Ο τραγουδοποιός Ορέστης Ντάντος μιλά στον Κωνσταντίνο Μανίκα, με αφορμή την κυκλοφορία του νέου άλμπουμ “Χέρια στον Θεό” αλλά και υπόλοιπες συνεργασίες του, αυτό το διάστημα.

Νέα τραγούδια, νέο αλμπουμ και φυσικά νέες συνεργασίες με την Μαριάννα Κατσιμίχα στο “Σπρώχνω τη μέρα για να βγει” και με τη Μυρτώ Βασιλείου και την Aeon στο “Ακούς τι λένε;”. Αποτελεί το καθέ κομμάτι και μια διαφορετική δημιουργική πλευρά σας;

Ναι. Η αλήθεια είναι ότι με την Aeon είναι σύμπραξη και στο συνθετικό κομμάτι καθώς τους στίχους που ραπάρει τους έχει γράψει εκείνη. Η παραγωγή και τα samples επίσης είναι του Γιώργου Μπουλντή. Της Κατσιμίχα είναι μια πιο «παραδοσιακή» εντεχνολαϊκή μπαλάντα στο πλαίσιο του δίσκου «Χέρια στον θεό». Μου αρέσει πολύ να δοκιμάζω διαφορετικά πράγματα.

Τι είναι αυτό που θα σας κάνει να επιλέξετε μια φωνή για να συνεργαστείτε μαζί της;

Κυρίως το κατά πόσο θα δώσει «ρεύμα» στο συγκεκριμένο κομμάτι που διαλέγω να «ντύσει». Πρέπει να με έχει κερδίσει η χροιά αλλά και η ερμηνεία βέβαια σε προγενέστερο υλικό. Πολύ σημαντική είναι και η συνολική ενέργεια που έχει ο άνθρωπος που φέρει τη φωνή!

Ποιο θέλετε να είναι το στίγμα σας και πόσο ανοιχτός είστε σε διαφορετικές επιρροές;

Η επιθυμία μου είναι η προσωπική γλώσσα. Θα ήθελα όσο διαφορετικοί κι αν είναι οι δίσκοι και τα τραγούδια μου μεταξύ τους να έχουν πάντα αναγνωρίσιμη πρωτότυπη προσωπική γλώσσα.

Τι καθιστά μοναδική μια ερμηνεία;

Το πόσο συντονίστηκε τελικά το συναίσθημα του τραγουδιστή/στριας με τον πυρήνα του τραγουδιού. Παίρνοντας βέβαια ως δεδομένο την τεχνική κατάρτιση και την ξεχωριστή χροιά.

Κατά τη δημιουργική διαδικασία, προηγείται ο στίχος ή η μουσική;

Τα τελευταία χρόνια τα κάνω σχεδόν ταυτόχρονα αν και έχουν υπάρξει τραγούδια όπου ολοκλήρωσα είτε στίχο είτε μουσική πρώτα. Δεν έχω συνταγή.

Στην εποχή των views πόσο σημαντικό είναι για έναν καλλιτέχνη να διαθέτει ολοκληρωμένα άλμπουμ; 

Στην εποχή των followers θα έλεγα καλύτερα ότι δεν χρειάζεται να έχεις ούτε τραγούδια καν! Αλλά εμένα δεν με ενδιαφέρουν τόσο τα χαρακτηριστικά της εποχής όσο η μουσική κι οι εκάστοτε καλλιτεχνικές μου στοχεύσεις.

Είναι η διάδραση μέσω των ζωντανών εμφανίσεων που τελικά καθιερώνουν έναν καλλιτέχνη στη συνείδηση του κοινού;

Κυρίως η αναγνωρισιμότητα του προσώπου είναι που κυριαρχεί αυτή την εποχή. Είτε γίνεται με τικ τοκ βίντεο, είτε κάποιο viral τραγούδι, είτε με μια προκλητική εμφάνιση στην τηλεόραση, το σημαντικό είναι να σε «ξέρουν». Το έργο σου έρχεται δευτερότριτο. Με αυτή την έννοια το λάιβ έχει περισσότερα ατού έναντι του ηχογραφημένου υλικού.

Πόσο βοηθούν τα social media στην προβολή των καλλιτεχνών και πότε μπορεί να μετατραπούν σε παγίδα;

Έχουμε πολλές περιπτώσεις που την δουλειά την έχουν κάνει μόνο τα σόσιαλ. Η παγίδα είναι ότι αν δεν υπάρχει σοβαρό έργο από πίσω αυτό είναι πρόσκαιρο και σε οδηγεί σε συνεχή χρήση και δημιουργία περιεχομένου πράγμα το οποίο σε απομακρύνει κι άλλο από την παραγωγή έργου.

Ποια είναι η άποψή σας για τα νέα μουσικά ρεύματα, που είναι εξαιρετικά δημοφιλή στη νεολαία; 

Πάντα η κάθε γενιά βρίσκει τα τραγούδια με τα οποία θα ενηλικιωθεί μαζί τους. Στις μεγαλύτερες γενιές δεν πέφτει και πολύς λόγος. Αλλά αν ρωτάς τη μουσική μου άποψη θεωρώ ότι συνθετικά ποντάρουν στον γρήγορο εντυπωσιασμό με πολύ μικρό βάθος. Έχουν συνήθως εξυπνακίστικες στιχουργικές ιδέες και σχηματικές μελωδικές. Βασικό χαρακτηριστικό είναι η γυαλισμένη πλούσια παραγωγή και στόχος το πιασάρικο και το γρήγορο έτσι ώστε να υπάρχει μεγάλη παραγωγή τραγουδιών σε λίγο χρόνο. Επίσης αν αναλογιστούμε ότι η συντριπτική πλειοψηφία είναι τραπ και χιπ χοπ καταλαβαίνουμε ότι το στοιχείο της μελωδίας φθίνει συνεχώς.

Τι θα συμβουλεύατε τα νέα παιδιά που θέλουν να ασχοληθούν με τη μουσική;

Να βεβαιωθούν ότι το θέλουν πραγματικά πολύ. Το να ασχοληθούν με τη μουσική και όχι με τα γύρω γύρω εννοώ.

Ένας μήνας “καραντίνα”. Ποιοι είναι οι πέντε δίσκοι που θα θέλατε μαζί σας;

Το “Vespertine” της Bjork, “Hail to the thief” Radiohead, “Meat is murder” Smiths, Rite of Spring Stravinsky, best of Τσιτσάνης