Η ερμηνεύτρια Βασιλική Μιχαλοπούλου απαντά στις 10+1 Ερωτήσεις που τις θέτει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, με αφορμή την εμφάνισή της στο Faust και το επερχόμενο νέο άλμπουμ.
- 15 Μαρτίου στη Μουσική σκηνή Faust. Τι να περιμένουμε από αυτή την εμφάνιση;
Ανυπομονώ για το live αυτό! Ξαναπαίζουμε στο Faust, είναι πια στέκι μας, ειδικά μετά το live της 26ης Γενάρη που ήταν μια μαγική συγκυρία. Ο κόσμος έχει αγκαλιάσει πολύ την προσπάθειά μας, συμμετέχει και τραγουδάει, όχι μόνο στις διασκευές, αλλά και στα δικά μου τραγούδια, γεγονός το οποίο με έχει εκπλήξει και, κυρίως, συγκινήσει. Έτσι λοιπόν συνεχίζουμε δυναμικά την Παρασκευή 15 Μαρτίου. Θα παίξουμε τα κομμάτια του επερχόμενου δίσκου μου, αλλά και τις διασκευές μας σε κομμάτια ελληνικά και ξενόγλωσσα. Σας περιμένουμε!
- Νέο τραγούδι με τίτλο “Περιμένω”. Πώς θα το περιγράφατε;
Το «Περιμένω» είναι ένα από τα πολύ αγαπημένα μου κομμάτια του δίσκου. Μου αρέσει να το φαντάζομαι να παίζει δυνατά σε μια βόλτα με το αυτοκίνητο, νύχτα στην Αθήνα. Είναι ένα κομμάτι που σε ξαφνιάζει ευχάριστα, γιατί συνδυάζει, χάρη στην ευφάνταστη ενορχήστρωση του Δημήτρη Σιάμπου, το pop και το rock στοιχείο με το ιδιαίτερο ηχόχρωμα του τζουρά, ενώ η χαρακτηριστική του μελωδία και ο δυναμικός, γρήγορος ρυθμός του, διά χειρός Γιώργου Καψάσκη, δημιουργούν ένα άκουσμα πολύ ταξιδιάρικο. Είναι η αναμονή, κάτω από τα φώτα και τους γρήγορους ρυθμούς της μεγάλης πόλης!
- Σε τι ρυθμούς θα κινείται το επερχόμενο άλμπουμ;
Πολλούς και διάφορους! Κατ’ αρχάς, ο δίσκος ονομάζεται «Ενδεχόμενα», ακριβώς επειδή με αυτόν συστήνομαι για πρώτη φορά δισκογραφικά, μέσα από όλα τα είδη και ακούσματα που είχα μέχρι σήμερα, τις αποσκευές μου. Έτσι, έχουμε φτιάξει ένα άλμπουμ με ποικιλομορφία, κάθε τραγούδι είναι ένα διαφορετικό «ενδεχόμενο» και με διαφορετική ατμόσφαιρα. Στο δίσκο υπάρχει από το pop-rock «Περιμένω», μέχρι έντεχνες μπαλάντες και ένα ατμοσφαιρικό ζεϊμπέκικο, από χορευτικές ρούμπες με τρομπέτες και σαξόφωνα μέχρι παραδοσιακά ακούσματα.
Το μαγικό πάντως είναι ότι, χάρη στο ταλέντο του Γιώργου Καψάσκη που έχει ένα πολύ χαρακτηριστικό μουσικό χαρακτήρα, αλλά και του Δημήτρη Σιάμπου ως ενορχηστρωτή, τα τραγούδια αποτελούν πράγματι μια «οικογένεια», έναν δίσκο- project, με αρχή, μέση και τέλος.
- Ποια θέλετε να είναι η μουσική ταυτότητά σας και πόσο ανοιχτή είστε σε διαφορετικές επιρροές;
Είμαι ανοιχτή στο διαφορετικό και προσπαθώ να ακούω όσο το δυνατόν περισσότερα είδη. Γι’ αυτό και στόχος μου είναι να εξελίξω και να διαμορφώσω την αισθητική μου, ούτως ώστε αυτή να διαμορφώνει τελικά τη μουσική μου ταυτότητα. Αντιλαμβάνομαι ότι σε γενικές γραμμές ανήκω στην κατηγορία της -ας δανειστώ τον όρο- «έντεχνης» τραγουδίστριας, αλλά, αλίμονο αν δεν ενσωματώσω στοιχεία των blues, του pop, του παραδοσιακού, του rock, του λαϊκού, του jazz τραγουδιού, στο βαθμό που μου ταιριάζουν. Για τη γενιά μου πιστεύω ότι πολλά διαφορετικά είδη είναι «σώμα» μας, ακριβώς επειδή από πολύ νωρίς έχουμε απόλυτη πρόσβαση στην πληροφορία, μέσω του διαδικτύου.
- Πόσο σας απασχολεί το δημιουργικό κομμάτι. Μια καριέρα τραγουδοποιού είναι στις βλέψεις σας;
Δυστυχώς και με μεγάλη μου στεναχώρια δεν έχω καθόλου το ταλέντο αυτό. Έχω προσπαθήσει πολλές φορές να συντάξω στίχους ή να παίξω μια μικρή μελωδία, αλλά επί ματαίω! Χαχα
Ας το κάνουν άνθρωποι που όντως μπορούν! Εγώ επικεντρώνομαι στο να «υπηρετήσω» το τραγούδι και να μεταφέρω όσο το δυνατόν καλύτερα αυτά που θέλει να πει ο δημιουργός του.
