Γράφει η Μαρία Σκαμπαρδώνη

Τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής, το βλέμμα μας παραμένει ένας τρόπος καθεφτίσματος του βαθύτερου εσωτερικού μας κόσμου.

Η αξία ενός ηθοποιού αναδεικνύεται στον τρόπο που κοιτάζει, στο πώς ανοίγει το βλέμμα του σε εκείνον που τον βλέπει και του επιτρέπει να βουτήξει μέσα στον κόσμο και τις σκέψεις του.

Πολλές φορές, η κραυγή είναι σιωπηλή, δε χρειάζεται φωνές, σπασίματα, χτύπημα του χεριού στο τραπέζι. Ένα θανατηφόρο βλέμμα που αναδεικνύει τον πόνο αρκεί για να προκαλέσει συντριβή στον άλλον.

Στο δεύτερο μέρος του Νονού γινόμαστε μάρτυρες μίας δεινής υποκριτικής που βασίζεται αποκλειστικά στο κοίταγμα των ματιών.

Μέσα από τα μάτια του Νονού Αλ Πατσίνο, ενός ανθρώπου βουτηγμένου στη μαφία, διακρίνεις βαθύ πόνο, σιωπηλή οργή, αίσθημα ματαίωσης.

Ακόμα και ένας άνθρωπος μπλεγμένος στο έγκλημα βιώνει προδοσία όταν η αγαπημένη του αποκαλύπτει ότι προέβη σε έκτρωση επειδή δεν ήθελε άλλο ένα παιδί του βουτηγμένο σε ένα τέτοιο σκοτεινό οικογενειακό περιβάλλον.

Η αλησμόνητη Ντάϊαν Κίτον ως Κέι προσπαθεί να επισκεφτεί τα παιδιά της. Φοβάται την αντίδραση του Μάικλ Κορλεόνε, θεωρώντας ότι εκείνος θα είναι βίαιος σε σωματικό επίπεδο σε εκείνη.

Ο θυμός δε χρειάζεται να είναι καταστροφικός. Ένα βαθύ βλέμμα που φανερώνει οργή παγώνει τον άλλον και το κλείσιμο της πόρτας κλείνει κάθε πόρτα συνδιαλλαγής και συγχώρεσης.

https://youtu.be/yRVWd_OvmOo?si=vpmyuFIFmr15MCZT

Ένα εξαίσιο δείγμα υποκριτικής από δύο ιερά τέρατα του Κινηματογράφου….