Γράφει η Μαρία Σκαμπαρδώνη

Θεωρώ ότι αυτό που φοβίζει στη ζωή είναι το άγνωστο, μία δυσάρεστη εξέλιξη που ένας άνθρωπος δεν περιμένει.

Ο ζωοοποιός έρωτας δεν είναι μόνο πηγή ζωής, αλλά και πόνου. Όταν τελειώνει, τόσο από τη συνειδητή επιλογή του συντρόφου. Όσο και από το θάνατο, την απώλεια του ενός. Ενδεχομένως, το δεύτερο σενάριο να είναι πιο δύσκολο, διότι ο άνθρωπος δε σταματά να υπάρχει στη ζωή μας από επιλογή ή επειδή ερωτεύτηκε δεύτερο πρόσωπο. Αλλά από υπέρτερα γεγονότα.

Η περίπτωση του Αντώνη Τρίτση και της Μιμής Ντενίση είναι μία από αυτές.

Ένας μεγάλος έρωτας που γεννήθηκε μέσα από έναν βαλτωμένο γάμο, μία προσδοκία για μία κοινή πορεία, ένας ξαφνικός και αδόκητος χαμός που μας κάνει να αναρωτιόμαστε πόσο εύθραυστη είναι η ζωή.

Ο Αντώνης Τρίτσης, ένας ονειροπόλος πολιτικός που ονειρεύτηκε την Αθήνα ως μία σύγχρονη Ευρωπαϊκή πόλη, ξεχώριζε για την απουσία σοβαροφάνειας και υποκριτικής καλοσύνης.

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι διακατεχόταν από καινοτόμες ιδέες ανάπτυξης της Αθήνας, έχοντας ως γνώμονα τον άνθρωπο και τη ζωή κοντά στη φύση.

Η πολιτική του πορεία περιείχε το αξίωμα του βουλευτή και του εξέχοντος ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ, μέχρι τη ρήξη του ίδιου με τον Ανδρέα Παπανδρέου. Γεγονός που θα οδηγούσε τη διαγραφή του στις 19 Μαϊου του 1989 και τη δημιουργία δικού του κόμματος, το γνωστό ως Ελληνικό Ριζοσπαστικό Κίνημα.

Σταθμοί στην πολιτική του πορεία ήταν και η θέση του ως πρόεδρος του συμβουλίου υπουργών περιβάλλοντος της ΕΕ και μέλος του Εθνικού Δικαστηρίου για τα δικαιώματα και την απελευθέρωση των Λαών.

Σταθμός όμως στην πολιτική του πορεία ήταν η ανάληψη των καθηκόντων του ως δήμαρχος Αθηνών το 1990. Γεμάτος διάθεση για σημαντικές αλλαγές, τις οποίες όμως θα διακόψει ο ξαφνικός του θάνατος στις 7 Απριλίου του 1992 από εγκεφαλικό επεισόδιο σε ηλικία 55 ετών.

Ο ξαφνικός και σύντομος θάνατός του αναβάλλει τον επικείμενο γάμο του με τη γνωστή ηθοποιό και παραγωγό, με την οποία διατηρούσε μακροχρόνιο δεσμό.

Η ζωή είναι γεμάτη απρόοπτα και εξελίξεις τόσο θετικές όσο και άσχημες. Η δύναμη του έρωτα μπορεί να τροποποιηθεί. Η φυσική παρουσία ενός ανθρώπου μπορεί να σταματήσει να υπάρχει, είτε λόγω θανάτου ή εγκατάλειψης, αλλά οι αναμνήσεις να ζεσταίνουν έστω και για λίγο την καρδιά.

Το λίγο ίσως είναι καλύτερο από το καθόλου.  Και ο έρωτας, ενδεχομένως, αξίζει περισσότερο για τις πληγές που αφήνει επάνω μας και μέσα μας…