τόπος που κάποιος μεταφέρεται για να αναπαυτεί όταν ολοκληρωθεί η πορεία του στη ζωή αυτή.

Και το μνήμα ενός καλλιτέχνη, ακόμα είναι ένας συλλογικός χτύπος της καρδιάς ενός έθνους που παρά τις όποιες διαφορές του, μεράκλωσε με τη Ρίτα, καψουρεύτηκε με τον Στράτο και χόρεψε με παλικαρίσια χάρη με Μητροπάνο…