- Πόσο δύσκολο είναι πλέον, στα πλαίσια του ψηφιακού μας κόσμου, για ένα καλλιτέχνη να του δοθούν οι ανάλογες ευκαιρίες να αναδείξει το ταλέντο του;
Με έχει απασχολήσει πολύ το ερώτημα γιατί έχει διπλή ανάγνωση. Από τη μία στον ψηφιακό κόσμο, όποιος το επιθυμεί, έχει την απόλυτη ελευθερία να παρουσιάσει το έργο του με όποιον τρόπο και με όποια συχνότητα θέλει και να το απευθύνει παντού. Από την άλλη όμως, ακριβώς επειδή αυτό συμβαίνει ελεύθερα και απεριόριστα, είναι πολύ εύκολο το έργο αυτό να «χαθεί» στο αχανές διαδίκτυο. Η απάντηση που δίνω και στον εαυτό μου για να συνεχίζω είναι ότι μια δουλειά προσεγμένη που αξίζει, θα βρει το δρόμο της και ο καλλιτέχνης θα μπορέσει να απευθυνθεί στο κοινό που του ταιριάζει.
- Ποιο είναι το πιο μεγάλο καλλιτεχνικό σας όνειρο;
Να υπάρξω καλλιτεχνικά σε βάθος χρόνου. Θα είμαι πολύ τυχερή και ευτυχής αν καταφέρω να εξελιχθώ μέσα από τη μουσική, αν απευθυνθώ ουσιαστικά στους ανθρώπους που ενδιαφέρονται να ακούσουν τα τραγούδια και την αισθητική μου. Επίσης θα ήθελα πάρα πολύ να ενσωματώσω σε αυτό που κάνω το θέατρο, το σινεμά, το χορό. Είναι τέχνες που λατρεύω και εύχομαι να μου δοθεί η ευκαιρία να «χωρέσουν» μέσα σε αυτό που παρουσιάζω.
- Είναι οι ζωντανές εμφανίσεις και η διάδραση με τον κόσμο, απαραίτητη συνθήκη για την καταξίωση ενός καλλιτέχνη;
Δεν θα έλεγα τόσο για την «καταξίωση», όσο για την ίδια την ύπαρξή του. Σαφώς το στούντιο και η ηχογράφηση είναι μια μαγική διαδικασία, αλλά η πεμπτουσία του τραγουδίσματος είναι η ζωντανή απεύθυνση του μηνύματος στον δέκτη του. Τα λόγια και η μουσική αποκτούν άλλο άκουσμα ακόμα και στα αυτιά του ίδιου του τραγουδιστή. Για μένα τα live είναι μυσταγωγία και ένα μεγάλο δώρο για τον καλλιτέχνη, όταν αυτά που θέλει να πει, βρίσκουν αντίκρισμα στο ακροατήριό του.
- Ποια είναι η άποψή σας για τα, νέα μουσικά ρεύματα, που είναι εξαιρετικά δημοφιλή στη νεολαία;
Αν μιλάμε για την τραπ, για να πω την αλήθεια, τον τελευταίο καιρό έχω εκπλαγεί δυσάρεστα. Ανήκοντας σε μια γενιά που δεν γαλουχήθηκε σε τέτοια σκληρή και απαξιωτική γλώσσα, στην αρχή ούτε καν έδινα σημασία, θεωρώντας το αυτό που λέμε «καμμενιά». Πολύ σύντομα όμως αντιλήφθηκα ότι η γλώσσα αυτή, σεξιστική, ρατσιστική και επικίνδυνη, άρχισε να είναι η καθημερινότητα σε πολλά παιδιά που τη θεωρούν κανονικότητα και μαγκιά. Δεν το θεωρώ λοιπόν καθόλου αστείο, ούτε ήσσονος σημασίας. Αντιθέτως, το θεωρώ εξαιρετικά ανησυχητικό και θεωρώ ότι οι άνθρωποι που εκφράζουν και προωθούν αυτά τα είδη, φέρουν μεγάλη ευθύνη.
Ανάσα ωστόσο θεωρώ πολλά παραδείγματα νέων παιδιών, τόσο από τον οικογενειακό και φιλικό, όσο και από τον ευρύτερο κοινωνικό μου κύκλο, τα οποία «αντιστέκονται» σθεναρά στην τάση αυτή και μεγαλώνουν, ερωτεύονται, χτίζουν παρέες με πολύ όμορφα ακούσματα και επιρροές. Μαθαίνουν μουσική, πάνε σε συναυλίες και διαμορφώνουν ένα ακροατήριο με αντίληψη και αισθητική.
- Ενας μήνας “καραντίνα”. Ποιοι είναι οι πέντε δίσκοι που θα θέλατε μαζί σας;
Δύσκολη ερώτηση.. Λοιπόν!
- Urbanum του Θανάση Παπακωνσταντίνου. Ολοκαίνουριος και τον λάτρεψα. Οριακά πιο πολύ και από τα παλιά αγαπημένα!
- Τάνια Τσανακλίδου – Μιχάλης Δέλτα | Το χρώμα της μέρας. Για πάντα.
- Amy Winehouse | Back to Black. Είναι μακράν η αγαπημένη μου ξένη ερμηνεύτρια-δημιουργός. Ήμουν 11 χρονών περίπου όταν βγήκε το album. Παρακαλούσα γονατιστή το μπαμπά μου να το μου το πάρει. Πρέπει να το άκουγα και 10 φορές την ημέρα.
- Σωκράτης Μάλαμας | Ο φύλακας και ο Βασιλιάς. Αναμνήσεις από υπέροχες διαδρομές στο Πήλιο με αυτό το δίσκο.
- Χάρις Αλεξίου – Αλκίνοος Ιωαννίδης – Σωκράτης Μάλαμας | Live στο Λυκαβηττό. Θέλει εξήγηση;
