Βιβλιοκριτική: Η φυλακή μου, εγώ (Νίκος Ναούμης)

Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, συγγραφέας

Είχα την τύχη και τη χαρά να διαβάσω το βιβλίο “Η φυλακή μου, εγώ” που του καλού φίλου και συνεργάτη, Νίκου Ναούμη, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Επίμετρο, πολύ πριν εκδοθεί και να μιλήσω μαζί του διεξοδικά για τη διαδικασία και τις συνθήκες που τον ώθησαν να επιχειρήσει κάτι τόσο προσωπικό και τόσο επίπονο. Γιατί η απόφαση να μιλήσεις για το βίωμα της τύφλωσης μόνο εύκολη δεν είναι, και λογοτεχνικά αποτελεί ένα εγχείρημα που μπορεί να αποδειχτεί ατελέσφορο και ανούσιο εάν ο συγγραφέας δεν κατορθώσει να διατηρήσει την ισορροπία ανάμεσα στον συναισθηματισμό και το ρεαλισμό.

Η καθηλωτική αφήγηση σε μεταφέρει ουσιαστικά σε ένα δωμάτιο και σε υποβάλλει στην προσπάθεια να νιώσεις, όσο ανέφικτο κι αν είναι, τον τρόπο που αντιδρούν οι αισθήσεις, το πώς ελέγχονται οι κινήσεις, το πώς αντιμετωπίζεις και σε αντιμετωπίζουν οι άλλοι άνθρωποι. Η διάδραση με το κοινωνικό σύνολο, τα στερεότυπα, οι φόβοι κι οι αναστολές, οι μέθοδοι για να μετατρέπεις κάθε στιγμή σε χρήσιμο ερέθισμα. Όλα καταλήγουν στον καθημερινό αγώνα για να κρατήσεις την ουσία των πραγμάτων και των καταστάσεων, να μη στερηθεί τίποτα από τη χαρά της ζωής.

Το ύφος θυμίζει έντονα την κλειστοφοβική αλλά συνάμα και αναγεννητική διάθεση του Κάφκα. Σαν μια σύγχρονη “Μεταμόρφωση” που δεν ασχολείται με την ευρύτερη κοινωνική υπόσταση του ατόμου αλλά επικεντρώνεται στη διαφορετικότητα της αναπηρίας, με τον ίδιο στοχαστικό και ποιητικό τρόπο. Ο άνθρωπος απέναντι στη μοναδικότητά του και η κοινωνία απέναντι στις ανοχές και τις προκαταλήψεις της.

Ο Ναούμης δεν φοβάται να “εκθέσει” τον εαυτό του και να δώσει το έναυσμα για μια διαφορετική προσέγγιση στην τύφλωση. Με λογοτεχνική σαφήνεια και δεξιοτεχνία που αναδεικνύει κάθε πτυχή μιας ζωής σφυρηλατημένης στο αμόνι του πόνου και της αντοχής, μιας ζωής που αποκαλύπτει στην πράξη ότι η ζωή είναι ωραία, όπως κι αν το ζεις, όποιες εμπειρίες κι αν σου φέρει η τύχη.